Όταν πέφτουν οι μάσκες…

„αυτό που ο αντισημίτης εύχεται, αυτό που προετοιμάζει, είναι ο θάνατος του Εβραίου“

(Ζαν Πωλ Σαρτρ)

Το βράδυ της 1ης Αυγούστου του έτους 2006, συνέβη ένα περιστατικό στην πόλη της Θεσσαλονίκης, που ούτε όσοι είχαν την αυταπάτη να νομίζουν πως γνώριζαν κάπως τον αντισημιτισμό της ελληνικής «παραδοσιακής» αριστεράς, δεν το ανέμεναν. Κνίτικος και κουκουέδικος όχλος, μετά από μια μαζική εκδήλωση αντισημιτικής υστερίας, «έσπασε τον κλοιό» της αστυνομίας (όπως αναφέρει ο Ριζοσπάστης με περηφάνια) που προστάτευε το Μνημείο του Ολοκαυτώματος στην Πλατεία Ελευθερίας και το βεβήλωσε, γεμίζοντάς το με φωτογραφίες από τον πόλεμο του Λιβάνου..

Η εκτροπή από αυτό το ταμπού: του σεβασμού της μνήμης των θυμάτων του ναζισμού, όχι από φασίστες, αλλά από άτομα που αυτοονομάζονται «αριστεροί», αποτελεί προσωρινά το αποκορύφωμα μιας σειράς φραστικών και πρακτικών αντισημιτικών εκδηλώσεων, στις οποίες πρωτοστάτησε το κκε.

Παρουσιάστηκε το φαινόμενο, που το πιο νομοταγές κόμμα της «αριστεράς», η πιο υπάκουη οργάνωση απέναντι στις εντολές των αστυνομικών, να δίνει κυριολεκτικά μάχη ενάντια στους «ένστολους εργαζόμενους», μόνο και μόνο για να βεβηλώσει το Μνημείο, που μετά από επίπονες προσπάθειες πολλών ετών κατασκευάστηκε για να τιμήσει τα θύματα του ναζισμού.

Η βεβήλωση του Μνημείου του Ολοκαυτώματος και τα εγκώμια τού αντισημιτικού όχλου, προκαλούν την εντύπωση συνθήματος για την αναζωπύρωση ενός κλίματος που μόνο σε πογκρόμ μπορεί να οδηγήσει: Σε επιθέσεις εναντίον αυτών που θα θεωρούνται σιωνιστές. Η δήθεν αριστερά μιλάει ήδη ανοιχτά στα φόρουμ της, υποδαυλίζοντας ταυτόχρονα μια συνωμοσιολογική καχυποψία, για «τον ρόλο του ΚΙΣ [Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου]» στην Ελλάδα.

Είμαστε αλληλέγγυοι με την διαμαρτυρία / καταγγελία της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης για τη βεβήλωση του Μνημείου, στην οποία τονίζει: «Το μνημείο αυτό, που εγκαινιάστηκε το 1997 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, αφιερώθηκε από την Ελληνική Πολιτεία στη μνήμη των 50.000 Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης που εξοντώθηκαν από τους Ναζί. Οποιαδήποτε προσπάθεια σύνδεσής του με άλλα γεγονότα είναι άστοχη και προσβάλλει τη μνήμη των αθώων αυτών θυμάτων»

Καταδικάζουμε αυτή τη βεβήλωση σαν επαίσχυντη αντισημιτική πράξη και καλούμε αυτούς, που δεν είναι φορείς αντισημιτικού μίσους και αντισημιτικών ιδεολογημάτων, να προβάλουν αντίσταση σε τέτοιες ενέργειες και να συμπαρασταθούν σε όλους όσοι θα κινδυνέψουν να γίνουν θύματα αντισημιτικών επιθέσεων.

 

Ενάντια στις βεβηλώσεις των μνημείων του Ολοκαυτώματος

Αλληλεγγύη με τις Ισραηλιτικές Κοινότητες και με τους Εβραίους συμπολίτες μας

4. Αυγούστου 2006

 

Ομάδες

– Café Morgenland

– Terminal 119 – για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

 

Υπογραφές υποστήριξης της καταγγελίας στο: email@cafe-morgenland.de

Advertisements

One thought on “Όταν πέφτουν οι μάσκες…

  1. Παράθεμα: Η τρομοκρατία στη Θεσσαλονίκη | Eine Parodie der Utopie

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s