Ο VanGogh ήταν ένας εκνευριστικός, αντιδραστικός ανθρωπάκος

Ήταν ο σκηνοθέτης TheovanGogh ένας καλός άνθρωπος; Ναι, σύμφωνα με τον ηγέτη του Σοσιαλιστικού Κόμματος (SP) JanMarijnissen, ο οποίος τον αποκάλεσε «κορυφαίο τύπο», αλλά και σύμφωνα με τον ηγέτη των Πράσινων Αριστερών (GroenLinks) FemkeHalsema, ο οποίος τον παρουσίασε ως «πνευματώδη επαγγελματία προβοκάτορα» που «ποτέ δεν έπαψε να είναι στρατευμένος». Δεν ήταν σωστό ότι «είχε αποκτήσει τη φήμη του ρατσιστή. Δεν ήταν» έγραψε ο εκδότης του ακτιβιστικού περιοδικού Ravage, AlexvanVeen. Αλλά οι κατά καιρούς δηλώσεις του VanGogh δείχνουν ξεκάθαρα ότι πράγματι ήταν ρατσιστής, καθώς και σεξιστής και αντισημίτης.

Ήδη στην πρώτη του ταινία που λέγεται «Luger» (1981), o Van Gogh με σαδιστική ευχαρίστηση έδειχνε έναν γκάνγκστερ να βάζει το πιστόλι του στο αιδοίο μιας γυναίκας. Τα επόμενα 23 χρόνια μίλησε συχνά με αποτροπιασμό για τις γυναίκες, το φεμινισμό και τους gay τους οποίους αποκάλεσε κάποτε «σαλιάρηδες». Έγραψε σε άλλη φάση: «Τις περισσότερες γυναίκες τις θεωρώ ομιλούντα μουνιά. Οι γυναίκες δεν σκέφτονται με το κεφάλι τους αλλά με το μουνί τους». «Η μητρότητα είναι το στέμμα σου όταν είσαι γυναίκα!» έλεγε συχνά. Αναφερόταν στις φεμινίστριες συγγραφείς ως «μικρά απολιθωμένα μουνόχειλα» της Αριστεράς και των φεμινιστικών περιοδικών. Μιλούσε ανοιχτά ενάντια σε κάθε γυναικεία κριτική: «Τα κορίτσια που είναι σήμερα 50 χρονών δεν είναι συνηθισμένα να ακούνε κριτική. Αποτελούν προϊόν μιας εποχής που κυριαρχούταν από το ‘εμείς οι γυναίκες απαιτούμε’. Ποτέ δεν δέχτηκαν κριτική, πάντοτε ήταν ηθικά σωστές και τώρα μόνες στο κρεβάτι». Για 47 χρόνια ο Van Gogh ήταν πάντοτε ανοιχτός να σχετικά με τις σχέσεις του με πολύ νεαρές γυναίκες χωρίς – όπως έγραψε – «κρεμασμένα βυζιά».

Ξύλο

Κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης για την ενδοοικογενειακή βία σηκώθηκε και φώναξε ότι οι γυναίκες δεν θα έπρεπε να γκρινιάζουν. «Ίσως ένας άντρας που τις χτυπάει να είναι πολύ πιο ελκυστικός για κάποιες κυρίες». Οπότε, σίγουρα δεν ήταν η γυναικεία χειραφέτηση που τον οδήγησε να παράγει την ταινία μικρού μήκους «Υποταγή» (Submission) μαζί με το συντηρητικό φιλελεύθερο (VVD) μέλος του κοινοβουλίου Ayaan Hirsi Ali. Σε αυτή την ταινία παραθέματα από το Κοράνι ζωγραφίζονται πάνω σε γυναικεία σώματα. Αυτή η ταινία απλώς αναπαράγει την εδώ και χρόνια ρατσιστική έχθρα του απέναντι στο Ισλάμ. Στις στήλες του και σε άλλα κείμενα αποκαλούσε συνεχώς τους Μουσουλμάνους «κατσικογαμιάδες» ή, για παράδειγμα, «νταβατζήδες του προφήτη» ή «λούστρους του Αλλάχ». Σύμφωνα με τον Van Gogh οι Μουσουλμάνοι είναι «φορείς του πιο απόλυτου οπισθοδρομικού σκοταδισμού» και πάντοτε μας προειδοποιούσε ότι «το Ισλάμ είναι μια πίστη που απειλεί τις ελευθερίες μας».

Αυτό ήταν το μήνυμα της πολύ-παινεμένης τηλεοπτικής του σειράς «Najib and Julia», μια σύγχρονη ερωτική σχέση Ρωμαίου και Ιουλιέτας ανάμεσα σε ένα αγόρι μουσουλμάνο και ένα κορίτσι μη-μουσουλμάνα. Ο Justus van Oel, που έγραψε το σενάριο, είπε: «Για αυτόν ήταν πόλεμος και το εννοούσε. Για αυτό άλλαξε συνειδητά την τελευταία σκηνή του ‘NajibandJulia’. Στο τέλος εγώ ήθελα τις μητέρες των Najib και Julia να συναντιούνται. Μόνο μια ματιά, ένα φιλί. Με το μήνυμα: ότι κι αν συμβαίνει, μια μάνα που χάνει το παιδί της καταλαβαίνει την άλλη. Μια σπίθα ελπίδας, στο τέλος της πλήρους τραγωδίας. Έτσι το είχα δει, επειδή πράγματι πιστεύω ότι πάντα θα υπάρχει ελπίδα. Είναι ένα μέλλον για την αναμεμειγμένη Ολλανδία. Μπορούμε να ζήσουμε μαζί, πολύ απλά πρέπει να ζήσουμε μαζί. Παρά την όποια διαφορά. Αλλά ο VanGogh φυσικά αρνήθηκε να τελειώσει το ‘Najib και Julia’ με ένα δευτερόλεπτο πολυπολιτισμικής αλληλοκατανόησης. Μέσα από το ‘Najib και Julia’ ήθελε να μας περάσει με το ζόρι ότι είναι εντελώς αδύνατον να ζήσουμε ειρηνικά με τους πιστούς Μουσουλμάνους. Ο λόγος που ο Theo ήθελε να κάνει την ιστορία του ‘Najib και Julia’ ήταν ιδεολογικός. Αυτή η τηλεοπτική σειρά έπρεπε να τελειώνει με θανάτους, στην κάθε τους λεπτομέρεια, μέχρι το τέλος. Δεν μπορούσε να υπάρχει ελπίδα». Αυτά έγραψε ο Van Oel[i][i].

Μη σκύβεις το κεφάλι!

Λογικά, ο Van Gogh ήταν μεγάλος θαυμαστής του ρατσιστή λαϊκιστή Πιμ Φόρτουιν στον οποίο αναφερόταν πάντοτε ως τον «θεϊκό φαλακρό». Πριν το θάνατό του, ο Van Gogh, μαζί με τον δεξιό συγγραφέα και «ειδικό επί των συνωμοσιών» Tomas Ross, δούλευε μια ταινία σχετική με τη δολοφονία του ήρωα του. Ο Van Gogh ήταν επίσης πολύ ενθουσιώδης σχετικά με το κύμα των απελάσεων εκ μέρους της υπουργού Δικαιοσύνης Rita Verdonk. «Rita, μη σκύβεις το κεφάλι!» της έλεγε όταν είχε στοχοποιηθεί από διαδηλωτές που εναντιώθηκαν στην απέλαση 26,000 προσφύγων που ζούσαν εδώ και πολλά χρόνια στην Ολλανδία.

Ο Van Gogh έγραψε επίσης πολλά αντισημιτικά άρθρα. Σε ένα άρθρο του στο πανεπιστημιακό περιοδικό Folia του Άμστερνταμ, στις αρχές του ’80, φαντασιωνόταν τον Εβραίο συγγραφέα Leon de Winter να παίζει το… «ερωτικό παιχνίδι Τρεμπλίνκα» με ένα «κομμάτι συρματόπλεγμα» γύρω από «το πέος του». Επίσης, «κίτρινα αστέρια να συνουσιάζονται μέσα στους θαλάμους αερίων». Με αυτό τον τρόπο διατηρούσε τον αντισημιτικό μύθο των διεστραμμένων σεξουαλικών επιθυμιών οι οποίες υποτίθεται κυριαρχούν καθόλα στην εβραϊκή ύπαρξη. Σύμφωνα με τον Van Gogh, ακόμη και στους θαλάμους αερίων αυτή η επιθυμία τους έβγαλε τον καλύτερό τους εαυτό. Έγραψε επίσης ότι η Εβραία ιστορική Evelien Gans είχε «υγρά όνειρα» στα οποία έκανε σεξ με τον Μένγκελε. Στην αντισημιτική παράδοση οι Εβραίοι πάντοτε αναζητούσαν ένα συμβόλαιο με το διάβολο, σε αυτή την περίπτωση με τον αδίστακτο γιατρό του στρατοπέδου συγκέντρωσης.

Στον Van Gogh άρεσε να πλασάρει τον αντισημιτισμό του με «χιούμορ». Για παράδειγμα έκανε την Εβραία τηλεπαρουσιάστρια Sonja Barend να πει έξω από μια εγκατάσταση στρατοπέδου συγκέντρωσης: «Κι αύριο ένα χαρούμενο ξύπνημα» (κάτι που πάντοτε λέει στο τέλος των εκπομπών της). Πρότεινε επίσης να κάνει μια χαρούμενη οικογενειακή ταινία γύρω από «ένα μικρό κοριτσάκι το οποίο κατά τη διάρκεια του πολέμου καλεί συνεχώς την Γκεστάπο: ελάτε να με πάρετε, ελάτε να με πάρετε, το ημερολόγιό μου είναι έτοιμο! … και αυτοί δεν έρχονται». Επίσης έλεγε το εξής «αστείο»: «Τι είναι αυτή η καραμέλα που μυρίζει εδώ πέρα; Σήμερα καίνε μόνο Εβραίους με διαβήτη» (ο διαβήτης λέγεται «αρρώστια ζάχαρη» στα ολλανδικά). Ο Van Gogh ισχυριζόταν ότι οι Εβραίοι κάνουν κατάχρηση του σκοτεινού τους παρελθόντος και ήθελε να τελειώνουν το «κλαψούρισμά» τους για τη Shoah. Με αυτό το είδος «αστείων» ήθελε να τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κάνοντάς αυτό συνεργαζόταν επίσης ως προς την άρνηση της δυστυχίας του Άουσβιτς[ii][ii].

[Το κείμενο «ο VanGogh ήταν ένας εκνευριστικός, αντιδραστικός ανθρωπάκος» μας υπενθυμίζει τη σύγκλιση αριστεράς και δεξιάς πάνω στα θέματα μετανάστευσης και ρατσισμού με αφορμή τη συζήτηση της δολοφονίας του μισογύνη και ρατσιστή σκηνοθέτη TheoVanGogh.Μας υπενθυμίζει εντωμεταξύ τα παιχνίδια πολιτικής ταυτότητας στα οποία δεσμεύονται οι σημερινοί ρατσιστές αλλά και το πώς πίσω από δήθεν νομιμοποιημένες κριτικές ελλοχεύει η ισλαμοφοβία και ο αντισημιτισμός.  Το κείμενο των Ολλανδών συντρόφων μεταφράστηκε στις αρχές Φλεβάρη του 2010 από το terminal 119, στα πλαίσια μιας σειράς δημοσιεύσεων μας ενάντια στους έλληνες κανίβαλους ρατσιστές. www.terminal119.gr ]


[i] «De dood van Theo van Gogh«, Justus van Oel. On: Justus van Oel-website.

[ii] «Het pornografisch antisemitisme«, Solange Leibovici. On: Groene Amsterdammer-website.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s