εθνικές παρελάσεις… παλιές ιστορίες, πειθαρχίας, μιλιταρισμού, φασισμού…

Από την παιδική μας ηλικία ως μαθητές και μαθήτριες έχουμε φάει με το κουτάλι αρκετές παρελάσεις, θεσμός ο οποίος μας επιβαλλόταν με το ζόρι από τους καθηγητές, τα δημόσια σχολεία και το ελληνικό Κράτος. Μεγαλώσαμε πια… βάλαμε μυαλό και αυτός είναι ένας από τους λόγους που ερχόμαστε ξανά σε μια εθνική παρέλαση. Αυτή τη φορά, όμως, αποκρυσταλλώνουμε εκείνη την αφηρημένη αντίδραση που είχαμε σα μαθήτριες/ μαθητές σε ένα ξεκάθαρο πλέον σύνθημα που λέει «Όχι άλλες Παρελάσεις στην Ελλάδα και παντού!».

Δεν είναι δύσκολο να βρούμε τους λόγους που μας κάνουν να «πνιγόμαστε» μέσα σε αυτό το εθνικό ντελίριο της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου.

α) Είναι ο καταναγκασμός που βιώναμε ως μαθήτριες και μαθητές να συμμετάσχουμε σε μια γιορτή που είναι γιορτή μόνο για κάποιους πορωμένους γυμναστές και υπέρ-πατριώτες διευθυντές των σχολείων. Οι μαθήτριες και οι μαθητές δε θέλαμε, δε θέλουμε και δε θα θέλουμε ποτέ να γινόμαστε εργαλεία στα χέρια των πιο απρόσωπων θεσμών, πιόνια σε έναν αγώνα εξύψωσης της εθνικής μας αλαζονείας! Το μόνο θετικό με αυτές τις γιορτές – πάρτε το χαμπάρι – είναι ότι χάναμε ώρες μαθήματος….

β) Οι παρελάσεις βγάζουν ένα μιλιταριστικό πνεύμα και ενσαρκώνουν μια επίδειξη δύναμης του έθνους. Οι αυστηρά συντονισμένες κινήσεις στα σώματα, στα βλέμματα και στα παραγγέλματα, τα ομοιόμορφα ντυσίματα και η στοίχιση σε… ανθρώπινες γραμμές θέλουν να δώσουν την εικόνα ενός πειθαρχημένου στρατεύματος. Το όνειρο κάθε φασίστα πραγματώνεται.

γ) Άλλωστε, και οι ίδιες οι παρελάσεις ως θεσμός θεμελιώθηκαν από έναν φασίστα Έλληνα δικτάτορα, τον Ιωάννη Μετάξα ο οποίος προσπάθησε, συστήνοντας φασιστικές οργανώσεις της νεολαίας και δημόσιες επιδείξεις της «ελληνοπρέπειας» τους, να αντιγράψει το Γ’ Ράϊχ του Αδόλφου Χίτλερ και των Ναζί του. Ένας θεσμός, δηλαδή, φασιστικής προέλευσης από το 1936 συνεχίζει να τυραννάει τα παιδιά ακόμη και σήμερα, το 2006.

δ) Οι παρελάσεις είναι σεξιστικές και ρατσιστικές. Βγάζουν έναν μάτσο ανδρισμό τονίζοντας στοιχεία επιθετικότητας, πειθαρχίας, επίδειξης δύναμης και αποτελεσματικότητας και θεωρώντας όλα αυτά φυσιολογικά, ως φύση του Έλληνα άνδρα βέβαια… Σε αυτό το πρότυπο προσαρμόζονται και οι μαθήτριες, αν και έχει αναδειχθεί ως ένα νέο «έθιμο» οι μαθήτριες να αναδεικνύουν τη στημένη θηλυκότητά τους μέσα από κοντές φούστες κτλ. Οι Αλβανοί μαθητές που δικαιούνταν να σηκώσουν τη σημαία, με βάση το νομικό καθεστώς των παρελάσεων, αντιμετωπίστηκαν με ακραίο ρατσισμό. Σε αυτές τις περιπτώσεις ήταν αυτό ακριβώς το «φυσικό δίκαιο» που υπερίσχυσε του νομικού, ήταν ο εθνικισμός που κρίθηκε σημαντικότερος από την τυπική νομιμότητα. Προφανώς, για μας, σε αυτές τις περιπτώσεις είναι που αναδεικνύεται και το ίδιο το ψέμα της τυπικής νομιμότητας αλλά και της ύψωσης οποιασδήποτε σημαίας.

ε) Οι παρελάσεις είναι επιβεβαιώσεις της ελληνικής εθνικής ταυτότητας, ουσιαστικά ενδείξεις επαγρύπνησης του εθνικισμού που σε καιρούς σχετικής ηρεμίας εμφανίζεται σαν «καλοκάγαθος πατριωτισμός» που δε θέλει μπελάδες…αλλά μια χαρά ξεπατώνει τους μετανάστες στη δουλειά, διεξάγει μαζικά πογκρόμ μίσους ενάντια στους Αλβανούς μετά από ποδοσφαιρικά παιχνίδια και πηγαίνει στο Σαντάνσκι της Βουλγαρίας για να αγοράσει γυναίκες. Στην ουσία, όποτε ιστορικά παρουσιάστηκε ευκαιρία πολέμου τα κράτη (φυσικά και το ελληνικό) την εκμεταλλεύτηκαν για να κάνουν καλύτερες μπίζνες και για να διεκδικήσουν ένα νέο «ζωτικό χώρο». Σε αυτούς τους πολέμους ήταν που όλοι οι άνθρωποι γίνονταν και γίνονται «κρέας» για τις οβίδες της πολεμικής μηχανής. Η εθνική ταυτότητα για μας δε σημαίνει τίποτε το ιδιαίτερο. Ό,τι είναι για τον Τούρκο η Τουρκία είναι και για τους Έλληνες η Ελλάδα. Ακόμη παραπέρα πιστεύουμε πως τόσο στην Τουρκία όσο και στην Ελλάδα είναι οι εθνικιστές και τα κράτη που διαμορφώνουν αυτές τις αθώες εθνικές ταυτότητες. Δικό μας καθήκον είναι να επιτεθούμε πρώτα στο δικό μας κράτος.

στ) Η λεγόμενη «εθνική συνείδηση» μέσω της οποίας κοινωνικοποιούμαστε και προς τιμήν της οποίας καλούμαστε τώρα να μετατραπούμε σε κουρδισμένα στρατιωτάκια  στην πραγματικότητα  πατάει πάνω σε μια ριζική διαστρέβλωση της ιστορίας! Η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» είναι τρεις λέξεις και τρία  ψέματα ταυτόχρονα γιατί ούτε μια γραμμική ιστορία υπάρχει ή θα μπορούσε να υπάρξει που να συνδέει π.χ. την αρχαία  Ελλάδα  με τη βυζαντινή αυτοκρατορία (που ουδεμία σχέση έχουν) και τη βυζαντινή αυτοκρατορία με την ιστορικά πρόσφατη επινόηση του ελληνικού έθνους-κράτους, επίσης γιατί τελικά δεν είναι και τόσο ελληνική…επί οθωμανικής αυτοκρατορίας η επίκληση του ονόματος «έλληνας» ήταν προσβλητικό γι’ αυτό οι ντόπιοι αυτό-προσδιορίζονταν ως ρωμαίοι…και τέλος γιατί αυτό το λεγόμενο έθνος είναι μια σχετικά πρόσφατη κοινωνικό-ιστορική δημιουργία που ξεκινάει με την αστική επανάσταση από τη δύση και εισάγεται στα μέρη μας ως «πολιτισμικό προϊόν» από τη ευρεία προπαγάνδα του ελληνικού διαφωτισμού. Η μυθοποιημένη από την επίσημη ιστορία «επανάσταση» του ’21 δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια αγροτική εξέγερση και οι άνθρωποι που εξεγέρθηκαν  (Αρβανίτες, Σέρβοι, Έλληνες) ήταν αγρότες και κλέφτες που καμία μα καμία σχέση δεν είχαν με επιδιώξεις δημιουργίας ελληνικού κράτους-έθνους και στην οποία η ντόπια Εκκλησία εναντιώθηκε για να μη χάσει τα προνόμια που απολάμβανε από την οθωμανική αυτοκρατορία.

Αυτό που διεκδικούμε είναι η κατάργηση των εθνικών παρελάσεων κάθε είδους μέσα από αγώνες των ίδιων των μαθητριών και των μαθητών και όλων των ανθρώπων που εναντιώνονται στον εθνικισμό, το ρατσισμό και κάθε είδους ιεραρχία σε αυτή την κοινωνία. Κάθε χρόνο να υπάρχουν όλο και πιο πολλές φωνές – και ήδη υπάρχουν κάμποσες – που να φωνάζουν «ΟΧΙ στις ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ των ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ!»

Αυτό που πρεσβεύουμε είναι μια κοινωνία που θα είναι αμεσοδημοκρατική και αυτόνομη, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, που θα πολεμά κάθε είδους ιεραρχίας και διάκρισης, αποκλεισμού και εξουσίας.

Αυτονομία σημαίνει να αναγνωρίζουμε πως αυτή η κοινωνία είναι δικό μας δημιούργημα και, άρα, ότι μπορούμε έλλογα, συνειδητά και συλλογικά να την αλλάξουμε εκ βάθρων, ριζικά.

Αυτονομία σημαίνει όχι το να θέλουμε να αλλάξουμε την κοινωνία εν ονόματι του έθνους, του λαού, του προλεταριάτου… της οποιασδήποτε ιδέες που έρχεται στη συνείδηση «από τα έξω» αλλά το να θέλουμε να αλλάξει αυτή η κοινωνία τον εαυτό της, όπως το έκανε και στο παρελθόν κάμποσες φορές, προς μια αυτόνομη κατεύθυνση κοινωνικά και ατομικά, προς μια κατεύθυνση μιας μη ιεραρχικής Άμεσης Δημοκρατίας.

 
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΥΝΟΡΑ, ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΕΣ!

ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΟΙ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

 
Terminal 119 – για την κοινωνική και ατομική Αυτονομία
(
www.terminal119.gr )

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s