Ο μόνος τρόπος για να μάθεις αν μπορείς να κολυμπήσεις είναι να μπεις στο νερό…


ΑΥΤΟΣ Ο ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΑ Η ΑΦΟΡΜΗ/

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΚΛΕΒΕΙ ΤΗ ΖΩΗ!

 

Ό,τι βιώνουμε σήμερα στα πανεπιστήμια όλης της χώρας, είναι μια απάντηση των φοιτητών και των φοιτητριών, αλλού περισσότερο οργανωμένη κι αλλού περισσότερο αυθόρμητη, απέναντι στα σχέδια του ελληνικού κράτους και κεφαλαίου για τις ζωές όλων μας. Αυτό που κρύβεται, όμως, με όχι και τόσο μεγάλη επιμέλεια, είναι ότι υπεύθυνες για το σημερινό εκπαιδευτικό χάος δεν είναι οι τετρακόσιες και πλέον σχολές που έχουν διαλέξει το μέσο της κατάληψης για να σαμποτάρουν την ομαλή λειτουργία του συστήματος, αλλά οι ίδιες οι επιλογές των κρατούντων. Αυτό που, επίσης, μένει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι οι κρατούντες, ως τέτοιοι, δε θα μπορούσαν παρά να κάνουν τις πολιτικές επιλογές που έκαναν, μέσα στα πλαίσια της σημερινής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Το να καταλάβουμε κάτι τέτοιο, θα δώσει έναν άλλο αέρα στον τρόπο που αντιστεκόμαστε. Τα νέα μέτρα, που περνάνε σήμερα από τις «επιτροπές των ηλιθίων» (αν αυτοί θεωρούνται «σοφοί», αντικρίζουμε ήδη τα προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης…) στο κοινοβουλευτικό σώμα, φυσικά, δεν είναι ξεκομμένα από μια γενικότερη αναδιάρθρωση της Κυριαρχίας σε πανευρωπαϊκό και

διεθνές επίπεδο.

 

Το σταδιακό πέρασμα από το Κράτος Πρόνοιας στο Κράτος Ασφάλειας μέσω της τάσης της διεθνοποίησης του κεφαλαίου έχει τις επιμέρους εφαρμογές του και στην περίπτωση, βέβαια, της ελληνικής εκπαίδευσης, περίθαλψης, εργασιακών ελευθεριών κτλ. Αυτό που, με δυο λόγια, λέμε είναι ότι μετά από τη δεκαετία του 80’ και την εφαρμογή της ελληνικής καρικατούρας του κράτους πρόνοιας, αρχίζουν να «λεηλατούνται» από το κράτος και το κεφάλαιο ακόμη και η θεμελιώδης σειρά των δικαιωμάτων, προνομίων και ελευθεριών, τα οποία είχαν κατακτηθεί κατά τη σύντομη περίοδο ύπαρξης του ελληνικού κράτους μέσα από ριζοσπαστικούς και δυναμικούς αγώνες. Σήμερα, ενώ βρισκόμαστε στα μέσα αυτής της λεηλασίας, θα έπρεπε να γίνει κατανοητό από όλες και όλους μας ότι οδηγούμαστε σε πιο ολοκληρωτικές κοινωνίες, ακόμα και από τη σημερινή «φιλελεύθερη ολιγαρχία». Τα νέα μέτρα του Υπουργείου Παιδείας οδηγούν σε μια μεγαλύτερη εντατικοποίηση των σπουδών και σε μια, όλο και ειδικότερη, πρόσδεση της ήδη λειψής εκπαιδευτικής διαδικασίας στην επιχειρηματική δραστηριότητα, στις νέες τεχνολογίες παραγωγής και στον σύγχρονο καταμερισμό εργασίας που επιβάλλει η διεθνοποιούμενη Κυριαρχία. Παράλληλα, προωθείται η κατασκευή πειθήνιων υποκειμένων που κυριολεκτικά λειτουργούν στο σύστημα βάσει σκοπών που τίθενται στην υπηρεσία μιας υποτιθέμενης ανάπτυξης της χώρας μέσα στον διεθνή ανταγωνισμό. Η Κυριαρχία συνειδητοποίησε τα τελευταία χρόνια πως οι προφητείες των φιλελεύθερων του 19ου αιώνα αποδείχτηκαν σωστές: το σχολείο, το πανεπιστήμιο είναι άχρηστο. Αυτό που οι φοιτητές του Μάη του 68’ αποτύπωσαν σε αφίσες τους («Θέλουμε το Τέλος του Πανεπιστημίου»), ως μια καταγγελία των σχέσεων διευθυνόντων-εκτελεστών καταρχήν στην εκπαίδευση και έπειτα σε όλες τις κοινωνικές σχέσεις, τώρα η Κυριαρχία το πραγματοποιεί εκτρέποντας το βέβαια από οποιαδήποτε ριζοσπαστική κατεύθυνση. Σας δίνουμε το τέλος του πανεπιστημίου – λένε – αφού καταργούμε τον δημόσιο χαρακτήρα του, το άσυλό του, την ύπαρξη σε αυτό φοιτητριών/-τών που κόβονται σε μαθήματα ή τεμπελιάζουν για να συζητάνε και να πολιτικοποιούνται.

 

Αυτή η κίνηση δεν επέρχεται τυχαία, ούτε στην Ελλάδα ούτε πουθενά αλλού, και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε σύγχρονη κοινωνική-οικονομική αναδιάρθρωση έρχεται να παγιώσει τη διάρρηξη μιας μακράς ανθρώπινης σχέσης ανάμεσα σε βίωμα και γνώση ή μάθηση και υποκείμενο. Ο διαχωρισμός της γνώσης από τη ζωή προχωρά σε τραγικό επίπεδο. Η ολοένα και μεγαλύτερη εξειδίκευση τροφοδοτεί αργά και μεθοδικά έναν αυταρχισμό, που δήθεν εμφανίζεται στα πλαίσια της εξορθολογισμένης παραγωγής. Ο ολοένα και μεγαλύτερος καταμερισμός ενισχύει και αντανακλά τη γενικότερη κρίση που μαστίζει τη Δύση, που αποτελεί πάνω απ’ όλα μια κρίση νοηματοδότησης της ζωής μας.

 

Αυτό που είναι κρίσιμο για μας σε αυτό το σημείο που φτάσαμε είναι να συνειδητοποιήσουμε, όλο και περισσότερο, το ότι το σημερινό σύστημα, μέσα σε αυτή την κρίση νοήματος, που καλπάζει αυτό-καταστροφικά σε όλο τον πλανήτη, δεν έχει κανένα παραδεκτό μοντέλο ζωής να προτείνει πέρα από τη συνέχιση της υπάρχουσας μιζέριας στη Δύση. Παραγωγή για την παραγωγή, «ανάπτυξη-πρόοδο» και κατανάλωση άνευ όρων και ορίων, εξορθολογισμός της παραγωγής: αυτές είναι οι σύγχρονες θρησκευτικές σημασίες, αυτές ήταν πάντα μέσα στον καπιταλισμό. Δεν είναι δική μας δουλειά να τις καλλωπίσουμε, να τις κάνουμε πιο φανταχτερές, πιο «ανθρώπινες». Δουλειά μας είναι να τις καταστρέψουμε μια και για πάντα, με την οριστική ανατροπή των σχέσεων διευθυνόντων-εκτελεστών σε όλα τα επίπεδα των κοινωνικών σχέσεων και να δημιουργήσουμε στη θέση τους οργανωμένους θεσμούς από τα κάτω με βάση τις αρχές της αυτονομίας και της αυτοδιαχείρισης…

 

 

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ…

 

Στα πανεπιστήμια και τις υπόλοιπες σχόλες αυτές τις μέρες ζούμε μια τελείως καινούργια κατάσταση… Οι άνθρωποι οικειοποιούνται ένα χώρο που τόσο καιρό άνηκε στη σφαίρα μιας ρουτινιάρικής καθημερινότητας. Θεσμίζουν έστω και κάπως αφηρημένα μια άλλη κουλτούρα από την καθιερωμένη: μια κοινωνικότητα που εναντιώνεται στο σημερινό

ατομικισμό, ένας ενθουσιασμός και μια διασκέδαση που εναντιώνεται στη σημερινή

συλλογή κενών εμπειριών… Πέρα από αυτό η έκταση του φοιτητικού κινήματος έχει λάβει απρόβλεπτες διαστάσεις. Πλέον μιλάμε για 400 περίπου σχολές υπό κατάληψη, πορείες 10-15 και 20 χιλιάδων φοιτητών και φοιτητριών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και τεράστιες συνελεύσεις που (το σημαντικότερο!) πλαισιώνονται από ανθρώπους που τώρα πολιτικοποιούνται. Όλα αυτά δίνουν στο κίνημα μια άλλη πνοή δυνατοτήτων που ανοίγονται μπροστά μας, αρκεί να τις δούμε και να τις κατανοήσουμε σωστά…

 

Ξεκινώντας από τις λεγόμενες γενικές συνελεύσεις πρέπει να πούμε ότι αυτές είναι δομές που θεσμίστηκαν στη βάση της άμεσης δημοκρατίας από τους/τις ίδιους/ίδιες τους φοιτητές και τις φοιτήτριες την περίοδο του ’74. Απ’ τη στιγμή όμως που ο κόσμος “επέστρεψε στην ομαλότητα” και ο ανοιχτός προς την κοινωνία (εργαζόμενους, μαθητές κλπ) χαρακτήρας των συνελεύσεων ενσωματώθηκε πλήρως στην λειτουργία των πανεπιστημίων, βλέπουμε τις συνελεύσεις να χάνουν τον αμεσοδημοκρατικό τους χαρακτήρα και να αναπαράγουν εντός τους το κατεστημένο πρότυπο της διαχωρισμένης απ’ την κοινωνία “πολιτικής” των “ειδικών”. Έτσι, ως τις σημερινές κινητοποιήσεις και πλην ελάχιστων εξαιρέσεων (βλ. παρακάτω), αυτό που βλέπουμε να ονομάζεται Γ.Σ. είναι στην ουσία μια μόνιμη βεντέτα μεταξύ κομμάτων και παρατάξεων για την άντληση ψήφων, οπαδών και πολιτικάντικων μικροσυμφερόντων. Σήμερα, όπως είπαμε και παραπάνω, βλέπουμε μια μαζική προσέλευση φοιτητών και φοιτητριών στις γενικές συνελεύσεις, πράγμα που μπορεί να πει κάποιος ότι είναι θετικό, δυστυχώς όμως το πρότυπο της διαχωρισμένης “πολιτικής” δηλαδή της πολιτικής απάθειας των πολλών, συνεχίζει να υπάρχει. Αυτή η κουλτούρα καλλιεργείται από την ίδια την δομή που δίνει πάτημα στους διάφορους φοιτητοπατέρες και τις παρατάξεις να προσπαθούν να καπελώσουν αυτοί με τα περιεχόμενα τους (ποια περιεχόμενα…) αυτό το κίνημα. Αυτή ήταν άλλωστε πάντα η λογική τους: Να είναι πρωτοπορίες, γιατί πιστεύουν (ρητά ή όχι) ότι οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να αποκτήσουν αυτοσυνείδηση της κατάστασής τους και να αυτό-δραστηριοποιηθούν για σκοπούς που οι ίδιοι θέτουν, αλλά ότι υπάρχουν κάποιοι ειδικοί οι οποίοι “γνωρίζουν” και ως κάτι εξωτερικό επιβάλουν τους σκοπούς τους σε ‘μας. Είμαστε δηλαδή απλά αντικείμενα των σκοπών τους… Και τι τέλος πάντων είναι αυτοί οι σκοποί; Μήπως είναι απλές αφαιρέσεις απ’ τη στιγμή που δεν τους θέσαμε εμείς; Μιλάμε πάλι για μια παραλλαγή του κυρίαρχου φαντασιακού της πολιτικής απάθειας-αντιπροσώπευσης. Αυτή η απάθεια που καταλήγει σε έναν ατομικισμό εκφράζεται ακόμα και από τα πλαίσια των καταλήψεων κάποιων σχολών οι οποίες, ανάμεσα σε άλλα – όπως η κατάργηση του νόμου-πλαισίου – ζητούν και τη μη εξίσωση των πτυχίων τους με άλλες σχολές…

 

Αυτή την απάθεια όμως θα έπρεπε να προσπαθήσουμε να την αντιστρέψουμε και, στην ουσία, έχουμε θετικά ερεθίσματα για να γίνει κάτι τέτοιο. Ένα τέτοιο θετικό παράδειγμα έχουμε από την πλειοψηφία των σχολών όπου πλέον η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δεν μπορεί να επιβληθεί αν και υποτίθεται ότι σχεδόν παντού έχει την αυτοδυναμία των εδρών στα ΔΣ και στις εκλογές. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του ΠΑΜΑΚ του ΑΠΘ και των ΤΕΙ στη Σίνδο όπου οι δαπίτες κατείχαν ποσοστά στις εκλογές του φοιτητικού σώματος, ανώτερα του 70%. Οι καταλήψεις έδειξαν ότι τα ποσοστά αυτά είναι εντελώς πλαστά… Από την άλλη, το αυθόρμητο των σημερινών κινητοποιήσεων έχει δώσει τον πρώτο λόγο σε αυτοσχέδιες ξαφνικές πορείες στο κέντρο και σε γειτονιές της πόλης, σε ευφάνταστα συνθήματα, σε εξορμήσεις κοινωνικοποίησης του ζητήματος μες την πόλη κτλ. Όλα αυτά δείχνουν μια δύναμη και μια θέληση που μπορεί να χρησιμεύσει πάρα πολύ μέσα στο κίνημα.

 

Απέναντι σε αυτή την τεράστια προσπάθεια δεν είναι μόνο η Αριστερά που μοιάζει να μην ξέρει τι να κάνει. Ακόμη και ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός δεν έχει παρά να απαντήσει με ωμό τρόπο, όπως η καταστολή, τα δακρυγόνα, οι ξυλοδαρμοί και, βέβαια, το να βγάλει στο δρόμο τους φασίστες και τους παρακρατικούς της Χρυσής Αυγής, όπως έγινε στην πορεία της Πέμπτης, στις 08/06/06 στην Αθήνα.

 

Αυτό το αυτόνομο κίνημα βρίσκεται ανάμεσα στις επιταγές του κεφαλαίου και την καταστολή του κράτους, τις υπονομευτικές κινήσεις της επίσημης αριστεράς αλλά και, τέλος, της κληρονομημένης του προβληματικής παράδοσης που χρήζει ανανέωσης. Αυτή την παρακμή τη βλέπουμε όταν μιλάνε οι εκπρόσωποι των εκπρόσωπων

των εκπροσώπων μας…σε όποια μπάντα κι αν ανήκουν.

 

Αυτό που μένει είναι να επαναπροσδιοριστούν οι αρχές του κινήματος και να αναπροσανατολιστούν και οι θεσμοί του. Επανοικειοποίηση των θεσμών δεν μπορεί να υπάρξει μόνο μέσω της επαναφοράς των νεκρών σημαιών της επανάστασης: σημαίνει δημιουργία νέων θεσμών με βάση τις αρχές της κυκλικότητας, της ανακλητότητας και της αποκέντρωσης. Θα πρέπει επιτέλους να διαλέξουμε: ή επιθυμούμε την ολική αυτοδιαχείριση του πανεπιστημίου ή επιθυμούμε απλώς μια κατοχύρωση των απολαύσεών μας από το Κράτος…

 

 

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ/

ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ!

 

Αν πάρουμε υπόψη μας και τις τρεις βαθμίδες της εκπαίδευσης, θα δούμε ότι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στον ελλαδικό χώρο δεν πέρασε και τις καλύτερες στιγμές της: οι δυναμικοί αγώνες των μαθητών το 90-91’, το 97-98’ αλλά και οι αγώνες των φοιτητών το 01’ και ξανά πλέον σήμερα το 06’ αναχαιτίζουν τις προθέσεις των κυρίαρχων αλλά και ηττώνται σταδιακά. Αυτοί οι αγώνες παρόλη τη ριζοσπαστικότητά τους δεν απέφυγαν, φυσικά, κάποιες προβληματικές διαδικασίες και τακτικές. Αυτές, για μας, οφείλονται: α) τόσο στο «καπέλωμα» που επιχείρησε η γραφειοκρατική Αριστερά με τα κόμματα και τις σέχτες της, μέσω ρηχών και ανεδαφικών συνθημάτων όπως το «Δωρεάν Δημόσια Παιδεία για όλους» ή «15% για την Παιδεία», όσο και β) στην αδυναμία των ίδιων μας των εαυτών να διαλύσουμε την αντινομία ανάμεσα στην οργάνωση του κινήματος και τον αυθορμητισμό του. Κάποιοι σύντροφοι και συντρόφισσες βασίστηκαν εξ’ ολοκλήρου στο αυθόρμητο, αφήνοντας την οργάνωση στους επαγγελματίες συνδικαλιστές. Αυτό είχε το μοιραίο αποτέλεσμα του καπελώματος. Μιλάμε, ουσιαστικά, για ένα κυρίαρχο πρόβλημα: το περιεχόμενο ενός αυτόνομου λόγου καθώς και τη μορφή της έκφρασής του.

 

Το σύνθημα της «Δωρεάν Δημόσιας Παιδείας» παροτρύνει το Κράτος να πάρει πίσω τις οικονομικές του αρμοδιότητες, αυτές που μέσα στην ευρύτερη διεθνοποίηση της Κυριαρχίας παραδίδονται, όλο και περισσότερο, σε υπερ-εθνικούς θεσμούς διαχείρισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το αίτημα αυτό είναι ανεδαφικό γιατί ουσιαστικά απαιτεί την ακύρωση κάθε θέσμισης-επιλογής που έγινε από το ελληνικό κράτος και κεφάλαιο τα τελευταία είκοσι χρόνια. Επίσης, παραβλέπει ή ηθελημένα αγνοεί το ότι η Παιδεία δεν έχει μόνο μια οικονομική πλευρά και, φυσικά, αντίστροφα, η σημαντικότερη πλευρά της παιδείας δεν είναι η οικονομική αλλά μάλλον η κοινωνική – αυτή στην οποία οι άνθρωποι δίνουν νόημα. Είτε δημόσια, είτε ιδιωτική αυτή η παιδεία είναι σαφές ότι θα παραμένει καπιταλιστική. Το να βελτιώσουμε τις συνθήκες φοίτησης, εργασίας και, γενικότερα, διαβίωσης μέσα στον καπιταλισμό είναι θεμιτό. Αν, όμως, ο στόχος μας είναι απλά μια καλύτερη σκλαβιά – μετά από αυτόν τον αγώνα, δηλαδή, να επιστρέψουμε ξανά στις αίθουσες όπου αφεντικά είναι οι καθηγητές, οι επιχειρηματίες και οι επαγγελματίες διαχειριστές της βούλησής μας – σημαίνει ότι αυτός ο αγώνας δεν έχει κανένα σοβαρό στόχο. Το πανεπιστήμιο, αν είχε ένα σοβαρό προνόμιο, αυτό ήταν ότι αποτελούσε έναν πόλο αντίστασης, αμφισβήτησης του Υπάρχοντος και ζυμώσεων. Οι φοιτητές μπορούν να εμπνεύσουν όλη την κοινωνία με το δυναμισμό των αγώνων τους. Για αυτό και ο Μάης του 68’ έχει ένα τεράστιο συμβολικό φορτίο μέσα στα κεφάλια μας. Το Μάη του 68’ δεν ήταν καμία «Δωρεάν Δημόσια Παιδεία» που προωθήθηκε αλλά μια γενικευμένη νεολαϊστικη εξέγερση ενάντια σε ολόκληρη τη δυτική ζωή. Πέρα από όσα λέει η Αριστερά, το κίνημα πρέπει να τοποθετηθεί και να διακριθεί ανάμεσα σε αυτούς και αυτές που επιθυμούν να ελαφρύνουν λιγάκι τις αλυσίδες τους και ανάμεσα σε αυτούς και αυτές που θέλουν να τις σπάσουν…

 

Από την άλλη, η ίδια η Αριστερά (τα στελέχη ουσιαστικά και οι τυφλοί οπαδοί) είναι παντελώς ανίκανη να συλλάβει το τι γίνεται μέσα στα πανεπιστήμια. Ο κόσμος, ακόμη και ο κόσμος της βάσης της, την ξεπερνάει σε λόγο και φαντασία, ενθουσιασμό και μαζικότητα. Είναι παντελώς ανίκανη, καθώς μετά το 89’ (ανεξάρτητα του αν δηλώνουν ή όχι σταλινικοί), έχει καταρρεύσει για όλους τους ένα εναλλακτικό μοντέλο ζωής απέναντι στον καπιταλισμό. Το «βάθος» των αιτημάτων τους πάει μέχρι και τον κρατικιστικό καπιταλισμό ενώ εντελώς αντιφατικά και επετειακά μιλάνε, κάπου ανάμεσα στις λέξεις, με συνθήματα όπως «Ανατροπή»…

 

«Οι επαναστάτες φοιτητές έχουν την εμπειρία των παραδοσιακών μικρο-ομάδων που είναι αιχμάλωτες των ιδεολογικών και πρακτικών δομών του γραφειοκρατικού καπιταλισμού στο βαθύτερο είναι τους: προγράμματα διατυπωμένα μια για πάντα, λόγοι

που επαναλαμβάνονται όποια και αν είναι η πραγματικότητα, οργανωτικές μορφές που ξεσηκώνουν τις σχέσεις που εγκαθιδρύει η παρούσα κοινωνία. Οι ομαδούλες αυτές αναπαράγουν μέσα τους τη διάκριση μεταξύ διευθυνόντων και εκτελεστών, το χάσμα μεταξύ “αυτών που ξέρουν” και “αυτών που δεν ξέρουν”, το διαχωρισμό μεταξύ μιας σχολαστικής ψευτο-θεωρίας και της ζωής»

Κορνήλιος Καστοριάδης, Παρίσι, Ιούνης 1968.

 

Οι αντι-κυβερνητικοί, παρά αντι-καπιταλιστικοί, λόγοι της σημερινής Αριστεράς δείχνουν να μας έχουν οδηγήσει στην εποχή που ο Μαρξ φοβόταν ότι θα επέλθει: όπου τα μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού θα έχουν συνηθίσει τον καπιταλισμό ως κάτι το φυσικό και το αυτονόητο. Η σημερινή κρίση νοήματος, που πλήττει και την εκπαίδευση, χρήζει ενός γενικότερου προτάγματος και όχι απλής συνθηματολογίας. Οι αριστερές ομαδούλες και τα δίκτυα τους, ίσως και με καλές προθέσεις, φτάνουν στο να κωδικοποιούν τα αιτήματά τους σε ποσοστά και λέξεις-κλειδιά τα οποία κανείς δεν καταλαβαίνει. Στις καταλήψεις εμείς, οι θεωρούμενοι ανένταχτοι φοιτητές και φοιτήτριες νιώθουμε μια τρομερή αντίφαση βλέποντας το πώς διαχειρίζονται το ότι δεν εντασσόμαστε σε κάποια παράταξη. Από τη μια υπάρχει η θέληση για συμμετοχή σε ένα (μικρό είναι η αλήθεια) κομμάτι των ανένταχτων, από την άλλη συνεχώς σου δημιουργούν την αίσθηση ότι μιλάνε για κάτι έξω και πάνω από σένα, που δεν το καταλαβαίνεις ή δεν έχεις γνώση για να μπορείς να μιλάς. Ενώ παραπονιούνται πως ως φοιτητές της ΓΣ δεν πάμε στα συντονιστικά για να πούμε την άποψή μας, την αμέσως επομένη στιγμή είναι έτοιμοι να μιλήσουν στα συντονιστικά εξ ονόματός μας, ξεπερνάνε τους αρχικούς δισταγμούς και λένε «ε, τι να κάνουμε, ας έρχονταν να μας τα πούνε οι ίδιοι…» και, εν τέλει, ερμηνεύουν με μεταφυσικές μεθόδους τη βούληση της πλειοψηφίας. Το «εγώ προτείνω…» γίνεται «εμείς λέμε…» και έτσι δεν «αφήνουν χώρο» σε κανέναν από όσους αποτελούμε τον περίφημο «ανένταχτο κόσμο» να μιλήσει και να οικειοποιηθεί τη δήθεν δημόσια σφαίρα που αποτελεί η επιτροπή αγώνα. Ο «ανένταχτος κόσμος» των πανεπιστημίων αποτελεί την παράλληλη κατάσταση των «αναποφάσιστων» για το κοινοβούλιο. Μόνο σφυγμομετρήσεις δεν έχουν γίνει ακόμη για μας.

 

 

ΕΞΟΔΟΣ

 

Πολλοί μιλάνε για την ριζοσπαστικοποίηση και κλιμάκωση αυτού του κινήματος, αλλά ο καθένας εννοεί διαφορετικά και μεταξύ τους αντίθετα πράγματα. Ιδιαίτερα στο στόμα του λαοπλάνου συνδικαλιστή μπορεί να είναι απλώς μια κενή φράση (και πολλές άλλες φράσεις όπως: αυτοοργάνωση, άμεση δημοκρατία κλπ). Τι σημαίνει όμως πραγματικά ριζοσπαστικοποίηση;

 

Ριζοσπαστικοποίηση ενός κινήματος σημαίνει την επανεμφάνιση της συνολικής αμφισβήτησης στα μυαλά και τις καρδιές όλων μας. Σημαίνει ότι τίποτα από τους θεσμούς και τις σημασίες που μας περιβάλλουν και είναι μέσα μας δεν είναι αδιαμφισβήτητο, τίποτα δεν είναι δοσμένο από μια αντικειμενική-εξωτερική από εμάς αλήθεια. Σημαίνει ότι αναγνωρίζω πως αυτή η κοινωνία, όπως και κάθε κοινωνία, είναι αυτοδημιουργία, δική μας δημιουργία και ακριβώς το θεμέλιο της ελευθερίας μας βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την αναγνώριση. Σημαίνει, πιο συγκεκριμένα, πως διερωτόμαστε : Τι είναι τέλος πάντων αυτό το πανεπιστήμιο; Τα παιδιά του Μάη του ’68 μας έδειξαν πως είναι «η νύχτα που νομιμοποιεί το έγκλημα της διαχωρισμένης γνώσης», της διαχωρισμένης από την κοινωνία γνώσης, της γνώσης των ειδημόνων που έχουν το δικαίωμα να μας αξιολογούν, να μας κόβουν και να μας ράβουν στα μέτρα αυτού του συστήματος. Μορφή και περιεχόμενο, ένα και το αυτό: ένας ιεραρχικός θεσμός που παράγει ανθρώπους με ιεραρχικές αντιλήψεις και ιεραρχικά ταξινομημένους.

 

Κατά την γνώμη μας όλη αυτή η εναντίωση κυρίως στο νέο νόμο-πλαίσιο δεν πρέπει να χαραμιστεί σε έναν ακόμη αμυντικό αγώνα ή στο αν θα φύγει η Μαριέττα από τη βουλή ή θα έρθει μια αντι-Μαριέττα αλλά να εμβαθύνει τόσο ως προς την μορφή του όσο και ως προς τα περιεχόμενα του. Για να κάνουμε το αποφασιστικό βήμα προς την ριζοσπαστικοποίηση

πρέπει να συμμετέχουμε και να αποφασίζουμε όλες και όλοι ισότιμα και αυτόνομα όχι ως εκπρόσωποι ή οπαδοί κομμάτων. Θα πρέπει να συνδιαμορφώνουμε ρητά τα πλαίσια των καταλήψεων μας και όχι να είμαστε απλώς σε μια θέση ψηφοφόρου προσχεδιασμένων πλαισίων. Τα συντονιστικά να αποτελούνται από ανακλητούς εντολοδόχους μας οι οποίοι θα είναι υπόλογοι στις αποφάσεις της βάσης. Ο αγώνας αυτός των φοιτητών να συνδεθεί με άλλους αγώνες εργαζόμενων και ανέργων και γενικά της κοινωνίας όχι μόνο μέσω των κοινών αιτημάτων αλλά και μέσω της άρνησης της υπάρχουσας ζωής. Ως προς το περιεχόμενο, το στοίχημα είναι να αρχίσει να εξαπλώνεται μια γενικότερη αμφισβήτηση του

τρόπου ζωής μας σήμερα, βασικό στοιχείο της οποίας είναι η εκπαίδευση ως διαχωρισμένης και ιεραρχικής δομής.

 

Να καταγγείλουμε βαθιά και ουσιαστικά όχι μόνο το ότι ένα πανεπιστήμιο μέσα σε μια αστική κοινωνία είναι ένα αστικό πανεπιστήμιο που αναπαράγει πειθήνια για τον καπιταλισμό άτομα αλλά και την ίδια τη φύση των εξουσιαστικών σχέσεων ανάμεσα σε διδάσκοντες και διδασκόμενους. Να εμπνευστούμε από μια άλλη θεωρία της μάθησης. Αυτό ήδη γίνεται αντιληπτό από τους φοιτητές και τις φοιτήτριες μέσα από τα αντι-μαθήματα που θεσμίζουν. Εκεί βρίσκεται εν είδει μοντέλου και η πλευρά της παιδείας που θα ήθελαν να τονίσουν απέναντι στη σημερινή κατεστημένη δυσ-εκπαίδευση. Όσον αφορά τη σύνδεση με τους εργαζομένους, δε θα έπρεπε και πάλι να προσφύγουμε στους εργατοπατέρες και απλώς το να μαζέψουμε κάποιες σφραγίδες πρωτοβάθμιων ή άλλων σωματείων για να είμαστε σε καλύτερη θέση σε αυτό τον αγώνα. Το ζήτημα είναι με το δυναμισμό μας και τη ζωντάνια μας, με το βάθεμα του πολιτικού μας λόγου – όσο, δηλαδή, μιλάμε και ασκούμε κριτική σε πλευρές της ζωής που αγγίζουν όλες και όλους μας – να εμπνεύσουμε τους και τις εργαζόμενες να πλαισιώσουν το δικό μας αγώνα.

 

Η άμεση δημοκρατία είναι το καλύτερο όπλο που έχουμε απέναντι σε αυτή την κοινωνία. Η άμεση δημοκρατία είναι πολίτευμα και όχι διαδικασία. Είναι αυτό που έχουμε στο μυαλό μας για τη δική μας κοινωνία και αυτό που, όσο μας παίρνει, θα χρησιμοποιούμε και στο σημερινό. Περιεχόμενο και μορφή είναι ένα, δεν μπορούν να διαχωριστούν. Για αυτό και η άμεση δημοκρατία, που κάποιοι τη βλέπουν ως απλή διαδικασία (την οποία μάλιστα λένε ότι θεοποιούμε…) δε χρησιμοποιείται από τους φασίστες και την ολοκληρωτική αριστερά. Η άμεση δημοκρατία είναι οι ελπίδες u945 αυτού του κινήματος αν θέλει να λέγεται αυτόνομο. Η θέσμιση εξ ονοματός μας και όχι εξ ονόματος κάποιου υπερβατικού προλεταριάτου, η αυτοοργάνωσή μας και η αλληλεγγύη μας είναι αυτές που θα δείξουν και το μέλλον του κινήματός μας.

 

 

ΝΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΡΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ!

 

ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΘΕΑΤΕΣ ΠΑΡΑ ΜΟΝΑΧΑ ΑΓΩΝΕΣ!

 

 

Φοιτητές/ φοιτήτριες για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

http://www.terminal119.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s