paki bashing

Τώρα τι να πούμε; Ότι δεν συμβαίνει; Να πούμε ότι όλα βαίνουν καλώς για να νιώσουμε καλύτερα; Ε όχι! Συμβαίνει! Υπάρχουν αυτή τη στιγμή πιτσιρικάδες που βγαίνουν τα βράδια και βαράνε μετανάστες εργάτες. Και κάνουν και κονέ με τους νεοναζί. Και κάποιοι πήγαν και στην πορεία των ναζί και κατέληξαν Ομόνοια και εκεί κάνανε μίνι πογκρόμ μέχρι να αποφασίσουν οι μπάτσοι να το σφυρίξουν. Οπότε -τι να κάνουμε- συμβαίνει.

Απ’ όσο παίρνει τ’ αυτί μας, πολλοί θεωρούν το θέμα καλή αφορμή για να επιδοθούν σε διάφορες κακοφορμισμένες εκδοχές επαναστατικής κοινωνιολογίας: Προέρχονται αυτοί οι παραστρατημένοι πιτσιρικάδες από την ντόπια εργατική τάξη; Τι δελεαστικό βρίσκουν στη θεάρεστη πρακτική τους; Μήπως ανάμεσά τους βρίσκεται και κανένας Αλβανός; (Αααα! Αγαπημένο ζήτημα!) Μήπως να τραβήξουμε καμιά ανάλυση για τη δημοκρατία της Βαϊμάρης; Μήπως να τους αναλύσουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής;
Κακώς όμως αναλύουν οι αναλυτές. Γιατί κατά τη γνώμη μας πρόκειται για απλό ζήτημα. Οι παρέες των πιτσιρικάδων που ανακαλύπτουν τη χαρά του Paki Bashing έχουν για βασικό τους κίνητρο ότι το Paki Bashing είναι εύκολο.
Πάντως από τα δύσκολα δεν είναι. Από τη μια οι μπάτσοι δεν το πειράζουν καθόλου. Λογικό αυτό, αφού το φαινόμενο συνάδει, τόσο με την ιδεολογική τους τοποθέτηση, όσο -κυρίως- με τα μελλοντικά σχέδια του ελληνικού κράτους για τη διαχείριση του πληθυσμού του. Στρατιωτική διαχείριση της εργασίας λέγεται το κόλπο του μέλλοντος. Και αυτοί οι πιτσιρικάδες έχουν να προσφέρουν πολλά εφόσον καταστρωθούν και μπουν σε εφαρμογή οι τρόποι ένταξής τους στα κρατικά σχέδια.

Δεύτερον, ο περίγυρος χειροκροτάει και με τα δύο χέρια. Ο περίγυρος (οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι μικρομαγαζάτορες και πάει λέγοντας) είναι γνήσιο τέκνο των τελευταίων δεκαετιών και τέλος πάντων είναι αυτό που λέμε ελληνική κοινωνία. Ο πολτός ατόμων που λέγεται ελληνική κοινωνία κατασκεύασε τον εαυτό του σαν πολτό τα τελευταία τριάντα χρόνια κατασκευάζοντας ταυτόχρονα με κόπο και ακολουθώντας με χαρά συγκεκριμένα ιδεολογήματα τα οποία μάλιστα δεν ήταν δίχως τις υλικές τους απολαβές. Σήμερα ο ίδιος πολτός βλέπει όλα αυτά τα ιδεολογήματα («της μεταπολίτευσης» που λένε…) να καταρρέουν χωρίς να καταλαβαίνει χριστό. Λογικά λοιπόν όλοι αυτοί, όχι μόνο δεν «εξεγείρονται», αλλά καταφεύγουν σε όποιο παιδιάστικο σχήμα βρεθεί πρόχειρο για να εξηγήσει την κατάστασή τους, με σαφή προτίμηση σε εκείνα που επαληθεύουν τις μέχρι τώρα επιλογές τους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η παρομοίωση «το καράβι γέμισε» καθίσταται εξαιρετικά δημοφιλής: γιατί επαληθεύει στους επί τριακονταετία ξεφτιλισμένους Έλληνες (σιχαινόμαστε να τούς πούμε εργάτες) ότι ορθώς ήταν κανίβαλοι τόσα χρόνια, ότι για όσα συμβαίνουν δεν φταίνε οι ίδιοι και γιατί τους προσφέρει εύκολες εξηγήσεις και λύσεις για την τωρινή τους κατάντια. Κι έτσι, αντί να «εξεγερθούν», όπως φαντασίωναν για λογαριασμό τους οι κάθε είδους ερασιτέχνες και επαγγελματίες βοσκοί, αυτή τη στιγμή οι Έλληνες πλέουν σε πέλαγος ρατσισμού που δεν έχει όμοιο στην πρόσφατη ιστορία (και αυτό είναι μεγάλο κατόρθωμα).

Τρίτον, η κύρια αντίσταση απέναντι στο φαινόμενο προέρχεται από τους ίδιους τους μετανάστες εργάτες. Όντως αυτοί αμύνονται με τρόπους που μαθαίνουμε και με τρόπους που δεν μαθαίνουμε. Γεμίζουμε χαρά όταν μαθαίνουμε τα σχετικά περιστατικά και κάποια από αυτά τα έχουμε αναφέρει σε προηγούμενα τεύχη. Αλλά οι μετανάστες εργάτες είναι παράνομοι εργάτες. Αυτό σημαίνει ότι εκείνο που για τους ντόπιους είναι πλημμέλημα, για αυτούς είναι έγκλημα επιπέδου Δουρή και βάλε («βαράνε τα παιδιά μας»). Επίσης, ότι οι μπάτσοι έχουν απέναντί τους ακριβώς την αντίθετη συμπεριφορά από εκείνη που υιοθετούν απέναντι στους φασίστες, αν και ακριβώς για τους ίδιους λόγους. Συνεπώς οι άμυνές τους έχουν όρια, προς το παρόν πολύ συγκεκριμένα.

Τέταρτο και τελευταίο, ελπίζουμε να μην παρεξηγηθούν τώρα τίποτα κολοσσοί, αλλά και το κίνημα βάζει το χεράκι του. Για κάθε αδυναμία υπάρχουν ιστορικοί λόγοι και δεν έχουμε σκοπό τώρα να μιλήσουμε για την ιστορία του κινήματος, τη σχέση μας με τον αντιρατσισμό κλπ. Θα μιλήσουμε όμως «τεχνικά», που μάς φαίνεται πιο χρήσιμο και πιο εύκολο. Το λοιπόν, μάς φαίνεται ότι το μεγάλο λάθος που διαπράττεται γύρω από το θέμα, είναι ότι κάθε σχέδιο αντιπαράθεσης με τις ρατσιστικές παρέες που επιδίδονται σε περιστασιακό κυνήγι μεταναστών αρχίζει και τελειώνει στη μαγική λέξη: ΞΥΛΟ. Όπως έχουμε υπονοήσει και άλλες φορές, εμείς δεν έχουμε τίποτα με το ξύλο, μάς αρέσει πάρα πολύ το ξύλο, κάποιες φορές να το τρώμε, άλλες φορές να το ρίχνουμε και απ’ όλα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, νομίζουμε ότι δεν μιλάμε για ξύλο, αλλά για κάποιου είδους ξύλινη φαντασίωση: Τώρα που είναι μαζεμένοι οι φασίστες πιτσιρικάδες και οι καθοδηγητές τους και κυνηγάνε μετανάστες, τώρα που ό,τι σιχαινόμαστε περισσότερο έχει πάρει απτή υλική μορφή, τώρα, αχ τώρα να μπορούσαμε να τους ρίχναμε τις φάπες που τούς αξίζουν!

Έτσι πάει η φαντασίωση. Αλλά είναι φαντασίωση. Γιατί την ώρα για την οποία μιλάμε, η ρατσιστική παρεούλα έχει φτάσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων της: έχει μαζέψει όσους μπορεί, έχει μαζέψει και όση υποστήριξη μπορούσε από τον περίγυρο και εφορμά. Η φαντασιακή δομή που θα ρίξει στους φασίστες το ξύλο που τους αξίζει από την άλλη, υποτίθεται ότι θα πρέπει να είναι σε τέτοιο πολιτικό και οργανωτικό επίπεδο που να αντιμετωπίσει νικηφόρα τον εχθρό ενώ είναι ο εχθρός που έχει επιλέξει τον τόπο και τον χρόνο της σύγκρουσης. Και επειδή τέτοια πράγματα πολύ απλά δεν γίνονται, η φαντασίωση μένει φαντασίωση.
Είπαμε παραπάνω ότι δεν θα μιλήσουμε για τις πολιτικές όψεις του ζητήματος. Θα παραβούμε την υπόσχεση λιγάκι, σημειώνοντας ότι αυτό το «τώρα» είναι η πηγή όλων μας των δεινών. Αδυνατούμε να σκεφτούμε στρατηγικά, αδυνατούμε να σκεφτούμε την πολιτική στράτευση σαν συσσώρευση εργασίας για τους σκοπούς του ταξικού ανταγωνισμού και να την οργανώσουμε αναλόγως, δεν εννοούμε να συμφιλιωθούμε με τον κόπο του πράγματος• αυτό είναι το μεγάλο μας πρόβλημα και το μεγάλο μας χρωστούμενο.
Κατά τα άλλα, η παρέα των κυνηγών μεταναστών δεν δημιουργείται ως δια μαγείας στο εκάστοτε «τώρα». Είναι μια μακρόχρονη ιστορική εξέλιξη: πρώτα κάποιοι γνωρίστηκαν, μετά είπαν τις μαλακίες τους και ζυμώθηκαν, μετά έσκασε ένας μεγαλύτερος που είναι και λίγο κράτος, μετά ο μεγαλύτερος έκανε μια καλή στους υπόλοιπους, μετά ένας έκανε μια μαλακία και δεν την πλήρωσε ακριβά, μετά ένας άλλος έριξε μια ιδέα… Και βασικά όλα αυτά συνέβησαν και συμβαίνουν απρόσκοπτα. Η φασιστοπαρέα της γειτονιάς έχει την πολυτέλεια να διοχετεύει όλους τους πόρους της στη στιγμή της βίαιης εκδήλωσής της. Κατά τη γνώμη μας τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά αν, έχοντας κατανοήσει την ιστορική διάσταση της εξέλιξης της νεανικής φασιστοπαρέας, οι αντίπαλοί της κανόνιζαν να δυσκολεύουν κάθε της βήμα. Οι πόροι της φασιστοπαρέας θα ήταν πολύ λιγότεροι αν, μέχρι να βγει στον δρόμο, είχε να αντιμετωπίσει τη γειτονιά «της» γεμάτη αφίσες, τους τοίχους του σπιτιού της γραμμένους με συνθήματα, προκηρύξεις κάτω από την πόρτα της και βάλτε ό,τι άλλο φανταστείτε από το ευρύ ρεπερτόριο της αντιφασιστικής δράσης. Τότε, οι δυνάμεις που ως τώρα έχουν την πολυτέλεια να διοχετεύονται στη «μεγάλη ώρα» του κυνηγιού, θα έπρεπε να διοχετευθούν σε μια πολύ δυσκολότερη και πιθανόν αδύνατη για τέτοιους τύπους προσπάθεια: την αναστροφή του πολιτικού κλίματος της γειτονιάς.

Σαν να ακούμε την κριτική: «Αφίσες, προκηρύξεις, σπρέι… δηλαδή ό,τι κάνουμε ως τώρα», θα μας πουν. Κι εμείς όμως δικαιούμαστε να απαντήσουμε: «Γιατί; Αυτά κάνουμε;» Η προκήρυξη της συνέλευσης autonome antifa που έρχεται πακέτο με αυτό το τεύχος τυπώθηκε σε 9.500 αντίτυπα τα οποία υπολογίζουμε ότι ήταν επαρκή για να καλύψουν το 40% των σπιτιών της Νίκαιας και του Κορυδαλλού. Απ’ όσο ξέρουμε έχουν υπάρξει και άλλες παρόμοιες προσπάθειες στις ίδιες περιοχές. Eλπίζουμε να συνεχίσουμε έτσι.

(Από το περιοδικό antifa, τεύχος 29, 8/2/2012)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s