Οδηγίες χρήσης για προδότες

Τώρα που η μάζα πήρε οργανωμένη μορφή όχλου, τώρα που ο πληθυσμός σε αυτή τη χώρα φλερτάρει ανοιχτά και απροκάλυπτα πια με φασιστικές αντιλήψεις και πρακτικές ζητώντας αποτελεσματικές λύσεις, τώρα που οι δυσκολίες να ξεχωρίσεις

το ‘ΛΑ.Ο.Σ.’ από το λαό,
την ‘π.α.τ.ρ.ι.δ.α’ από την πατρίδα,
τους ‘ελ.λ.α.δα’ από την ελλάδα,
πάνω και κάτω πλατείες
τον άγιο παντελεήμονα απο την «καθαρή πλατεία των εξαρχείων»
και γενικότερα τους αριστερούς από τους δεξιούς,
τους πατριώτες απο τους αντιεξουσιαστές,
και τους χρυσαυγίτες από τους απεργούς χαλυβουργίας

(όχι, όχι φίλε ο Σιφωνιός δεν είναι αυτός, αυτός είναι ο Κασιδιάρης!)

έχουν γίνει αξεπέραστο εμπόδιο, το τοπίο της χώρας ξεκαθαρίζει, οι γενικότητες τελειώνουν, όπως και οι αφηρημένες επιχειρηματολογίες.

Τώρα ο ελληνικός λαός εφαρμόζει το δικό του πρόγραμμα1: π.χ. ο ξεσηκωμός των κατοίκων της κοζάνης ή της αμυγδαλέζας, της καρδίτσας (και σε λίγο καιρό, της κερατέας), η έκφραση των αγνών συναισθημάτων απο δημοτικούς παράγοντες ότι «αντουςφέρουνεδώθατουςκάνουμεχρωμοσαμπουάν» ή «μαςστέλνουντηνχωματερήτουςαποτηναθήνα» κλπ, οι πυροβολισμοί κατά των τριών πακιστανών μεταναστών στην Ηλεία από έναν «εξαρτώμενο» απο το ελληνικό εθνοναρκωτικό, η προσπάθεια λυντσαρίσματος μεταναστών στην οδό Μάρνης στην Αθήνα πριν 3 εβδομάδες με ταυτόχρονα χειροκροτήματα και επευφημίες των ελλήνων στο λεωφορείο κλπ κλπ. Αυτά όχι ότι είναι πολλά, απλά τώρα αρχίζουν. Τα πολλά χρειάζονται και λίγο χρόνο, ιδιαίτερα για να τεκμηριωθούν ιδεολογικά, ψυχικά και πολιτικά/ πολιτιστικά.

Όπως τα αντιμνημονιακά κινήματα είχαν την έξαρση τους, όταν στοχοποίησαν επιτέλους τον εξωτερικό εχθρό της πατρίδας/ του έθνους/ των ελλήνων εργατών/ του ελληνικού λαού, δηλαδή το ΔΝΤ, την Τρόικα, το τραπεζικό σύστημα, τους ευρωπαίους, τους κινέζους (αυτούς λόγω των φθηνών εμπορευμάτων τους), τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό (αυτόν δεν ξέρουν γιατί, αλλά τον βάζουν πάντα και παντού, απο συνήθεια), τον διεθνή καπιταλισμό (όχι οτι έχουν ιδέα για αυτόν, αλλά ακούγεται βαρβάτα), τους σιωνιστές (ακόμα και να τους ξεχάσει κανείς, θα τους το θυμίσει ο Τσίπρας2) και βάλε (αν ξεχάσαμε κανέναν ζητούμε χίλια συγνώμη, αλλά οι εχθροί της πατρίδας και οι συνωμοσίες τους είναι τόσο πολλοί που χάσαμε τον μπούσουλα μας …).
Τώρα, μετά το επιτυχές κόψιμο του χρέους και τη λήψη του νέου δανείου, περνάνε στην αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού, στη μαζική στοχοποίηση και στους διωγμούς των προσφύγων και των μεταναστών.

Οι καθημερινές μηχανοκίνητες δραστηριότητες με τις κλούβες κλπ στην αθήνα και αλλού άρχισαν ήδη να ανακουφίζουν τον ταλαιπωρημένο απο την κρίση λαό εν όψει των αλλεπάλληλων επιτυχιών της ελληνικής αστυνομίας…

τόσες χιλιάδες έλεγχοι μεταναστών…

τόσες εκατοντάδες συλλήψεις «ξένων»…

τόσες χιλιάδες καταγγελίες, φυλακίσεις, απελάσεις κλπ.

Κάθε αριθμός που ανακοινώνεται είναι και μια ανάσα για αυτή την υπερήφανη φυλή, την βαλλόμενη από τις περικοπές των επιδομάτων της και των άλλων επιχορηγήσεων, από τα ‘χαράτσια’ και τον διασυρμό της στην ευρώπη.

Κάθε σύλληψη είναι και μια ικανοποίηση κρυφών επιθυμιών.

Κάθε τραυματισμένος ή νεκρός πρόσφυγας ή μετανάστης είναι και μια εσωτερική αγαλλίαση με την ταυτόχρονη έκφραση λύπης ως συνήθως (αν και ακόμα κι αυτό έχει περιοριστεί στο ελάχιστο, μιας και τα προσχήματα δεν είναι πια απαραίτητα) για το «τραγικό συμβάν» και άλλες εκφράσεις θριάμβου.

Και επειδή το αντιμνημονιακά κινήματα των πλατειών και των ουρλιαχτών3 είναι στενά συνδεδεμένα με το κίνημα κατά των «ξένων», κατανοούν τις σκούπες της αστυνομίας σαν μια δικαίωση του αγώνα τους, σαν μια επι μέρους νίκη των καυτών αιτημάτων τους.

Διότι οι κυβερνώντες όχι μόνο ακούν και συμμερίζονται τα προβλήματα του αγωνιζόμενου λαού τους αλλά δίνουν και λύσεις.

Ταυτόχρονα, όμως, οι από τα κάτω γνωρίζουν και εκ πείρας ότι η ελληνική αστυνομία εχει πολλές αδυναμίες, δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά. Ασε που κι αυτή λαδώνεται… άστα να πάνε… Εδώ, λοιπόν, επεμβαίνει ο λαϊκός παράγοντας για να ολοκληρώσει αυτά που ξεκίνησε ο κρατικός μηχανισμός μιας και ως γνωστόν, δεν έχει πλήρη εμπιστοσύνη στο «σάπιο κράτος» του.

Η απλή και επιφανειακά «αθώα» φράση για τις σκούπες του χρυσοχοίδη (που ακούγεται από παντού, ιδιαίτερα από τα αριστερά), ότι «αυτάτακάνουνμόνοκαιμόνολόγωτωνεκλογών» και παρόμοια, αποτελεί αφενός την έκφραση της ανησυχίας τους ότι δεν θα ολοκληρώσουν το έργο που άρχισαν, ότι θα το αφήσουν στη μέση, και αφετέρου αποτελεί την έμμεση παραδοχή ότι τέτοιες ενέργειες βρίσκουν πλατιά απήχηση σε αυτούς που κάποιοι θέλουν να απελευθερώσουν, τόσο πλατιά που μετράει αποτελεσματικά στην επόμενη κάλπη. Ούτε κι αυτό όμως θα τους φέρει τις αναγκαίες για την επιβίωση τους ψήφους, μιας και προτιμάται το original (χρυσή αυγή κλπ) από τις ευκαιριακές αντιγραφές του.

Αν, λοιπόν, θέλει κανείς να μάθει που θα έχουμε τις επόμενες εξάψεις του λαικού ξεσηκωμού, αρκεί να ρίξει μια ματιά στη λίστα με τα σχέδια για τόπους δημιουργίας κέντρων φυλάκισης των «ξένων» (μεταξύ άλλων, και στην Κερατέα!). Κανείς δεν χρειάζεται ούτε να σπάει το κεφάλι του για το που θα γίνει η επόμενη επίθεση ούτε και να παρακολουθεί τις ενέργειες και τα σχέδια των μελλοντικών πρωτοποριών, π.χ. της ΧΑ και άλλων αντικαπιταλιστικών και πατριωτικών δυνάμεων. Άσε που οι νεοναζί δεν είναι οπωσδήποτε απαραίτητοι, ο λαός αυτός τα καταφέρνει και χωρίς δεκανίκια. Ποτέ δεν ήταν ο εκ των προτέρων γεωγραφικός προσδιορισμός του επόμενου εγκλήματος τόσο εύκολος όσο τώρα.

Και ενώ η ελαρ ψάχνει στα σκουπίδια για πιο ανθρωπιστικές λύσεις4 για το «πρόβλημα» των γκέτο της αθήνας κλπ, χαρακτηρίζει αυτά που ο Χρυσοχοίδης λέει «κέντρα φιλοξενίας» σαν «στρατόπεδα συγκέντρωσης». Και για να μην περάσει σε κανέναν η ιδέα οτι είναι τυχαία σύμπτωση λέξεων, εξηγεί, π.χ. στην «Αυγή»5, ο αρθρογράφος και την έννοια. Είναι, λέει, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του χίτλερ και οι μελλοντικοί έγκλειστοι τους είναι οι σύγχρονοι εβραίοι! Ακόμα και με κίνδυνο να γίνουμε βαρετοί λόγω επανάληψης, μια φράση για την ουσιαστική διαφορά: Ο ρατσιστής λέει «δενθέλουμεναζήσετεανάμεσαμας» ενώ ο αντισημίτης λέει «δενθέλουμεναζήσετε».
Αυτοί που γράφουν κάτι τέτοια ή δεν ασχολήθηκαν ποτέ με το Ολοκαύτωμα ή προσπαθούν να το σχετικοποιήσουν. Οχι κύριοι ελληνοαριστεράδες, ούτε τα κέντρα αυτά είναι Άουσβιτς, ούτε οι πρόσφυγες ειναι οι εβραίοι του σήμερα, όσες φωτογραφίες και να συνοδεύουν τα άρθρα σας απο τα εθνικοσοσιαλιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης των τότε εγκλείστων τους. Ούτε και θα κάνουμε καμιά προσπάθεια να σας το εξηγήσουμε, μιας και δεν είναι θέμα έλλειψης γνώσεων αλλά μισαλλοδοξίας στην αισχρότερη μορφή της.

Διότι λίγο παρακάτω ξεσκεπάζεται ο στόχος του συγραφέα: Καυτηριάζει λοιπόν κάποιος κ. Κλέαρχος Τσαουσίδης, ή με ποιά ονόματα τέλος πάντων προτιμούν να εξευτελίζονται, την ισραηλιτική κοινότητα για το ότι δεν διαμαρτύρεται: «Αλήθεια,ηΙσραηλιτικήκοινότηταάκουσεκάτι;». Εχει γίνει πια συνήθεια όπως φαίνεται, για κάθε έγκλημα των ελλήνων χριστιανών (και αθέων), να καθιστούν, έστω και έμμεσα, υπεύθυνους τους έλληνες εβραίους! Ναι, αυτούς των οποίων μποϊκοτάρουν τις επετείους τους για το Άουσβιτς ή που τους καθιστούσαν συνένοχους για τον πόλεμο της Γάζας.

Το μόνο ερώτημα που μας απομένει, είναι: γίνονται αντισημίτες επειδή ειναι αριστεροί ή γίνονται αριστεροί επειδή ειναι αντισημίτες; Και δεν το λέμε για να κάνουμε πολεμική. Σε όλα σχεδόν τα κείμενα που βγάζουν για αυτά τα κέντρα φυλάκισης μεταναστών και προσφύγων, ούτε λέξη δεν γράφουν για τον αντιστεκόμενο λαό τους που ήδη εχει ξεκινήσει τις κινητοποιήσεις του στις περιοχές εγκατάστασης των κέντρων αυτών. Αντίθετα, αναλύουν τους λόγους που τον οδηγεί σε πογκρόμ!

Τον όχλο όμως δεν τον αναλύεις, τον διαλύεις!

Και του αραδιάζουν επιχειρήματα, για να ξέρει πως να δικαιολογεί με πολίτικαλ κορεκτ γλώσσα τα εγκλήματα του (με αριστερή χροιά δηλαδή). Ετσι λένε, ότι ο λαός τους είναι ενάντια στα κέντρα αυτά γιατί πήραν διδάγματα απο την μακρόνησο (και ας απαιτούν παράλληλα να σταλθούν στα ξερονήσια, πχ σαββόπουλος και άλλοι) και δεν μπορούν να αντέξουν τα βάσανα τους κλπ. «Εξαφανίστετους,δεναντέχουμεναβλέπουμετηνδυστυχίατους!» είναι το νέο σλόγκαν.

Ενόψει της όξυνσης και της εκρηκτικής κατάστασης της ελληνικής κοινωνίας και των πολύμορφων κινημάτων της, όξυνση που προέρχεται άμεσα και κύρια από το γεγονός ότι θεωρεί και βλέπει τον εαυτό της ως θύμα των «άλλων» (όταν ο έλληνας αυτοπροσδιοριστεί σαν θύμα, δεν υπάρχει έγκλημα που να μην δοκιμάσει να το πραγματοποιήσει), είναι απαραίτητο να μετατρέψουμε την κριτική μας σε υποχρέωση, πέρα απο τις οποιεσδήποτε ενέργειες και πράξεις αντίστασης: Ναι, είμαστε προδότες, τουλάχιστον όσοι από εμάς κατέχουμε την πλαστική κάρτα που μας δίνει την ιδιότητα του έλληνα υπήκοου. Προδότες του αριστερού αντικαπιταλισμού, προδότες του αντικρατικού αγώνα των α/α, προδότες του ελληνικού λαού, προδότες της ελληνικής εργατικής τάξης και των άλλων συναφών επαγγελμάτων (ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες…).

Ποτέ μια αντικοινωνική στάση δεν είχε τόση ομορφιά οσο αυτούς τους ταραγμένους καιρούς.

Ως γνωστόν, η προδοσία είναι ενα θέμα καθαρά χώρου και χρόνου. Που σημαίνει στην προκειμένη περίπτωση ότι πρέπει να προλάβουμε να εκφραστούμε, αλλιώς χάνουμε την ιδιότητα του προδότη. Και αυτό θα μας ενοχλούσε αφάνταστα. Αυτή θα πρέπει να είναι και η αφετηρία οποιωνδήποτε παραπέρα ενεργειών. Ακόμα και η ελάχιστη υποψία για κατανόηση των «προβλημάτων» κάποιου απο τα σκατοχώρια ή τις σκατοπόλεις που «ανησυχούν» για την εγκατάσταση κέντρων φυλάκισης ξένων, θα σήμαινε παντελή αποτυχία. Και τέτοιες ανησυχίες ούτε πρέπει ούτε επιτρέπεται να σχετιστούν, βέβαια, με τη σταθερή αντίληψη μας για ελεύθερη διακίνηση, διαμονή, δουλειά/ τεμπελιά κλπ των «ξένων», μέ ή χωρίς χαρτιά, με μακρόχρονη ή μη παραμονή στην ελλάδα. Διότι κάθε συσχέτιση της αντίληψης μας αυτής με τους ξεσηκωμούς του όχλου, δημιουργεί και μια γέφυρα με αυτόν.


Αςμιλήσουμεκαιγιακαπιταλισμό(έναδιάλειμμα):
Ο καπιταλισμός είναι πάνω απ’ όλα μια κοινωνική σχέση μεταξύ ατόμων και κοινωνικών ομάδων τα οποία αναπαράγουν, εδραιώνουν και δημιουργούν προϊόντα (τόσο υλικά όσο και πνευματικά), σχέσεις εξουσίας και υποταγής, χαρακτήρες, συνειδήσεις, κοινωνίες και εγκλήματα. Ο σύγχρονος καπιταλισμός διαφέρει από τον πρωταρχικό στο γεγονός ότι είναι δημοκρατικότερος, με την έννοια του ότι η απόλυτη πλειοψηφία παίρνει εθελοντικά και με αυταπάρνηση μέρος στο έγκλημα, υλοποιώντας κατά τον δικό της μοναδικό τρόπο, την κομμουνιστική υπόσχεση, «οκαθέναςανάλογαμετιςδυνατότητεςτου,στονκαθέναανάλογαμετιςανάγκεςτου». Άλλες δυνατότητες είχαν π.χ. οι κάτοικοι της αμαλιάδας/ μανωλάδας όταν έσερναν το σώμα του πρόσφυγα δεμένο με σχοινί πίσω από το 4X4 τους, άλλες ανάγκες τους ικανοποιούσαν οι αγέλες το σεπτέμβρη του 2004 στο αντιαλβανικό πογκρόμ. Η τεράστια επιτυχία του καπιταλισμού, οφείλεται, όπως το βλέπουμε, καθοριστικά στο γεγονός ότι απευθύνεται στα πιο ακραία ένστικτα του ανθρώπου, στις πιο εχέμυθες εξοντωτικές επιθυμίες και βίτσια του.

Τώρα, ο ελληνικός καπιταλισμός μοιάζει περισσότερο, λόγω της καθυστερημένης προσαρμογής του στις νέες συνθήκες, με τον μαυραγορίτικο καπιταλισμό εντός των ιδιαίτερων ελληνικών φεουδαρχικών πλαισίων (κοινώς τζάκια), όχι μόνο αυτών που τέθηκαν επί κατοχής αλλά και αυτών που επέζησαν αυτής και εδραιώθηκαν στη μεταπολεμική περίοδο για τους γνωστούς λόγους εθνικοφροσύνης, και ιδιαίτερα την τελευταία εικοσαετία. Η συνήθεια, π.χ., του εύκολου, γρήγορου και μεγάλου κέρδους με παράλληλες διασυνδέσεις και στηρίγματα στον κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό (προς αποφυγή παρεξηγήσεων επειδή η λέξη ‘παρακράτος’ ειναι καθιερωμένη μονοδιάστατα: το παρακράτος για μας δεν είναι μόνο οι «καρφίτσες»6, αλλά και ο θείος που ανέβηκε ψηλά, ο εξάδελφος που θα μας βολέψει, ο κατοχυρωμένος αρχισυνδικαλιστής, ο παλιός αντιπαθητικός συμμαθητής που τώρα τον γλείφουμε λόγω του αξιώματος του, ο γείτονας που έχει καθοριστικό για το μέλλον του κανακάρη μας πόστο κλπ.), δεσπόζει μεταπολεμικά σε όλες τις σχέσεις των ιθαγενών κατοίκων, είναι ο κυρίαρχος τρόπος ζωής και συμπεριφοράς από τα γενοφάσκια του μέχρι και το θάνατο του.

Το εύκολο δανεικό χρήμα και η εισροή εκατοντάδων χιλιάδων πάμφθηνων εργατικών χεριών μεταναστών και προσφύγων χωρίς στοιχειώδη δικαιώματα (ούτε καν το δικαίωμα στη ζωή δεν τους αφήσανε) δημιούργησε νέες καταστάσεις. Η πρόσβαση σε μέχρι πρότινος απλησίαστα καταναλωτικά αγαθά (τυριά ολλανδίας, μαρμελάδες γερμανίας, φτηνή γυναικεία σάρκα απο το τράφινκινγκ, αυτοκίνητα υψηλής κατανάλωσης βενζίνης, ενδύματα οίκων μόδας για την βραδυνή βόλτα, ακόμα πιο λεπτή οθόνη τηλεόρασης και άλλα πολλά, πάρα πολλά άκρως απαραίτητα για την επιβίωση του έλληνα εργαζόμενου) είχε ήδη επιφέρει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας, στους γείτονες, τους τουαρέκ-ηδες και τους καγιέν-ηδες, ανάμεσα στο μπαράκι που άνοιξε πρόσφατα και το παραδοσιακό κλαμπ… σε βάρος του εισερχόμενου εργατικού δυναμικού, των σύγχρονων σκλάβων. Είχε γίνει πια αυτονόητο ότι πρέπει να ζουν καλύτερα απο τους γείτονες τους (νόμος της φύσης και των γονιδίων), που θεωρούνται φυσικά κατώτεροι τους πολιτιστικά, πολιτικά, επαναστατικά κλπ.

Μόνο που χαλάσανε την ατμόσφαιρα πια οι τράπεζες, οι λαθρομετανάστες και οι έμποροι ναρκωτικών… Τάδε έφη ελληνική ιδεολογία…

Γιατί‘ελληνικήιδεολογία’;

Γιατί αυτός ο μαυραγορίτικος καπιταλισμός ήταν και είναι στενά και άρρηκτα δεμένος με το ελληνικό έθνος. Και μιάς και σε λίγες μέρες εχουμε την 44η επέτειο του πραξικοπήματος: το ‘ελλάςελλήνωνχριστιανών‘ ποτέ δεν ήταν απλά ένα χουντικό κατασκεύασμα αλλά μια διαφορετική (και πιο ειλικρινής) διατύπωση της έννοιας ‘ελληνικόςλαός‘. Τα, δε, κινήματα στην ελλάδα είναι κοπαδιακά. Τα κίνητρα τους είναι δωσιλογικά και απόλυτα. Οι κινήσεις τους είναι αγελαίες, πάνε πάντα προς τα εκεί που τους οδηγεί ο καθένας π.χ. κομματόσκυλο, λαϊκός ηγέτης, ΚΟΒΑτζής, κομιτατζής, κοτσαμπάσης, τοπικός παράγοντας, άτυπος ηγέτης κατάληψης, ελληνοαναρχικός ομαδάρχης (είναι συνήθως αυτός που μιλά καλύτερα στη συνέλευση κι έχει κατακτήσει και κάποια παράσημα στις οδομαχίες).

Τα τελευταία χρόνια πέφτει αυτό το βάρος όλο και περισσότερο στους λούμπεν ακαδημαϊκούς που εμφανίζονται σαν η τελευταία σανίδα σωτηρίας. Έτσι είναι πια σύνηθες γεγονός να εκτιμά με βαρύγδουπες δηλώσεις την οικονομική κατάσταση ο τάδε καθηγητής μηχανολογίας, να κάνει βαθυστόχαστη φιλοσοφία ο καθηγητής πολεοδομίας ή και να ανακινεί ο καθηγητής ιστορίας το θέμα με τα φωτοβολταϊκά και την ενέργεια κοκ.

Αυτή ακριβώς η αντίθεση εμφανίζεται πολιτικά στην ελλάδα. Η μία πλευρά θέλει να κρατήσει οπωσδήποτε το μαυραγορίτικο, φεουδαρχικό κατεστημένο του δωσιλογισμού μέσα στο οποίο απολάμβαναν τόσα χρόνια τα πολύπλευρα προνόμια τους.

Η άλλη πλευρά προσπαθεί να εδραιώσει επιτέλους κλασικές καπιταλιστικές συνθήκες, ώστε να μπορέσει να εξελιχθεί. ‘Απότησκύλαστηχάρυβδη‘ δηλαδή.

Παράδειγμα σχετικά με τους πλανόδιους μικροπωλητές: μια καθαρά καπιταλιστική δραστηριότητα που δουλεύει στη βάση της αρχής του ανταγωνισμού των προϊόντων, ποινικοποιείται προς όφελος του εθνικού μαυραγορίτικου κεφαλαίου (κοινώς, ελληνικά προϊόντα) και του ρατσισμού (κοινώς, έλληνας μαγαζάτορας). Αυτά για αυτούς που βλέπουν στον καπιταλισμό την αιτία του ρατσισμού. Άλλο παράδειγμα οι απεργοί χαλυβουργίας. Ένα αναμφισβήτητο γεγονός είναι ότι η συμπαράσταση αυξήθηκε όταν ήρθαν επίσκεψη οι χρυσαυγίτες! Οπότε εμείς θα είμαστε προδότες της εργατικής τάξης τους είτε αυτή εμφανίζεται στην χαλυβουργική της είτε στη ΔΕΗ-τζήδικη της μορφή αλά φωτόπουλος.
Η ελληνοαριστερά, μιας και η ίδια είναι κρατικοδίαιτη και εξαρτώμενη, έχει πάρει στο σύνολο της και χωρίς εξαιρέσεις καθαρά θέση υπέρ αυτού του μαυραγορίτικου ελληνικού φεουδαρχικού συστήματος.

Η ελληνοαναρχία, αμήχανη απέναντι στα ουρλιαχτά του όχλου, φλερτάρει στην πλειοψηφία της και αυτή με αυτήν την πλευρά, κυρίως για να μην κόψει τον γνωστό ομφάλιο λώρο της με την ελληνική κοινωνία.

Και πιστή στις παραδόσεις της αυτή η κοινωνία, εξολοθρεύει και τιμωρεί παραδειγματικά με συνοπτικές διαδικασίες κι αυτούς τους ελάχιστους που την σιχαμάρα τους προς αυτήν την κοινωνία την κάνουν φωτιά και αποδομητική πράξη. Το πακέτο καταδίκης πάει τώρα τελευταία 130 χρόνια φυλάκιση.
Όσο για το έθνος, μιας και ο μαυραγορίτικος, φεουδαρχικός καπιταλισμός και η εθνική έξαψη πάνε μαζί: η διαφορά ανάμεσα στο «οεναέριοςχώροςμας» της παπαρήγα και στο «ηκαθαρήπλατείαμας» των εξαρχείων είναι μόνο μια διαφορά γεωγραφικού προσδιορισμού. Η ουσία είναι απολύτως η ίδια. Και στις δύο περιπτώσεις δημιουργείται μια φανταστική σχέση ανάμεσα στο άτομο και σε ενα κομμάτι γης ή ενα κομμάτι αέρος χωρίς να θεωρείται αυτό από τον ακροατή ή τον αναγνώστη τουλάχιστον αερολογία. Αντίθετα, το φανταστικό παίρνει σάρκα και οστά, φτιάχνει κόμματα, κινήματα, επιτροπές κατοίκων (π.χ. «ούτεμετημαφία,ούτεμετηναστυνομία»… όποιος εχει την μύγα μυγιάζεται λένε) και, βέβαια, διεξάγει επιθέσεις υλικές, υλικότατες (π.χ. μπούκες σε σπίτια ‘αλβανών’, ξυλοδαρμοί ‘ρώσων’ – ως γνωστόν στη μαφία η ελλάδα είναι ξενόφερτη!). Το αν όλα αυτά καλύπτονται πίσω από κολεκτίβες, λαούς, εθνικές ανεξαρτησίες, γείτονες, κατοίκους κτλ δεν παίζει για εμάς κανέναν απολύτως ρόλο. Διότι όσο και να το ψάξει κανείς, δεν θα βρει πουθενά, ούτε καν στο αστικό δίκαιο (για το επαναστατικό ούτε λέξη) κάποιο τίτλο κυριότητας ή μετοχών της παπαρήγα στον εναέριο χώρο «μας» ούτε και φυσικά κάποια καταχώρηση ιδιοκτησίας (χρυσόβουλο) της πλατείας εξαρχείων στους ελληνοαναρχικούς «μας».

Όποιος καταγέλλει το αδύναμο κράτος, το άδικο κράτος, το κράτος που υποστηρίζει τους ισχυρούς κι όχι τους φτωχούς, που λαδώνεται, που «δενκάνεικαλάτηνδουλειάτου»… που… που… κτλ, ταυτίζεται – είτε το συνειδητοποιεί είτε όχι – με το σωτήριο μέλλον του καπιταλισμού και αποτελεί το πιο σταθερό στήριγμα αυτού ακριβώς του κράτους που παλεύει να διορθώσει.

Τόσο τα λαδώματα, όσο και οι κλεψιές στις υπηρεσίες, στα ΙΚΑ, στις πολεοδομίες κλπ, όλα αυτά που καταγγέλλονται καθημερινά, για όλα αυτά που ουρλιάζει ο ελληνικός λαός «κλέφτες», «λαμόγια», «απατεώνες» κλπ θα αρχίσουν ίσως να τιμωρούνται όχι γιατί είναι ανήθικα, αλλά γιατί είναι ενάντια στους όρους και τα όρια του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος. Ο αστικός νόμος βάζει όρια και καθορίζει τους τρόπους κλεψιάς. Η υπέρβαση αυτών των ορίων τιμωρείται. Έτσι απλά. Όσο για το ηθικό μέρος του θέματος, αυτό για το οποίο εξάπτονται και βρίζουν, δεν είναι φυσικά η κλεψιά το ζήτημα ή η εκμετάλευση μιας και οι ίδιοι που τώρα κραυγάζουν, τα έχουν εφαρμόσει όλα αυτά στις πλάτες των μεταναστών και προσφύγων, 1,5 εκατομμύριο φορές επί είκοσι χρόνια. Είναι απλά ο άκρατος φθόνος ότι οι «άλλοι» πρόλαβαν και φάγανε περισσότερα από αυτούς (είναι αυτό που ονομάζουμε «ταξική ζήλεια»). Και ως γνωστόν, κάτι τέτοια ξεσηκώνουν τον έλληνα, τον επαναστατικοποιούν, είναι σε θέση να κάνει άλλη μια επανάσταση αλά 25 μαρτίου (λέμε 25 μαρτίου κατά συμβατικό τρόπο, μιας και ακόμα κι η ημερομηνία αυτή αποδείχτηκε ιστορικά ότι είναι ένας από τους πολυάριθμους μύθους στην αποτυχημένη, όπως αποδείχτηκε, προσπάθεια μεταλλαγής του γκιαούρη σε έλληνα).


Σε περίληψη

Η απελευθέρωση του ατόμου περνά μόνο μέσα από την απελευθέρωση της ανθρωπότητας. Όταν, λοιπόν, οι μισθοί στην Μποτσουάνα ή την Αιθιοπία θα είναι ίδιοι με τους μισθούς στην ελλάδα και τη γερμανία, ε, τότε το συζητάμε αυτό με την επανάσταση και τις παραδείσιες κοινωνίες που πληθωριστικά υπόσχονται, αν μέχρι τότε φυσικά έχει κανείς όρεξη για τέτοιες συζητήσεις. Για την υλοποίηση αυτής της ισοπέδωσης (ή στη γλώσσα της ελαρ/ελαν: κινεζοποίησης) φροντίζει η λογική του κέρδους και του επενδυτικού κεφαλαίου και μάλιστα χωρίς να προϋποθέτει επαναστατικές συνθήκες. Όταν θα κατεβαίνουν οι μισθοί στην ελλάδα, θα ανεβαίνουν στη βουλγαρία και στην αλβανία. Και εννοείται ότι δεν έχουμε τίποτε ενάντια σε μια τέτοια εξέλιξη. Σήμερα η λεγόμενη κρίση και τα αντιμνημονιακά, αντικαπιταλιστικά κινήματα θα βγάλουν το σύστημα ακόμα πιο ισχυρό και η επόμενη κρίση που θα έρθει σίγουρα – μιας και η κρίση είναι το οξυγόνο του συστήματος για να μπορεί να ανασάνει – θα το δυναμώσει ακόμα πιο πολύ. Απέναντι λοιπόν στο «σκύλαήχάρυβδη» η μόνη επιτρεπτή στάση είναι η άρνηση τέτοιων διλλημάτων και η καταστροφή του Υπάρχοντος, οποιαδήποτε μορφή και αν παίρνει, με μια καθοριστική, όμως, προϋπόθεση: την απόλυτη συμπαράσταση μας στους στιγματισμένους από τον ελληνικό βούρκο, αυτούς που – με ή χωρίς κρίση – βρίσκονταν και βρίσκονται στο στόχαστρο του.

Επίλογος

Τον Αύγουστο που μας έρχεται, συμπληρώνονται 20 χρόνια απο το πογκρόμ του Ρόστοκ στην συνοικία Lichtenhagen, ενάντια στο εκεί τότε κέντρο φυλάκισης προσφύγων. Εκεί, το καλοκαίρι του 1992, χιλιάδες κάτοικοι της συνοικίας και των γύρω συνοικιών με την ανοχή της αστυνομίας, ανάμεσα τους και εκατοντάδες από τη διπλανή συνοικία Evershagen, προχώρησαν σε ολονύκτιες επιθέσεις, στην αρχή ενάντια στους εκεί διαμένοντες Ρομά, μέχρι που τους διώξανε. Κατόπιν, επειδή ο όχλος διψούσε για αίμα κι έπρεπε να ικανοποιηθεί, συνέχισαν τις επιθέσεις τους με μολότοφ, πέτρες κλπ επί μια εβδομάδα ενάντια στις διπλανές πολυκατοικίες που διέμεναν βιετναμέζοι εργάτες.7

Μέχρι που οι αρχές, για να μην κάψει ζωντανούς ο όχλος αυτούς και τους δημοσιογράφους της τηλεόρασης που είχαν εγκλωβιστεί στην πολυκατοικία, μετακόμισαν τους βιετναμέζους εργάτες αλλού και, βέβαια, έκλεισαν το κέντρο φυλάκισης. 100% επιτυχία, δηλαδή.

Μια επιτυχία που ανταμείφθηκε μάλιστα πρόσφατα με την εκλογή του Γκάουκ σαν προέδρου της γερμανίας. Ο Γκάουκ ήταν τότε, τον αύγουστο του 1992, παπάς στην προαναφερθείσα συνοικία Evershagen και δεν είπε μέχρι σήμερα ούτε λέξη για να καταδικάσει το πογκρόμ, αντίθετα, πρόσφερε εκείνη την καυτή εβδομάδα του αυγούστου του έτους 1992 ψυχική συμπαράσταση και φροντίδα στο ποίμνιο του που επέστρεφε κουρασμένο και άϋπνο από τις νυχτερινές επιδρομές του ενάντια στους «ξένους». Μετά το Ρόστοκ, ακολούθησαν εκατοντάδες επιθέσεις και πυρπολήσεις κέντρων φυλάκισης προσφύγων. Στο Dolgenbrodt πχ, μια μέρα πριν την εγκατάσταση των προσφύγων στο νεόκτιστο καταυλισμό, αυτός καταστράφηκε παντελώς με χρήση εκρηκτικών. Τι ειχε συμβεί; ΟΛΟΙ οι κάτοικοι του χωριού, συμπεριλαμβανόμενου και του παπά και του δασκάλου του χωριού, κάνανε έρανο μεταξύ τους και με τα χρήματα που μάζεψαν, πλήρωσαν μια οργάνωση νεοναζί η οποία ανέλαβε την εργολαβία του καψίματος του καταυλισμού. Και άλλα πολλά… δεν τα εξιστορούμε όμως, απλά γιατί ο κίνδυνος να τα μιμηθούνε οι παραδοσιακά φιλόξενοι συμπατριώτες μας ειναι τεράστιος και άμεσος.

Γιατι τώρα, είκοσι χρόνια μετά, οι συνήθεις έλληνες (πως λέμε, ‘οι συνήθεις ύποπτοι…’) κάνουν ανοιχτά σκέψεις για την ανανέωση των παλιών φλογερών εικόνων του Ρόστοκ, αυτή τη φορά με φόντο την ελληνική ύπαιθρο και τις συνοικίες των ελληνικών πόλεων. Το αν τα καταφέρουν, εξαρτάται κατά ένα μέρος και από κάποιους ελάχιστους ανθελληνικούς και αντιεθνικιστικούς χώρους, κάποιες ελάχιστες ομάδες της αντιφά και ακόμα λιγότερους αιρετικούς και αντικοινωνικούς αναρχικούς. Και φυσικά, πρωτεύον μάλιστα, εξαρτάται από την αντίσταση των ίδιων των προσφύγων και μεταναστών. Ένα πράγμα έχει πάντως ήδη υλοποιηθεί: τα επιχειρήματα του ντόπιου πλυθησμού και οι προετοιμασίες του ενάντια στα κέντρα φυλάκισης είναι πανομοιότυπες με αυτές του όχλου του Ρόστοκ. Δεν διαφέρουν σε τίποτε, απολύτως σε τίποτε… Ούτε καν στις φράσεις που εκτοξεύουν μπροστά στις ανοιχτές κάμερες με τις σκατόφατσες τους, τις γεμάτες απέραντο μίσος και ρυτίδες κακίας ενάντια στους κολασμένους αυτού του κόσμου.

Ελεύθερηδιαμονήκαιδιακίνησητωνμεταναστώνκαιπροσφύγων,όπουθέλουνκαιόταντοθέλουν!

Ναπεριορίσουμετουςαγανακτισμένουςκατοίκουςστασπίτιατους!

Είμαστεπροδότεςαντικοινωνικοί,πράκτορεςπροβοκάτορεςανθελληνικοί



Café Morgenland, 13 Απριλίου 2012

 

1 Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Κάπα Research, το 80% έχει αρνητική γνώμη για τους μετανάστες, το 83,4% θεωρεί πολύ σοβαρό πρόβλημα την «λαθρομετανάστευση» και το 79,3% αισθάνεται ότι κινδυνεύει απο αυτούς. Μόλις το 2,5%, ένα ποσοστό πολύ μικρότερο από την εκλογική δύναμη της αριστεράς, δεν θεωρεί σημαντικό πρόβλημα την «λαθρομετανάστευση». Αυτά δεν είναι απλώς πλειοψηφίες, είναι αρραγή μέτωπα μάχης.

2Ενα από τα κύρια προγραμματικά του σημεία τα οποία ανακοίνωσε ενόψει των εκλογών ήταν η διακοπή των σχέσεων της ελλάδας με το ισραήλ… κάτι που βέβαια θα του φέρει σίγουρα ψήφους.

3ΟιπληθωριστικοίχαρακτηρισμοίανήκουνσεαυτούςπουαπότηνShoahξέρουνμόνοότι … «τουςκάνανεσαπούνι»(χωρίςκανναξεκαθαρίζεταιαντολένεαπόλύπησηήαπόικανοποίηση):«Ολοκαύτωμαστιςσχέσειςεργασίας»,«Ολοκαύτωμαστουςμισθούς»,«κατοχή»,«ηχούντατουδντκαιτηςτρόικα»,«εργασιακάπογκρόμ»…

4 Η ελληνική αριστερά μοιάζει με αυτόν που διαμαρτύρεται κατά του δημίου, επειδή αυτός δεν ακόνισε καλά το τσεκούρι του πριν τον αποκεφαλισμό, πράγμα που ως γνωστόν προκαλεί αβάσταχτους πόνους στο θύμα του όταν το σφάζει.

6 Αναφορά στην παρακρατική οργάνωση ‘καρφίτσα’ που σκότωσε τον Λαμπράκη.

7 Από την εποχή της αν. Γερμανίας, μετά από σύμβαση ανάμεσα στη λαϊκή δημ. του βιετνάμ και την αν. Γερμανία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s