Τα χέρια των ναζί τα οπλίζει η αφηρημένη πολιτική (και η ψευτοδημοκρατία της ελληνικής κοινότητας!)

Επιβάλλεται να επιμείνουμε εδώ στην διάκριση ανάμεσα στο “τυπικό” και το “πραγματικό”. Η ύπαρξη ενός δημόσιου χώρου δεν είναι απλή υπόθεση νομικών διατάξεων που εγγυώνται σε όλους την ίδια ελευθερία λόγου κτλ. Αυτές οι ρήτρες είναι πάντα μία μόνον από τις συνθήκες της ύπαρξης ενός δημόσιου χώρου. Όταν λείπει αυτό το πράγμα, ο “δημόσιος χώρος” γίνεται απλώς χώρος για την προπαγάνδα, τον φενακισμό και την πορνογραφία – όπως συμβαίνει ολοένα και περισσότερο σήμερα.

Κορνήλιος Καστοριάδης (Χώροι του Ανθρώπου)

 

Και τα κείμενα καλά είναι,

αλλά με τους νεοναζί λειτουργούν καλύτερα

λίγες πέτρες και τα ρόπαλα του μπέιζμπολ

Woody Allen

 

Στις 3 Δεκέμβρη δικάζεται ο ναζιστής Κ. Πλεύρης στην Αθήνα, ο γνωστός αρνητής του εβραϊκού Ολοκαυτώματος, ο άνθρωπος που προτρέπει με τα βιβλία του να δολοφονούνται Εβραίοι και να ξανανοίξει το Άουσβιτς. Μέχρι και τον περασμένο Αύγουστο δεν ασχολούμασταν με τέτοιες περιπτώσεις πωρωμένων φασιστών, για τους οποίους δεν θα ήταν κακό να υπάρξει επιτέλους μια σοβαρά οργανωμένη μελέτη από πλευράς της ψυχοπαθολογικής έρευνας, για έναν και μόνο λόγο: θεωρούσαμε ότι η κατακραυγή θα ήταν τεράστια, η γη θα έσειε, όλοι οι αντιρατσιστές ριζοσπάστες θα αντιδρούσαν. Κρίναμε πιο επίκαιρο στα προηγούμενα κείμενα και αναλύσεις μας να ασχοληθούμε με το πιο σύγχρονο φαινόμενο της παρουσίας του αντισημιτισμού ως αντισιωνισμού και με άλλα τέτοια ζητήματα που συζητιούνται πλέον ανοιχτά και άφοβα από πολλές τάσεις του ριζοσπαστικού χώρου σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ. Θεωρώντας, έτσι, ότι κάνουμε ένα βήμα μπροστά στο λόγο ενάντια στον αντισημιτισμό στην Ελλάδα, ήρθε τελικά η ίδια η πραγματικότητα να μας υπενθυμίσει ότι ήμασταν ήδη δύο βήματα πίσω…

 

Αν δεν καταδικαστεί ο Πλεύρης για αντισημιτισμό, τότε ποιος θα καταδικαστεί;” έλεγε η φωνή της (κοινής) λογικής. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι ποτέ τόσο απλά. Για άλλη μια φορά ο σοβαρός κοινωνικός παράγοντας που θα έκρινε, ωστόσο, τα πράγματα δεν θα ήταν οι λιγοστοί γελοίοι νεοναζί και ουφολόγοι που θα πλαισίωναν τον Πλεύρη αλλά η ίδια η ελληνική κοινωνία με την ελληνική αφηρημένη “δημοκρατική” συνείδησή της, όσοι ζουν ευυπόληπτα στην ελληνική κοινωνία, κοινωνοί της ελληνικής παιδείας, κουλτούρας και εθνικής συνείδησης, όσοι βιάζονται να εκμεταλλευτούν τις απολαύσεις που τους προσφέρει το Κράτος τους αλλά και όσοι φαινομενικά τις αρνούνται.

 

Από πλευράς ανθρώπων που αυτοχαρακτηρίζονταν ως δημοκράτες, αναρχικοί, αυτόνομοι, αντιεξουσιαστές, αντιφασίστες δεν είναι πλέον δύσκολο να σου ορθώσουν έναν τεράστιο τοίχο, να ακούσεις το ίδιο κυνικό επιχείρημα, να αντιμετωπίζεις συνέχεια την ίδια καχυποψία: γιατί να απαγορεύσουμε ακόμη και στον φασίστα να πει αυτά που θέλει, να βγάλει το βιβλίο του, δεν είναι αυτό λογοκρισία; Δηλαδή οι απόψεις των φασιστών που έχουν προκαλέσει τόσο μεγάλη καταστροφή στον κόσμο, που δολοφόνησαν 6 εκατομμύρια Εβραίους και δεκάδες ακόμη εκατομμύρια ανθρώπων, αυτοί που ευθύνονται για τις μεγαλύτερες αιματοχυσίες είναι το ίδιο με εμάς, οι απόψεις τους έχουν την ίδια αξία με τις δικές μας! Αυτό κι αν δείχνει το πόσο βλέπουν κάποιοι την πολιτική, την αυτονομία σαν προσωπικό τους χόμπι! Δηλαδή, μας έλεγαν οι παραπάνω δημοκράτες (με την κακή έννοια) ότι μέσα στον υπάρχοντα κόσμο όλοι ξεκινάμε από μια ίδια αφετηρία, η δική μας άποψη προβάλλεται και έχει τα μέσα να προβάλλεται και να επιβάλλεται μάλιστα όσο και του φασίστα, του ναζιστή, ότι δηλαδή η ιστορία δεν παίζει κανένα ρόλο, σαν να μην είμαστε ήδη σε άμυνα, σαν να μην έχουμε ήδη νεκρούς, σαν να ξεκίνησε μόλις χτες η ανθρώπινη ιστορία. Ο φασισμός είναι για αυτούς άποψη, το να λέει ο Πλεύρης ότι “με τους Εβραίους η λύση είναι” μάζεμα και “εντός 24ώρου στο απόσπασμα” αποτελεί απλώς μια άποψη, σαν όλες τις άλλες.

 

Βλέπαμε εκεί πως ακόμη κι αυτοί που αντιλαμβάνονται αφηρημένα και θεωρητικά σχήματα και μιλούν με τα χειρότερα λόγια για την κοινοβουλευτική ψευδοδημοκρατία των σημερινών φιλελεύθερων ολιγαρχιών στη Δύση έχουν στην ουσία μπολιάσει αστόχαστα το λόγο τους με την αφηρημένη δημοκρατική συνείδηση που καλλιεργεί το ίδιο το καθεστώς και η οποία όχι μόνο δεν προσεταιρίζεται το άγχος επιβίωσης, την αγωνία της ιστορίας αλλά και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την ανταγωνιστική μνήμη και τις παρελθούσες καταστροφές. Πρόκειται για την ίδια συνείδηση που την ώρα που το έγκλημα συμβαίνει, σφυράει αδιάφορα ονομάζοντας τη δίκη Πλεύρη ένα “εβραϊκό” πρόβλημα, πρόκειται για τους ίδιους που την εποχή του Άουσβιτς κοιτούσαν τη δουλειά τους και λίγα χρόνια μετά έλεγαν “κρίμα! Μα δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα”, είναι οι ίδιοι που όποτε υπάρχει ο άμεσος και τρομακτικός φόβος είναι πολύ απασχολημένοι με τη δική τους επιβίωση και όταν τα πογκρόμ ετοιμάζονται σε σιγανή φωτιά θα σου θεωρητικολογήσουν αδίστακτα, με το μη άγχος του προνομιούχου Έλληνα, για το πόσο εθνικιστική είναι η παρουσία της αλβανικής σημαίας στην ελλάδα, για το πως το ΚΙΣ δεν είναι οργάνωση των εν Ελλάδι Εβραίων αλλά παράρτημα του Ισραηλινού κράτους και άλλες τέτοιες ηλιθιότητες. Είναι η ίδια συνείδηση που βλέπει όλες τις ιδέες ίσες μέσα σε ένα θολό αρχιπέλαγος απόψεων, όπου ο ανταγωνισμός πρέπει να είναι με τα ίδια μέσα. Είναι η ίδια αντίληψη που αντιλαμβάνεται τον φασισμό ως μη-πολιτικό αλλά απλώς ως μια ψευδή συνείδηση, ένα παραστράτημα, μια κακή ψυχολογική διάθεση ή δεν ξέρουμε τι άλλο. Είναι η ίδια συνείδηση, που ήταν ένοχη και τότε (το ‘χε καταλάβει κι ο Σαρτρ πριν το Ολοκαύτωμα και ο Αντόρνο μετά) γιατί είχε μεγάλη ευθύνη που συνέβησαν όλα αυτά, και τώρα εξίσου συνένοχα έχει αναλάβει την μηδαμινή διδασκαλία της εβραϊκής Shoah στις επόμενες γενιές. Είναι η ίδια γενιά που έκανε το Ολοκαύτωμα ασήμαντο επεισόδιο, αντί σταθμό της Ιστορίας. Και θα είναι εκεί για να θέσουν ενστάσεις για τη σημαντικότητα αυτής της δίκης, κάθε δίκης, γιατί ο Πλεύρης έχει λίγα χρόνια ακόμη ζωής, γιατί ο αντισημιτισμός δεν “πουλάει” υποτίθεται στην Ελλάδα, γιατί υπάρχουν σημαντικότερα θέματα να συζητηθούν, γιατί έχουν χρόνο να κοιτάνε μόνο τη δουλειά τους, να αράξουν λίγο παραπάνω στο κρεβάτι το πρωί ή να πάνε για τα ψώνια των ρούχων που θα φορέσουν στην επόμενη κοσμική ή και ιδεολογική τους έξοδο… Οτιδήποτε κρίνεται σημαντικότερο από το βίωμα του “άλλου”, από τη θέση στην οποία έχουν τεθεί οι Εβραίοι στη χώρα αυτή (Έτσι ήταν πάντα! Το ότι το 86% του πληθυσμού τους δολοφονήθηκε από τους ναζί λέει πολλά επίσης και για το πόσα θέλησε να κάνει ο ελληνικός πληθυσμός για να τους βοηθήσει!), από τη θέση στην οποία έχουν τεθεί οι Εβραίοι πάντα χωρίς δική τους ευθύνη, απλώς επειδή ορίζονται ως κάτι “άλλο”, “ξένο” από κάποιους Έλληνες.

 

Το Σεπτέμβρη στο δικαστήριο ήμασταν καμιά 30αριά άτομα στο πλευρό του ΚΙΣ και των όσων υφίστανται τον ελληνικό αντισημιτισμό. Οι ναζί και οι συν αυτώ ήταν διπλάσιοι τουλάχιστον, να κυκλοφορούν με άνεση μέσα και έξω από τα δικαστήρια να μην ντρέπονται να λένε πως “το Ολοκαύτωμα είναι μια εβραϊκή ψευτιά”, πως “οι Εβραίοι καταστρέφουν τον κόσμο”, να δείχνουν κόσμο μέσα στην αίθουσα και να λένε φωναχτά “περίεργος αυτός, μάλλον της Mossad είναι” και να γελάνε, ακόμη και αυτό το κάθαρμα, ο Πλεύρης, να δείχνει με το δάχτυλό του και να λέει “Αυτός είναι ο Εβραίος τάδε”, να βοούν σαν όχλος, σαν αγέλη αυτάρεσκων αυταρχικών ηλιθίων που ήταν ο καθένας από αυτούς, τέσσερα μικρά καθίκια με μπλούζες με τα διακριτικά SS, Heil Hitler, τα κράνη τους (τα οποία η αστυνομία τα άφησε να περάσουν μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου!), τα μαύρα ρούχα και άρβυλα, ο μπράβος του Πλεύρη, οι εγκληματικές μαφιόζικές φάτσες του μαχαιροβγάλτη Ζαφειρόπουλου και όλη την ώρα, όλη την ώρα τα εμετικά τους σχόλια. Η υποψία του να αισθάνονται οι άνθρωποι του ΚΙΣ άβολα,  σαν “ξένοι”, απειλημένοι, δεν μπορούσε παρά να αποτελεί για μας το μεγαλύτερο και σημαντικότερο επιχείρημα για την παρουσία μας σε αυτή τη δίκη και σε κάθε τέτοια δίκη.

 

Το θάρρος να εμφανιστούν στο δικαστήριο και να στηρίξει την καταδίκη των νεοναζί είχαν μόνο η οργάνωση της αντιναζιστικής πρωτοβουλίας, τέσσερις-πέντε φοιτητές στα πρόθυρα νευρικής κρίσης τους οποίους οι φιλο-ναζιστές είχαν αντιληφθεί και προσπαθούσαν να δηλητηριάσουν με έναν απίστευτο οχετό απόψεων γύρω από τους Εβραίους και το Ισραήλ, και λιγοστοί ακόμη άνθρωποι. Από την άλλη, άνθρωποι του ΛΑΟΣ, της Πατριωτικής Συμμαχίας, ουφολόγοι και αποκρυφιστές από το Απολλώνιο Φως, Χρυσή Αυγή, τηλεοπτικές φασιστικές περσόνες, κάποιες κλασικές ελληνίδες σκατογιαγιάδες και κάποιοι εξίσου κλασικοί φασιστοσυνταξιούχοι να περιφέρονται παντού: ίσως ο Πλεύρης είχε περισσότερη στήριξη από όση περίμενε.

 

Το πιο γελοίο από όλα; Οι φασίστες φυσικά διερευνούσαν τον κόσμο που περιφερόταν στους διαδρόμους και ρωτούσαν νέτα-σκέτα, φανερά φοβισμένα: “Είσαι από την antifa; Ήρθε η antifa;”. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους και οι ίδιοι, το πόσο εκκωφαντική ήταν η απουσία των αντιφασιστών αριστερών και αναρχικών. Η antifa είχε πάει για μπάνιο…

 

Μετά από ένα τόσο στενό πολύωρο τετ-α-τετ με τόσους φασίστες, το στομάχι γινόταν κόμπος, σου ερχόταν να ξεράσεις. Άκουγες σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα από τόσο πολλούς ανθρώπους κάθε ρατσιστική και αντισημιτική αηδία που έχεις ακούσει και διαβάσει σε όλη σου τη ζωή! Ήταν απίστευτο, άμα παίρνεις τα λόγια σοβαρά, το πόσο γερά νεύρα έπρεπε να έχεις. Και ήταν τέτοιος ο θυμός, η οργή ήταν τέτοια. Οργή προς τους φασίστες φυσικά. Οργή και για τους υποτιθέμενους αντιφασίστες όμως, για τους υποτιθέμενους αρνητές των αξιών αυτής της κοινωνίας που εκείνη την ώρα αποδεικνύονταν με την απουσία τους οι καλύτεροι υπερασπιστές του κράτους τους και των παρακρατικών του. Έστω και στο 1% να πίστευαν τα συνθήματα τους, όπως το “Κάτω τα ξερά σας από τους μετανάστες” και άλλα τέτοια, θα τα είχαν πραγματώσει. Η δική μας εμπειρία θα μας υποχρέωνε να απαιτήσουμε από τους ίδιους να αλλάξουν το όνομά τους, antifa, άμεσα και χωρίς χρονοτριβές. Ούτε ένας από δαύτους, ενώ ήταν γνωστό το ότι θα υπάρξει δίκη στις 5 Σεπτέμβρη, δεν εμφανίστηκε στα δικαστήρια και για άλλη μια φορά αποδείχθηκε η ελληνικότητα του πράγματος (ένας δήθεν αντιφασισμός που συναινεί στον αντισημιτισμό). Ελάχιστοι Έλληνες ειδοποίησαν πως θα εμφανιστούν ή εμφανίστηκαν στη δίκη. Από την άλλη όσοι ένιωθαν μια ιστορική αγωνία, συμμερίζονταν ένα άγχος επιβίωσης, όπως κάποιοι μετανάστες, εκδήλωναν το ενδιαφέρον τους για την παρουσία τους σε αυτή τη δίκη. Προφανώς δεν οφείλεται στην καλοκαιρινή ραστώνη η απουσία τους, όπως μας είπαν σύντροφοι, αλλά στην έλλειψη συνέπειας και πραγματικής αντιφασιστικής δράσης και λόγου. Αυτό το λέμε γιατί επίσης, περίπου την ίδια περίοδο οργανώθηκε αντιφασιστική πορεία στο Αγρίνιο με 200 άτομα, λόγω της επίθεσης από έναν φασίστα του ΛΑ.Ο.Σ. σε έναν σύντροφο. Και το αστείο είναι ότι η δίκη γινόταν στην Αθήνα και είχε προπαγανδιστεί ιδιαίτερα από τους ίδιους τους φασίστες (με αυτοκόλλητα, τρικάκια κλπ.), οπότε η σιωπή του αθηναϊκού χώρου (και όχι μόνο) κρύβει μια γνωστή πλέον σε εμάς και πικρή αλήθεια: «Ότι δεν έχει να κάνει με τον χώρο μας, δεν μας πολυνοιάζει»[1]. Το να πει κάποιος ότι δεν υπήρξε φυσική επίθεση εναντίον Εβραίου, όπως υπήρξε εναντίον του συντρόφου στο Αγρίνιο, θα ήταν το λιγότερο υποκριτικό, μιας και τα πογκρόμ και οι βίαιες ενέργειες δεν προετοιμάζονται μόνο από τους βόθρους (που ονομάζονται βιβλία) του κάθε Πλεύρη αλλά και από τον διάχυτο κοινωνικό αντισημιτισμό (με πρωτοστάτη την ελληνική αντι-ιμπεριαλιστική αριστερά).

 

Είναι σαφές τι διαχωρισμός γίνεται σιγά-σιγά και το πόσο οι “ξένοι” κάθε είδους απέχουν από το ελληνικό ανταγωνιστικό κίνημα. Μερικές φορές βλέπουμε στους τοίχους γραμμένο ένα απαράδεκτο για μας σύνθημα, το “Η δημοκρατία δεν θα νικήσει!”, υπογεγραμμένο από αντιεξουσιαστές κι αναρχικούς. Εννοούν φυσικά την φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία και την αντιπαραθέτουν στα δικά τους “ιδανικά”, μια θολή και απροσδιόριστη προς το παρόν μάλλον “αναρχία”. Εμείς από την άλλη αντιλαμβανόμαστε τη δημοκρατία ως άμεση δημοκρατία, έτσι όπως πρωτοίσχυσε κάποιες χιλιάδες χρόνια πριν και έτσι όπως θα την αντιλαμβανόταν ο καθένας αν έκανε μια ετυμολογική ανάλυση της λέξης (εξουσία του Δήμου, της πόλεως). Αλλά δεν μπορούμε και να αγνοήσουμε πως η λέξη “δημοκρατία” φέρει και ένα συγκεκριμένο ιστορικό φορτίο, ένα πτώμα μαζί της αφού έχει χρησιμοποιηθεί ταυτισμένη με τις πρακτικές κάποιων από τα πιο σκληρά και αιματηρά καθεστώτα στον 20ο αιώνα σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Με αυτή την έννοια, και κοιτώντας τελικά την κατάσταση μέχρι τώρα στη δίκη Πλεύρη, μας έρχεται όλο και πιο πολύ στο μυαλό, τόσο για τους υπογράφοντες τα συνθήματα όσο και για όλους εμάς τους υπόλοιπους, η ιδέα ότι “αυτή η δημοκρατία έχει νικήσει προ πολλού μέσα μας”. Το μέγεθος των προνομιών της προς στους ντόπιους είναι μεγάλο για να αποπειραθούν, φοβισμένοι (και πάντα ιδεολόγοι!) καθώς είναι, οποιαδήποτε ουσιαστική άρνηση και αλληλεγγύη προς τους “ξένους” αυτής της κοινωνίας. Τα παρελθόντα εγκλήματά της Ελλάδας αλλά και της Δύσης γενικότερα όχι μόνο δεν αναγνωρίζονται σε όλο το μέγεθός τους, αλλά μεθοδεύεται σιγά-σιγά και η οριστική απάλειψη τους από τη μνήμη.

 

Ενάντια σε κάθε αντισημιτισμό!

 

 

Terminal 119

για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

Νοέμβρης 2007

www.terminal119.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s