Η σιωπή μας κρύβει μέσα της την οργή

Θα ξορκίσω λίγο το θυμό μου αλλά ο πόνος που δεν του έχωδώσει ακόμα φωνή κυριαρχεί και συσσωρεύεται.Η σιωπή είναι ένας τρόπος να χαμογελάω και να αντέχω

ένας τρόπος να μη αγνοώ πόσο ξεπέφτει η ζωή μου κάθε μέρα

προσπαθώ να φανώ δυνατός και σιωπηλός.

Μαθαίνω να καταπίνω το μίσος με γεωμετρική πρόοδο

Και να μετράω σιωπηλά το 10, Το 10 χιλιάδες, το 10 εκατομμύρια,

Αλλά όπως έχω μάθει να πνίγω τις κραυγές της αγωνίας μου

έτσι έμαθα να καταπίνω και της εκφάνσεις της χαράς μου.

Αυτό που απομένει είναι το περιτύλιγμα…..

Ποια κληρονομιά κουβαλάει αυτή η σιωπή? Πόσες ζωές χαμένες?

Ποιο μέλλον κυοφορεί η σιωπή μας? Πόση ιστορία χαμένη?

Ας λύσουμε τη γλώσσα μας, ας δώσουμε τη μαρτυρία μας.

 

Tongues Untied, 1989, Marlon Riggs
Η πραγματικότητα μας σε αυτό το χωράφι όπου ήμαστε αναγκασμένοι να ζούμε όλοι μαζί έχει εμπλουτιστεί τελευταία με καινούργιες λέξεις και σύμβολα που προσπαθούν να περιγράψουν τις καταστάσεις που έχουν διαμορφωθεί, κυρίως μέσα από το πρίσμα της υπαρκτής οικονομικής κρίσης. Και ενώ όλοι εναρμονίζονται με το κυρίαρχο λόγο, ο οποίος περιγράφει αυτές της καταστάσεις σαν να είναι πρωτόγνωρες, κανείς δεν βλέπει μέσα σε αυτό το νήμα μιας ιστορικής συνέχειας και ομαλότητας.

Δεν εννοούμε να βλέπουμε την κατάσταση μας υπό το πρίσμα μιας γραμμικής εξέλιξης των κοινωνικό-οικονομικών σχέσεων, όπου όλα μακροπρόθεσμα θα διευθετηθούν μέσα στα πλαίσια μιας ανατροπής αυτών των σχέσεων. Εννοούμε ότι μέσα από την εμπειρία μας σε αυτή τη κωλοχώρα, όλα όσα συμβαίνουν, αποτελούν συνέπεια της κυρίαρχης έθνο-θρηκευτικό-ιδεολογική ταυτότητας η οποία έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες δεκαετίες.

Ξαφνικά όλοι μείνατε έκπληκτοι με τα ποσοστά της χρυσής αυγής και με τη σοβαρότητα όλων όσο συμβαίνουν στον Αγ. Παντελεήμονα και την Πλ. Αττικής. Ξαφνικά όλοι έχετε τρομοκρατηθεί και μιλάτε για το πώς θα καταλήξετε να δουλεύετε σε λίγα χρόνια στην Αλβανία και την Βουλγαρία σαν μετανάστες. Ξαφνικά όλοι μιλάτε για τη φτώχια που σας απειλεί και σε τι καταστάσεις θα σας αναγκάσει να ζήσετε. Ξαφνικά ήχησαν οι σάλπιγγες του πατριωτισμού και όλοι σαν μια γροθιά είσαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσετε την τρόικα και τους ξένους που θέλουν να σας υποδουλώσουν.

Μέσα σε όλα αυτά από τη μεριά του 10 με 15 % του πληθυσμού αυτής της χώρας που αποτελείται από μειονότητες (πρόσφυγες, μετανάστες)   υπάρχει μια εκκωφαντική σιωπή. Ακόμα και η επιστροφή κάποιων από εμάς γίνεται μέσα στη σιωπή. Οι λίγες στιγμές δημοσιότητας που κλέβουν κάποιοι από εμάς είναι μια σταγόνα στον ωκεανό της ρατσιστικής παραπληροφόρησης η οποία μας κατακλύζει από δεξιά και αριστερά. Μην περιμένετε στα πλαίσια της πολιτικής ορθότητας να σχολιάσουμε τα λεγόμενα και τη στάση των εκπροσώπων των μεταναστών. Μακάρι σε αυτή τη χώρα να είχαμε φτάσει στο σημείο αυτά να αποτελούσαν την ουσία του προβλήματός μας.

Δεν θέλουμε εδώ να εκπροσωπήσουμε τους μετανάστες. Ούτε ήρθαμε για να μπούμε σε στείρες φραστικές αντιπαραθέσεις σχετικά με το περιεχόμενο του κειμένου αυτού. Εκπροσωπούμε μόνο τον εαυτό μας. Έχοντας το προνόμιο του να ανήκουμε στις τάξεις των μεταναστών και των προσφύγων, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο λόγος μας εμπεριέχει ψήγματα μιας αλήθειας, την οποία δεν μπορείτε καν να τη ψηλαφήσετε, μιας αλήθειας που χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες δίνει τη δική της μάχη επιβίωσης, μέσα σε μια ελληνορθόδοξη κρατούμενη χώρα.

Τι συμβαίνει στο Αγ. Παντελεήμονα?

Η κατάσταση στον Αγ. Παντελεήμονα εξελίσσεται με ομαλό τρόπο χωρίς να χρειάζεται κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο. Η ακολουθία των γεγονότων και η αναλύσεις και οι δράσεις που έγιναν φανέρωσαν με τον καλύτερο τρόπο όλο το φάσμα του ελληνικού ρατσισμού. Ήταν ένας καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας και των δυνατοτήτων της όταν δρα χωρίς νομικούς περιορισμούς και με ζεστές πλάτες.  Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούμε τον Αγ. Παντελεήμονα μια παρεκτροπή της ελληνικής πραγματικότητας. Όλα κύλισαν και κυλάνε με τον πιο φυσιολογικό τρόπο.

Το να κάτσουμε και να αναλύσουμε τη δράση των φασιστών δεν έχει κανένα νόημα. Πρώτον διότι δεν περιμέναμε κάτι άλλο από αυτούς και δεύτερον διότι δεν θεωρούμε ότι οι συγκεκριμένοι είναι το πρόβλημα. Οι έλληνες στη καθολική τους πλειοψηφία ήταν και παραμένουν ρατσιστές. Μάλλον οι κάτοικοι ήταν αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν τη χρυσή αυγή κι όχι το αντίθετο. Παρόλα αυτά θεωρούμε ότι σε αυτούς του τύπους θα πρέπει να τους περιποιηθούμε καταλλήλως, κι αυτό κι έχει γίνει και θα ξαναγίνει, ελπίζουμε μόνο με συχνότερο ρυθμό.

Ο Αγ. Παντελεήμονας και οι παρακείμενες περιοχές και πλατείες δεν αποτελούν παρεκτροπή της ελληνικής πραγματικότητας. Αυτοί η σκατοκοινωνία  έτσι κι αλλιώς, μέσα από το βλαχοτσαμπουκά και τη μιζέρια της, δεν αντέχει την συνύπαρξη με κανέναν, πόσο μάλλον με έναν ξένο, τον οποίων μέσω της κοινωνικής επιδοκιμασίας και της κρατικής ατιμωρησίας, θεωρεί ότι έχει του χεριού της.  Ο Αγ. Παντελεήμονας είναι μια τυχαία φυσιολογική ελληνική γειτονιά. Οπουδήποτε κι αν είχε συμβεί το φαινόμενο της παρουσίας των προσφύγουν σε μια τέτοια μαζικότητα, ίδια θα ήταν η αντιμετώπιση και η αντίδραση αυτής της κοινωνίας.

Τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα κι τα μέσα ενημέρωσης αμφιταλαντεύονται ανάμεσα σε μια ‘λογική’ ανάγκη σύμπλευσης και κατανόησης με τη δική τους κοινωνία, από την μια, και την αναγκαιότητα ανάδειξης ενός πολιτισμένου προσωπείου, ύστερα από τόσες καταδίκες, από τις ελάχιστες περιπτώσεις που φτάνουν μέχρι τας δικαστήρια, απέναντι στην Ε.Ε. και τα υπόλοιπα διεθνή όργανα από την άλλη. Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε να διεκδικήσουμε και τις αλησμόνητες πατρίδες και μειονοτικά δικαιώματα (βλέπε περιπτώσεις ελληνόψυχων που πεθαίνουν από δυσλειτουργία φρένων σε όμορες χώρες.)

Από την άλλη η αριστερά και οι λοιπές προοδευτικές δυνάμεις μετά από την συμβολική τους παρουσία σε αυτό το χώρο, με χαρά αποτίναξαν από πάνω τους τη ταμπέλα του ρατσιστή μόλις ανακάλυψαν τους αλβανούς και γεωργιανούς ρατσιστές. Μετά από τιτάνιες προσπάθειες απέδειξαν μια αλήθεια που διακηρύσσανε από την αρχή. Ότι οι έλληνες δεν είναι ρατσιστές. Φταίνε η οικονομική κρίση και οι ανέχεια η οποία οδηγεί απελπισμένους ανθρώπους στο ρατσισμό. Έτσι κι μπορούν να συνεχίσουν τη κοινωνική απεύθυνση και δικαιολογούν ενδόμυχα μια αποστροφή προς τους αγενείς, οπισθοδρομικούς και χωρίς επαρκή επαναστατικό φρόνημα μετανάστες από το πρώην ανατολικό μπλοκ. Τελικά ίσως καλά τους κάνανε στο πογκρόμ του 2004 αφού είναι εθνικιστές και ρατσιστές?

Όλα αυτά θέλαμε να τα αναδείξουμε, όχι επειδή ελπίζουμε σε κάποια βελτίωση ή στην  ανατροπή της συγκεκριμένης συμπεριφοράς και κατάστασης, αλλά επειδή λείπουν παντελώς στο λόγο που εκφράζετε δημόσια. Το να μιλάς για το ρατσισμό των μεταναστών εις βάρος των άλλων μεταναστών στην ελλάδα είναι εγκληματικό και ρατσιστικό. Πέρα της αμφισβητούμενης αλήθειάς του, καθώς αναφέρετε τυχαία μόνο από έλληνες υπηκόους,  αποκρύπτει την αλήθεια, ότι ο μόνος σοβαρός, οργανωμένος και επικίνδυνος ρατσισμός, είναι αυτός των ελλήνων και στο κράτος τους αποτελεί το στόχο της οιασδήποτε ειλικρινής αντιρατσιστικής και αντιφασιστικής προσπάθειας. Και παίρνοντας αφορμή από αυτό θέλουμε να συγχαρούμε τους μετανάστες και τους πρόσφυγες από τις περιοχές αυτές (Αγ. Παντελεήμονας, Πλ. Αττικής, Βικτώρια, Κολωνός) διότι είναι οι μόνοι που έχουν δώσει αποφασιστικά και ουσιαστικά χτυπήματα στον ελληνικό ρατσισμό και σε όσους προσπαθούν συστηματικά να τους εξαφανίσουν από τα καθαρά εθνικά εδάφη τους.

Κρίση? Βρε δε μας χέζετε κωλοελληναράδες!

Όλα αυτά βέβαια συμβαίνουν μέσα στα πλαίσια μια υπαρκτής οικονομικής κρίσης. Αυτό δίνει την ευκαιρία στην πλειονότητα του πληθυσμού να δείξουν μια κατανόηση και ένα πλαίσιο-οδηγό στο πώς να δικαιολογούν το πόσο ρατσιστές είναι οι γονείς του, στο πως ο ξάδερφός του ο μπάτσος ξεδίνει καμιά φορά σε ξένους, στο πως οι κολλητοί τους τους γαμοσταυρήζουν με το που τους δουν. Φτώχια καταραμένη. Αναγκάζεις συνέλληνες που το πρωί είναι στην ίδια πορεία με εμάς, ενάντια στο ασφαλιστικό, να κάνουν πράγματα που κατά βάθος δεν επιθυμούν.

Η κατανόηση παραμένει στον συμπατριώτη σου. Στον ξένο παραμένει ο οίκτος και η φιλανθρωπία. Στο κάτω κάτω 200.000 χιλιάδες ελλήνων που μαζεύτηκαν τον Μάιο, μετά τα μακεδονικά στις αρχές του 90’, ήταν μια πρωτοφανής εθνική συσπείρωση. Όλοι ενάντια στη ξένη τρόικα και το ΔΝΤ, ο έλληνας δεν υπομένει ζυγό. Όλοι να σταθούμε δίπλα στον έλληνα αγρότη, φορτηγατζή, δημόσιο υπάλληλο, που υποφέρει από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης.

Μη μας παρεξηγάτε, δεν εκφράζουμε παράπονο. Δεν περιμέναμε κάτι άλλο. Απλά περιγράφουμε μέσα από τα μάτια μας το πώς βλέπουμε όλη αυτή τη κατάσταση και την αθάνατη ελληνική κλαψούρα. Διότι δεν νοιώθουμε καμία αίσθηση αλληλεγγύης, συμπόνιας ή κατανόησης για τη κατάσταση στη οποία βρίσκεστε.

Κρίση. Δεν έχετε τη παραμικρή ιδέα τη σημαίνει κρίση. Έχετε ένα χρόνο χωρίς δουλειά? Εμείς έχουμε τουλάχιστον πέντε που δουλεύουμε όποτε λάχει. Και αυτό δεν σημαίνει απλά το να μην έχω να πληρώσω τις δόσεις του δανείου, το φροντιστήριο του κανακάρη μου, τα εξοχικά και τις διακοπές μου. Σημαίνει να μη μπορώ να πληρώσω το νοίκι, τα ένσημα (τα οποία είναι απαραίτητα για να μπορώ να υπάρχω και να γράφω αυτές τις αράδες στη χώρα σου) και να βγάζω από το σχολείο τα παιδιά μου για να επιβιώσουμε. Κρίση δε σημαίνει να μη μπορώ να πληρώνω τα μπουζούκια, την αμαξάρα, τα περμανάντ μου  και τον αλβανό και τον πακιστανό μου, οπότε κόβω τους τελευταίους. Σημαίνει να κάνεις, όπως πάντα όλες τις σκατοδουλιές, μέσα σε συνθήκες που ακόμα δεν καταδέχεσαι, για να μπορείς να με λες αλβανόφατσα.

Ρίχνουμε εμείς τα μεροκάματα? Χωρίς να έχετε ζήσει τον 1/10 αυτών που μας οδήγησαν στο να έρθουμε εδώ, χωρίς να έχετε να πληρώνετε κάθε χρόνο τουλάχιστον από 1000 € για το δικαίωμα παραμονής σε μια χώρα που σε μισούν, με τα σπίτια και τις δουλίτσες σας στο δημόσιο, ήδη δουλεύετε με 500 και 400 € ανασφάλιστοι και λέτε κι ευχαριστώ γιατί τουλάχιστον δεν καθαρίζετε τζάμια στα φανάρια.

Ταξική αλληλεγγύη? Η μόνη αλληλεγγύη που υπηρετείτε με συνέπεια σε αυτή τη χώρα είναι η εθνική κι σε αυτή εμείς δεν θέλουμε να συμμετάσχουμε. Δεν μπορούμε να έχουμε αλληλεγγύη όταν δεν έχουμε καν τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα με τον έλληνα, κατά βάση προϊστάμενο κι αφεντικό μας. Δεν μπορούμε να έχουμε αλληλεγγύη με τον ντόπιο εργάτη, ο οποίος θα είναι ο πρώτος που θα πετάξει τη πέτρα εναντίον μας. Αν και καμιά φορά αυτή η πέτρα γύρισε και του έσπασε τα μούτρα.. Δεν μπορούμε να έχουμε αλληλεγγύη με τους ανθρώπους που προσπαθούν χωρίς καμία τσίπα να μας πείσουν ότι τα προβλήματα μας είναι κοινά και μόνο μαζί μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Μιλάνε πάντα για τα δικά τους.

Τα χίλια πρόσωπα του ελληνικού ρατσισμού

Αυτό στο οποίο διαφέρουν ο δεξιός κι ο αριστερός έλληνας είναι οι πεποιθήσεις που μας ζητάνε να ασπαστούμε για να γίνουμε αποδεχτοί. Οι μέν μας λένε να γίνουμε ορθόδοξοι και να ξεχάσουμε την καταγωγή μας για να μπορούν να ανεχτούν κάποιους από εμάς, εφόσον είναι σε καλή διάθεση, και οι δε να δείξουμε υψηλό επαναστατικό φρόνημα για να γίνουμε άξιοι της αλληλεγγύης τους, αν δεν ασχολούνται με κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή. Και τα δυο είναι αδύνατο να γίνουν γιατί είναι ενάντια στη φύση αυτού που ήμαστε. Πρώτον διότι δεν επιλέξαμε το που θα γεννηθούμε κι δεύτερον διότι ο ερχομός εδώ συμπίπτει με μια θέληση κοινωνικής και οικονομικής προόδου, κι όχι για να γίνουμε σύμβολά της ελληνικής επαναστατικής θεωρίας και τέχνης.

Στους δεξιούς και φιλελεύθερους έλληνες θα πρέπει να αναγνωρίσουμε το ελαφρυντικό της ειλικρινείας. Είτε για τις καθαρά μισαλλόδοξες  φωνές, είτε για τις ορθολογικές φωνές που εκθειάζουν την εργατικότητα και την ωφελιμότητα μας για την ντόπια οικονομία. Στους από εκεί κι πέρα έλληνες δεν θα συγχωρήσουμε ποτέ το ρατσισμό που διαφαίνεται πίσω από λόγια και πράξεις πολιτικής ορθότητας ή της τακτικές πολιτικής χειραγώγησης, για τα δικά τους πάντα συμφέροντα. Δυστυχώς η απέχθεια και η εξαναγκαστική πράξη καλοσύνης είναι εύκολα αντιληπτές. Είναι απίστευτο το πόση καταπιεσμένη αυτοικανοποίηση κρύβεται πίσω από τις θορυβώδες αποκαλύψεις για το ρατσισμό και την αντιπαράθεση μεταξύ των μεταναστών (Χίος, Μανωλάδα, Αγ. Παντελεήμονας), τα οποία καταδικάζουμε ως ρατσιστική προπαγάνδα του χειρίστου είδους.

Όσο για τα άκρα, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Οι λεγόμενοι φασίστες θέλουν να μας εξοντώσουν, αλλά έτσι κι αλλιώς αυτό ήταν πάντα το αγαπημένο σπορ των ελλήνων σε κάθε εκατοστό μετά από τα σύνορα. Αγαπημένο τους σύνθημα. Έξω οι ξένοι από την ελλάδα. Αν ακολουθήσεις συγκεκριμένη ερμηνευτική προσέγγιση αυτό λένε και οι λεγόμενοι επαναστάτες. Έξω από εδώ, στη χώρα σας, για να πολεμήσετε τον εθνικό σας καπιταλισμό (διότι εδώ έχουμε πληθώρα επαναστατών και τον έχουμε στριμώξει τον ντόπιο καπιταλισμό) αλλιώς σας βάζουμε μπόμπες. Εννοείται ότι τις πρώτες τις βάλανε στα σπίτια των γονιών τους, για να μπορούν να κατηγορούν τους μετανάστες και πρόσφυγες για ενδείξεις μικροαστισμού.

Αυτό που αγνοούν, διότι μέσα στα Εξάρχεια και στο indymedia λίγο δύσκολο να έρθεις σε επαφή με την πραγματικότητα, είναι ότι όταν τόσοι μετανάστες είχαν παραβεί το μισό ποινικό κώδικα της χώρας σου, εσύ άντε να έπαιρνες καμιά αποβολή διότι βαριόσουν στη τάξη. Όταν οι ξένοι παίζανε με σφαίρες και νάρκες στα σύνορα της χώρας σου, εσύ άντε να έπαιζες καγγελάκι στο πολυτεχνείο, με τη μισή κοινωνία να ανησυχεί για το τι σε οδήγησε εκεί.

Δεν δεχόμαστε μαθήματα και διαταγές από κανέναν και αυτά που θέλουμε θα τα διεκδικήσουμε με τον ίδιο τρόπο που διεκδικήσαμε την είσοδο και παραμονή μας εδώ, με νύχια και με δόντια. Σε όλους αυτούς που βρίσκουμε σε μια τέτοια απόσταση απέναντι μας απαντάμε αξιοπρεπώς κάθε μέρα, και μόνο η παρουσία μας ακόμα εδώ είναι απόδειξη για αυτό.

Έχουμεμέσαμαςτηνοργή

LaRage,  Γιατί έχουμε την οργή
Δε θα σιωπήσουμε, δε θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια, γιατί θα’μαστε έτοιμοι
Γιατί έχουμε την οργή, τη καρδία και τη πίστη
Γιατί έχουμε την οργή
Θα ξεσηκωθούμε, παρά τις συνέπειες
Την οργή
Να προχωρήσουμε, στο τέρμα που μας οδηγεί η ζωή
Γιατί έχουμε την οργή

Μέσα από αυτό το τραγούδι προσπαθούμε να περιγράψουμε τα σημεία αναφοράς για εμάς και την απόστασή τους από την ντόπια πραγματικότητα. Δεν αφοράνε συμβάντα ύπερεκθετιμένα, οργανωμένα, μέσα στα πλαίσια ορθολογικών ιδεολογικών σχημάτων. Αφορούν αυθόρμητα ξεσπάσματα οργής, ατομικά ή συλλογικά, τα οποία, έστω και με το φόβο που φυτεύουν στην καρδιά  του εθνικού κορμού, αποτελούν μικρές νίκες στον αγώνα μας για επιβίωση.

Δεν θέτουμε διλλήματα και δεν ζητάμε κάτι από τους έλληνες. Τι κάνουμε με ή για τους μετανάστες, είναι ή όχι όλοι οι μετανάστες αδέρφια μας, τι κάνουμε όταν βγαίνουν με το κοράνι ή τις σημαίες. Καλά θα κάνετε να ανησυχείτε για εσάς διότι δημιουργείτε τις συνθήκες για μελλοντικά ξεσπάσματα βίας τα οποία θα είναι μη χειραγωγήσημα και σε αυτές τις συνθήκες, όπως οι κινέζοι, για εμάς όλοι θα είστε το ίδιο. Μόνο οι ανήμποροι και οι κουλοί χρειάζονται βοήθεια και προστασία κι όσο αφορά την αλληλεγγύη αυτή χρειάζεται σε χίλια άλλα πεδία πριν φτάσουμε στο τι συμβαίνει στον Αγ. Παντελεήμονα, που αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου του ελληνικού ρατσισμού. Έτσι κι αλλιώς η πρέπουσα απάντηση θα δοθεί κι όλα τα τμήματα της Αττικής, μαζί με το ιππικό τους, δεν θα μπορέσουν να σας σώσουν.

Οι ίδιοι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες πρέπει και θα λύσουν τα προβλήματά τους. Αυτό που δεν κατανοείται είναι ποια ακριβώς είναι τα δικά τους και ποια τα δικά σας. Αυτό που δεν κατανοείται είναι τι ακριβώς θέλουμε να κάνουμε και κατά συνέπεια ποιες είναι οι θεωρούμενες νίκες μας. Αυτό που δεν κατανοείται είναι ποιες είναι οι ανάγκες μας διότι ανάμεσα σε εμάς κι σε εσάς υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα ιστορικής εμπειρίας, ταξικής θέσης και θεώρησης των πραγμάτων. Η μόνη λύση είναι η αυτοοργάνωση και για να δανειστούμε τα λόγια της ομάδας μεταναστών Cafe Morgenland:

Αυτοοργάνωση μεταναστών σημαίνει για μας να μη μαθαίνουμε να στεκόμαστε στην ουρά μέχρι να έρθει η σειρά μας να αρθρώσουμε λόγο, όπως κάνουν τα διάφορα «έξυπνα μυαλά» σε αυτήν την χώρα, που μας νευριάζουν κάθε λίγο και λιγάκι με θέματα τα όποια έχουν χιλιοειπωθεί και χιλιοσυζητηθεί κατά κόρον.

Αυτοοργάνωση μεταναστών σημαίνει, ακόμη, να αρνείσαι να κατανοήσεις τις σχέσεις και τις αιτίες, π.χ. τους ψυχολογικο-κοινωνικούς μηχανισμούς πίσω από τον αντισημιτισμό, τα οικονομικά αίτια του ρατσισμού και της ομοφοβίας κλπ.

Έτσι και αλλιώς είναι πολύ δύσκολο και χρειάζεται χρόνια (και αν φτάνουν) για να καταλάβεις την έκταση και το βάθος των καθημερινών απειλητικών φράσεων που σου πετάνε κατάμουτρα, όπως π.χ. όταν λένε: «παλιότερα κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να υπάρχει».

Για αυτό η Αυτοοργάνωση μπορεί να υπάρχει μόνο σαν ένα ανεξέλεγκτο στοιχειό. Η έλλειψη εποικοδομητικών πράξεων και σκέψεων είναι για μας το μέτρο και σταθμό της.

Ανθελληνικές Ορδές Ξένων

CLICK TO PRINT
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s