«Μνήμες, Μνημεία και Βεβηλώσεις» [στρατηγικές λήθης της ελληνικής κοινότητας]

«Ακόμη και η γαλήνη της τελευταίας κατοικίας παραβιάζεται.
Οι δηώσεις των νεκροταφείων δεν είναι παρεκτροπές του αντισημιτισμού, αλλά αυτός ο ίδιος.
Οι εκδιωγμένοι αφυπνίζουν αναγκαστικά την επιθυμία για εκδιώξεις.
Πάνω στο σημάδι που τους άφησε η βία αναφλέγεται ακατάπαυστα η βία»

Αντόρνο/ Χόρκχαϊμερ (Η Διαλεκτική του Διαφωτισμού).

Τα μνημεία αποτελούν σημάδια-σημεία-αποτυπώματα των σημερινών κοινωνιών με τα οποία οι άνθρωποι θυμούνται, ή έστω κάνουν πως θυμούνται κάποια γεγονότα, κάποιες χρονικές περιόδους, κάποιους ανθρώπους. Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους στη Θεσσαλονίκη που θα σταματούσαν στο μνημείο του καπνεργάτη για να κοντοσταθούν λιγάκι (πχ τον πρόσφατα αποβιώσαντα διεθνιστή επαναστάτη Γιάννη Ταμτάκο που ήταν ένας από τους εργάτες που συμμετείχαν στις ταραχές του 36’ μεταξύ καπνεργατών και αστυνομίας). Κι άλλοι, νέοι άνθρωποι, θα στέκονταν εκεί. Επίσης, υπάρχουν άνθρωποι που γιορτάζουν κάθε Ιούνη στην παραλία της Θεσσαλονίκης τα γενέθλια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του ελληνιστή που αποφάσισε «να δώσει τα φώτα του πολιτισμού στους βαρβάρους» σύμφωνα με την αιματηρή και αρχαιολαγνική ελληνική ιστορία. Τα γενέθλια του… στρατηλάτη τα γιορτάζουν, λοιπόν, κάθε χρόνο η Νομαρχία Θεσσαλονίκης και οι νεοναζί (για ψηφοθηρικούς λόγους, σε ξεχωριστές εκδηλώσεις) στο άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου το οποίο επίτηδες έχει χτιστεί, κατά εθνική απαίτηση, με στραμμένο το σπαθί προς Ανατολάς (βλέπε Τουρκία, Περσία κτλ). Γιατί να μην προσθέσουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι, πολλοί, που κοντοστέκονται στα πάμπολλα εθνικά μνημεία ή απλώς αγάλματα της πόλης. Για τον πληθυσμό η Θεσσαλονίκη, όπως κάθε σύγχρονη πόλη, έχει ήδη χωριστεί σε καλές και κακές περιοχές, σε sic περιοχές και no-go-areas και οι τελευταίες είναι συνήθως αυτές που θεωρούνται υποβαθμισμένες λόγω του «χαμηλού βιοτικού επιπέδου» των κατοίκων τους, συνήθως μεταναστών. Η Θεσσαλονίκη ζει μέσα στους δικούς της ρυθμούς του ανταγωνισμού. Φιλοξενώντας γύρω στους 100,000 μετανάστες έχει αρχίσει να νιώθει ένα άγχος και δεν είναι λίγοι αυτοί οι Έλληνες που ξέμειναν σε πολυκατοικίες όπου αποτελούν τους μοναδικούς «αυτόχθονες» ενοίκους σε σχέση με το υπόλοιπο της πλειοψηφίας των μεταναστών. Για να θυμούνται ότι κάποτε σε αυτές τις πολυκατοικίες κατοικούσαν πιο πολλοί έλληνες, συνηθίζουν να βάζουν στις βεράντες τους τα γαλανόλευκα πανιά τους. Αντίστοιχα, οι αρχές για να κερδίσουν τον πόλεμο της σημειολογίας, φυτρώνουν εθνικά μνημεία στην πόλη. Για τον πληθυσμό της Θεσσαλονίκης υπάρχουν μνημεία καλά, που θέλουν να τα συναντούν στο δρόμο τους καθημερινά γιατί αυξάνουν τις πατριωτικές τους ορέξεις, και μνημεία κακά, που δε θέλουν να γνωρίζουν για ποιο πράγμα έχουν στηθεί ή δεν τους συμφέρει να γνωρίζουν, τα οποία είτε δημιουργήθηκαν κατά 90% από ένα politically correct πνεύμα των αρχών είτε κατά 10% ως αντάλλαγμα για μια παρατεταμένη σιωπή των τιμώμενων.

Τα μνημεία χαράσσουν τα σημάδια του πλούσιού «μας» εθνικού πολιτισμού και της επιλεκτικής ελληνικής μνήμης. Άγνωστοι και γνωστοί στρατιώτες, άγνωστες και γνωστές μανάδες πολεμιστών, αντι-κομμουνιστές και αντισημίτες πολιτικοί (Ελευθέριο Βενιζέλο τον ελέγανε[1]) κτλ. Όλα αυτά τα μνημεία βλέπουμε ότι έχουν ένα μόνο στόχο: την εθνική συσπείρωση, την πατριδογνωσία, την ελληνοψυχία, την ελληνοφροσύνη για να πούμε μερικές ωραίες λέξεις. Τα μνημεία αυτά επιβεβαιώνουν αυτό που πάντοτε αποτελούσε ψέμα: ότι η Θεσσαλονίκη ήταν ελληνική και χριστιανική.

Εξελληνισμός
Σε αντίθεση βέβαια με αυτά τα ωραία παραμύθια, η Θεσσαλονίκη το 1900 χαρακτηρίστηκε ως Mandre Israel, ο εβραϊκός πληθυσμός της αποτελούσε το 60% του πληθυσμού της πόλης (80,000 περίπου) και η γλώσσα που μιλιόταν στην πόλη ήταν τα λαντίνο[2].

Το 1912 (μόλις 95 χρόνια πριν) που η Θεσσαλονίκη γίνεται ελληνική, κυρίαρχος πληθυσμός και πάλι παραμένει ο εβραϊκός. Μια πόλη γεμάτη συναγωγές, μιναρέδες, χαμάμ, πλούσιο εμπόριο, φτωχολογιά αλλά και σημαντικά πολιτιστικά μνημεία μέσα σε τρεις δεκαετίες θα υποστεί αυτή τη βιαιότατη διαδικασία που λέγεται «εξελληνισμός». Τον υπέστησαν οι μουσουλμάνοι, οι τούρκοι, οι μακεδόνες, οι αρβανίτες, οι σλάβοι, οι αρμένιοι και, φυσικά, οι εβραίοι.

Από το 1912 ως το 1942 εβραίος πράγματι δε θα μείνει. Με την προσάρτηση, το εβραϊκό νοσοκομείο Χιρς θα ονομαστεί Ιπποκράτειο Νοσοκομείο. Δέκα χιλιάδες από «αυτούς» θα αποχωρήσουν με αλίγια προς το σημερινό Ισραήλ μετά τα σοβαρά πλήγματα της πυρκαγιάς του 1917 (7,000 εβραϊκές κατοικίες κάηκαν) και του πογκρόμ 2,000 Ελλήνων εναντίον της εβραϊκής συνοικίας του Κάμπελ το 1931. Τα τζαμιά και τα χαμάμ καταστράφηκαν από τη μανία εξαφάνισης του «άλλου» στοιχείου. Και λίγο αργότερα… «οι δρόμοι ήταν γεμάτοι λαμπερά αστέρια που τα φορούσαν οι βρωμοεβραίοι!»[3].

Το εβραϊκό νεκροταφείο, το μεγαλύτερο εβραϊκό νεκροταφείο σε όλη την Ευρώπη, καταστράφηκε με απόφαση του ελληνικού κράτους το 1942. Πλιατσικολογήθηκε, όμως, «με εντυπωσιακό ζήλο» κυρίως από έλληνες εργάτες του Δήμου Θεσσαλονίκης και τον ελληνοχριστιανικό όχλο της πόλης, δίχως μάλιστα την επίβλεψη και το ενδιαφέρον των Ναζί. Οι, δε, πρόσφατα θαμμένοι νεκροί εβραίοι «πετάχτηκαν σα σκυλιά»[4]. Κανείς δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει άραγε το μέγεθος της καταστροφής; Από όσες χώρες κατέκτησαν οι Ναζί, ακόμα και στην καρδιά του Βερολίνου, τα εβραϊκά νεκροταφεία έμειναν άθικτα! Όλα τα μείζονα ευρωπαϊκά νεκροταφεία, εκτός από αυτό της Θεσσαλονίκης, δεν έπαθαν την παραμικρή ζημιά[5].

Σήμερα πάνω από το νεκροταφείο δεσπόζει το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Κανείς δεν ξέρει τι υπήρχε κάτω από το ΑΠΘ. Κανείς φοιτητής δεν ξέρει πάνω σε τι τάφους κάνει τα μαθήματά του! Και, βέβαια, κανείς φοιτητής δε διαμαρτυρήθηκε επίσημα ή ανεπίσημα, «θεαματικά» ή κομμουνιστικά (με τον αληθινά ταξικό και επαναστατικό τρόπο), για το χαμό αυτού του νεκροταφείου κάτω από τις φτερούγες της ελληνικής εθνικής συνείδησης. Καμία πινακίδα, κανένα σημάδι δε δείχνει τι έχει γίνει 60 μόλις χρόνια πριν, πως ξηλώθηκαν και θάφτηκαν οι περί τις 300,000 εβραϊκές ταφόπλακες. Να ένα μνημείο που οι προλετάριοι του ΚΚΕ δε θα μπορούσαν να συλήσουν γιατί δεν υπάρχει καν. Να σημειώσουμε ότι σήμερα η σύληση συνεχίζεται, καθώς τα έργα του Μετρό στη Θεσσαλονίκη σκοντάφτουν πάνω από το πανεπιστήμιο του ΑΠΘ συνεχώς πάνω σε μαρμάρινες ταφόπλακες…

Το μοναδικό μνημείο
Ωστόσο, υπάρχει ένα άλλο μνημείο στην πόλη, το μνημείο «για τους 50,000 ελληνοεβραίους» που στάλθηκαν στο Άουσβιτς. Αυτό το μνημείο δημιουργήθηκε μόλις το 1997[6] σε ένα σημείο έξω από το κέντρο της Θεσσαλονίκης, στη διασταύρωση Παπαναστασίου και Εγνατίας (Κ. Καραμανλή), όπου κανείς δεν ήταν εύκολο να το επισκεφτεί πέρα από τους νεοναζί που το βεβήλωσαν κάποιες φορές με κόκκινες μπογιές και συνθήματα «Juden Raus!». Μόλις πριν από δύο χρόνια, λόγω της νέας διαμόρφωσης της οδού Παπαναστασίου, ο Δήμος ζήτησε να το ξηλώσει και από εκεί. Η πολεοδομία προείχε. Η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης ζήτησε, λοιπόν, αφού το μνημείο θα πρέπει να μετακινηθεί, να μεταφερθεί μόνιμα στην πλατεία Ελευθερίας από όπου και έγινε η συγκέντρωση των ελληνοεβραίων της Θεσσαλονίκης το 1943 ώστε να σταλθούν μετά στον ΟΣΕ και κατόπιν στην Πολωνία, στο Άουσβιτς. Η επιλογή του τόπου που πρότεινε η κοινότητα της Θεσσαλονίκης είχε, λοιπόν, έναν έντονα φορτισμένο συμβολικό χαρακτήρα. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης δέχθηκε. Έτσι, σήμερα στην πλατεία Ελευθερίας, στην παραλία της Λεωφόρου Νίκης, στριμωγμένο ανάμεσα σε εκατοντάδες αυτοκίνητα (Α, ναι! Ξεχάσαμε να πούμε πως η πλατεία Ελευθερίας είναι υπαίθριο πάρκινγκ σήμερα!), κουτσοβολέψανε και το μνημείο για το Ολοκαύτωμα των εβραίων της Θεσσαλονίκης. Πέρα από τις καλά φρουρούμενες συναγωγές και εβραϊκά σχολεία της πόλης, το μόνο πλέον που θυμίζει στον επισκέπτη και τον κάτοικο της Θεσσαλονίκης ότι κάποτε υπήρχε εδώ εβραϊκός πληθυσμός είναι αυτό το μνημείο το οποίο βέβαια βεβηλώνεται πλέον σε συχνότατη κλίμακα[7].

Κομμουνισμός, ένας ερυθρός βενιζελισμός
Αυτό το μοναδικό μνημείο, λοιπόν, που υπάρχει για να υπενθυμίζει ένα «άλλο» παρελθόν της Θεσσαλονίκης δεν αρέσει σε κάποιους. Συγκεκριμένα, σε κομουνιστικές ομάδες της πόλης που το χαρακτηρίζουν «θεαματικό», πχ η ομάδα blaumachen, και στους κομμουνιστές του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ που δεν έμειναν στα λόγια και πέρασαν στην πράξη, βεβηλώνοντάς το τον Αύγουστο του 2006 τοποθετώντας πάνω του φωτογραφίες τραυματισμένων παιδιών από τον πόλεμο στον Λίβανο ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χεζμπολάχ. Oι blaumachen, μάλιστα, με κείμενο τους το καλοκαίρι του 2007 δικαίωσαν την αντισημιτική βεβήλωση που κατάφεραν οι σύντροφοί τους, του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, αφού καταγγέλλουν το μνημείο ως «θεαματικό» και αυτοί, ως επαναστάτες, φέρονται υπέρ της καταστροφής του θεάματος[8].

Τι πέτυχε, λοιπόν, το ΚΚΕ τον Αύγουστο και τι έσπευσαν να υπερασπιστούν οι υπόλοιποι; Την ταύτιση του Θεσσαλονικιού εβραίου του 1943 που στάλθηκε στο Άουσβιτς με το σημερινό κράτος του Ισραήλ. Επίσης, με τη δεύτερη πορεία που έκανε το ΚΚΕ προς τα γραφεία της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσ/νικης, την ταύτιση του σημερινού Θεσσαλονικιού εβραίου με το σημερινό κράτος του Ισραήλ και τις πολιτικές του επιλογές. Για όποιον θέλει να ανοίξει στο ελάχιστο τα μάτια του, αυτό αποτελεί το α και το ω του προαιώνιου αντισημιτικού στερεότυπου. Ότι δηλαδή ο εβραίος είναι πάντα εβραίος, συνωμοτεί για το καλό της εθνικότητάς του, είναι προδότης, έχει ένα εβραϊκό DNA που τον ακολουθεί ως φυλετικό χαρακτηριστικό και, εν τέλει, τον αναγκάζει μετά τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ το 48′ να πάρει θέση για τις πολιτικές επιλογές ενός κράτους του οποίου την υπηκοότητα δεν έχει καν. Γιατί μόνο έτσι είναι δυνατόν να αναγνώσουμε την κίνηση του ΚΚΕ. Δεν υπάρχει κανένας άλλος συνδετικός κρίκος του μνημείου των ελληνοεβραίων με τον πόλεμο του Ισραήλ με τη Χεζμπολάχ.

Δηλαδή τι έκανε το ΚΚΕ; Τίποτα λιγότερο από όσα είπε ο κυνηγός των κομμουνιστών, Ελευθέριος Βενιζέλος, 70 περίπου χρόνια πριν, ότι «Οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης ακολουθούν εθνική εβραϊκή πολιτική. Δεν είναι έλληνες και δε νιώθουν έλληνες. Οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης δεν είναι Έλληνες πατριώτες, αλλά εβραίοι πατριώτες»[9].

Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, οι blaumachen συνεχίζουν τη γραμμή Βενιζέλου-ΚΚΕ σε σχέση με τη Θεσσαλονίκη καθώς σε πολλά σημεία του κειμένου που εξέδωσαν, λένε πως η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης είναι «μια οργάνωση που υποτίθεται αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα μιας κοινότητας ανθρώπων, ορισμένης με βάση εθνικά χαρακτηριστικά» (ο τονισμός δικός τους). Έτσι, οι blaumachen, ως άνθρωποι που γεννήθηκαν Έλληνες και χριστιανοί και απολαμβάνουν μέχρι σήμερα τα προνόμια της ελληνικής, χριστιανικής κοινότητας (στις παντρειές τους, στις σπουδές τους, στην υπηρεσία για τη μαμά-πατρίδα, στις δουλειές τους, στις ταφές τους και όπου αλλού), ουσιαστικά αρνούνται σε όσους απαρτίζουν την Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης ότι είναι Έλληνες. Ουσιαστικά, λένε ότι οι Θεσσαλονικείς Εβραίοι δεν είναι Έλληνες. Κατόπιν, είναι ευνόητο το πως πετάνε την κοτσάνα περί ισραηλιτικού εθνικισμού της δικής μας συλλογικότητας αλλά και αυτής των Café Morgenland[10]. Αλλά και γενικότερα τώρα μπορούμε να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε που το πάνε οι κομμουνιστές μας[11].

Είναι φανερό για μας και όσους αγωνιζόνται για την καταπολέμηση του ρατσισμού και του αντισημιτισμού μέσα σε ένα απελευθερωτικό πλαίσιο, πως τα κράτη δεν ενδιαφέρονται – και ιδιαίτερα το ελληνικό – να ξύνουν παλιές πληγές. Έτσι, για μας, ότι και να πει οποιοσδήποτε Υπουργός, οποιοσδήποτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν παίζει κανέναν ρόλο, απολύτως κανέναν ρόλο. Το ελληνικό κράτος για κάθε βήμα που έκανε για να ζητήσει ένα συγγνώμη, έκανε (αμέσως μάλιστα!) δύο βήματα πίσω. Τα ίδια ισχύουν για το γερμανικό κράτος. Πρωτεύουσα σημασία για μας έχει το τι θα πουν οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης, η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης καθώς, βέβαια, και το τι θα κάνουμε εμείς σε σχέση με τις δικές μας ελληνικές υποθέσεις. Ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα είναι ελληνικό ζήτημα. Η, δε, φωνή των όσων τον υφίστανται πρέπει να έχει χώρο να εκφραστεί – αυτή είναι η μόνη αρχή.

Από την άλλη, στην περίπτωση της καταγγελίας μας για τη βεβήλωση, οι blaumachen είδαν ότι απλώς ρίξαμε στάχτη στα μάτια του κόσμου τη στιγμή που γινόταν ένας πόλεμος του Ισραήλ στον Λίβανο. Είδαν μια ενέργεια την οποία ενέκριναν (τη βεβήλωση), αν και δεν συμφωνούν με το υποκείμενο που τη διεκπεραίωσε, σε κάποια διαδικαστικά πράγματα (πχ πώς πρέπει να φτιαχτεί το κομμουνιστικό κόμμα[12]). Έτσι, όχι μόνο δεν αντιλήφθηκαν ότι μια βεβήλωση έλαβε χώρα αλλά και απέρριψαν την αγανάκτηση της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, τους οποίους όπως είδαμε παραπάνω, μέσω του πλέριού τους αντισημιτισμού, δε θεωρούν Έλληνες αλλά μάλλον Ισραηλινούς.

Η αντιφασιστική μνήμη είναι μορφή αλληλεγγύης
Ευτυχώς, βέβαια, δεν πάσχουν όλοι από μια παρόμοια τύφλωση. Κατά τη διάρκεια της βεβήλωσης του μνημείου από το ΚΚΕ πέρυσι στη Θεσσαλονίκη, πέρα από τις διαμαρτυρίες του terminal 119 και της αντιφασιστικής ομάδας μεταναστών από τη Γερμανία Café Morgenland, υπήρξε μια σειρά αντιεξουσιαστικών συλλογικοτήτων που αντιστάθηκαν σε αυτή την προπαγάνδα, σπάζοντας το ταμπού και βγάζοντας λόγο για τον αντισημιτισμό της ελληνικής αριστεράς. Ήταν ομάδες αναρχικών από το Ναύπλιο και την Αθήνα, την Κέρκυρα (η Πρωτοβουλία Αυτόνομων Κέρκυρας) και τα Γιάννενα (οι Αυτόνομες Παρεμβάσεις). Ήταν, τέλος, και το περιοδικό «Κιβώτιο» από την Αθήνα, χώρια τις ομαδοποιήσεις της federaction που άρχισαν να βγάζουν ένα λόγο από τη δική τους ταξική οπτική βέβαια. Και δεν μπορούμε παρά να πούμε ότι δείχνει πολιτική ευαισθησία και θάρρος να υπάρχουν συλλογικότητες σήμερα στην Κέρκυρα και στα Γιάννενα, σε περιοχές που η σφαγή των εβραίων ήταν μεγάλη[13] – όση και η συνεργασία των ντόπιων με τους ναζί, που τόλμησαν να ξύσουν πληγές και να αποπειραθούν να θυμίσουν «οικεία κακά», να διαρρήξουν κομμάτι του εθνικού κοινωνικού ιστού της χώρας. Φαίνεται ότι, για την ελληνική κομουνιστική αριστερά, καμιά από αυτές τις συλλογικότητες δεν είναι τόσο επαναστατική αφού και όλοι αυτοί κάθονται και ασχολούνται με βεβηλώσεις θεαματικών νεκροταφείων και μνημείων[14].

Δυστυχώς ή ευτυχώς, πρέπει να γυρίσουμε όλοι γρήγορα στην πραγματικότητα αφήνοντας τα χαϊμαλιά της ιδεολογίας. Η σημερινή δυτική κοινωνία, μέσα από διαστρεβλώσεις της ιστορίας και προπαγάνδες για τη λήθη των παρελθόντων εγκλημάτων, έχει αφήσει να υπάρχουν αυτά τα άχαρα αγάλματα-στήλες που λέγονται μνημεία. Όπως είπαμε και πριν, εμάς μας είναι αρκετό το να ζητά μια Ισραηλιτική Κοινότητα ένα τέτοιο μνημείο για να υπερασπιστούμε την ύπαρξή του και τίποτα άλλο. Είναι ελάχιστος φόρος τιμής μέσα σε μια κοινωνία που με μανία διώκει το «άλλο» και εφαρμόζει στρατηγικές λήθης για αυτό. Δεύτερον, η οργή μας για αυτούς τους Έλληνες που επιτίθενται και δικαιολογούν τις επιθέσεις σε τέτοια μνημεία πρέπει να είναι αυτονόητο. Αν για πολλούς ο αντιφασισμός είναι μια σικ ταυτότητα (ακριβώς γιατί την αποκτούν σα χόμπι στα 20 τους και στα 30 τους την παρατούν, για αυτό και την χρεώνουν τόσο εύκολα στον σφαγέα των Βαλκανίων Γιόσκα Φίσερ!), για κάποιους είναι θέμα επιβίωσης και για μας θέμα αλληλεγγύης.

Τι είδους αλληλεγγύης; Λοιπόν, ας δούμε ένα μικρό ιστορικό κάποιων μνημείων και των αντιδράσεων των ντόπιων προς αυτά για να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα[15].

«15 Απριλίου 2002: Βεβήλωση του Μνημείου του Ολοκαυτώματος στην Θεσσαλονίκη από «άγνωστους βάνδαλους» που χρησιμοποίησαν κόκκινη μπογιά (που χαρακτηρίζει την αιματοχυσία) και οι οποίοι έβαψαν την λέξη «Παλαιστίνιοι» πάνω στο μνημείο. Αυτό έγινε μόλις μία ημέρα μετά από την επιμνημόσυνη τελετή για το Ολοκαύτωμα που πραγματοποιήθηκε στο ίδιο σημείο και την αντί-Ισραηλινή συγκέντρωση του Θεοδωράκη στην ίδια πόλη.

Τέλη Μάη 2002: Αρχίζει η κατασκευή του μνημείου του Ολοκαυτώματος στη Ρόδο.

10 Ιούνη 2002: Η τοπική ημερήσια Ροδιακή εφημερίδα «Δράση» αναδημοσιεύει την γελοιογραφία του Στάθη «Γκέτο της Βαρσοβίας = Ραμάλλα» παράλληλα με την ανακοίνωση για μία έκθεση που αφορά την ιστορία των Εβραίων της Ρόδου.

12 Ιούνη: Εκπρόσωπος της Εβραϊκής Κοινότητας Ρόδου δηλώνει ότι παρενοχλήθηκαν προφορικά και σωματικά οι εργάτες κατά την διάρκεια της κατασκευής του μνημείου και ότι αυτό οδήγησε στην ανάγκη αστυνομικής προστασίας επί εικοσιτετραώρου βάσεως.

23 Ιούνη: Επίσημα αποκαλυπτήρια του Μνημείου του Ολοκαυτώματος στην Ρόδο.

30 Ιούνη: Τα πρώτα σημάδια της βεβήλωσης του Μνημείου του Ολοκαυτώματος της Ρόδου με την σταδιακή αφαίρεση των γραμμάτων της επιγραφής.

3 Ιουλίου 2002: Μερική αλλά μόνιμη καταστροφή του Μνημείου του Ολοκαυτώματος στην Ρόδο. Κόβεται το διακοσμητικό σύρμα που βρισκόταν γύρω από το μνημείο, και πιέζεται προς τα κάτω στην βάση του. Η τοπική εφημερίδα «Πρόοδος» (4.6.02) αναφέρει ότι «οι βάνδαλοι κατέστρεψαν το μνημείο» σημειώνοντας ότι ο Δήμαρχος της Ρόδου είχε λάβει πρόσφατα επιστολή από τον Υπερεθνικιστή βουλευτή και Πρόεδρο του κόμματος «ΛΑΟΣ», Γιώργο Καρατζαφέρη, ο οποίος εξέφρασε την αντίθεσή του στο μνημείο για τους Εβραίους της πόλης.» Επιπλέον, η εφημερίδα αναφέρει ότι ο Καρατζαφέρης είχε προγραμματίσει να επισκεφθεί την Ρόδο μετά από τρεις μέρες.

20 Ιουλίου 2002: Ο Νομάρχης Χανίων στην Κρήτη, Γιώργος Κατσανεβάκης (ο οποίος υποστηρίζεται από το μικρό Αριστερό κόμμα του Συνασπισμού) επανεκλέγεται με πλειοψηφία. Ο Κατσανεβάκης είχε εκφράσει την έντονη αντίθεσή του στην επαναλειτουργία της ιστορικής Συναγωγής «Ετς Χαγίμ» που χρονολογείται από τον 15ο αιώνα, στα Χανιά. Στις 5.4.02, σε δηλώσεις του στον τοπικό τύπο, ο Κατσανεβάκης δήλωσε: “Ο πολιτισμός δολοφονείται. Ο Χριστός ξανασταυρώνεται από τον σύγχρονο Καϊάφα, τον Αρχιερέα του Σιωνισμού, τον Σαρόν.»

3 Αυγούστου 2003: Βεβήλωση της Συναγωγής των Ιωαννίνων το ιερό Εβραϊκό Σάββατο με συνθήματα τύπου «Ζιγκ Χάϊλ» και «Αίμα και Τιμή», στοχάδια και σβάστικες.

8 Οκτώβρη 2003: Βεβήλωση για δεύτερη φορά του εβραϊκού μνημείου του Ολοκαυτώματος και του εβραϊκού νεκροταφείου Ιωαννίνων, σύμφωνα με το Associated Press.

11 Απρίλη 2004: Η βεβήλωση του Μνημείου του Ολοκαυτώματος στην Δράμα ανακοινώνεται από έναν ακτιβιστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μία φωτογραφία της βεβήλωσης εμφανίζεται στην εφημερίδα «Αυγή» αλλά κανένας δεν καταδίκασε το γεγονός. Το Μνημείο βεβηλώθηκε με το σλόγκαν «Ελλάδα – Παλαιστίνη, κανένας Εβραίος δεν θα μείνει ζωντανός». Το Μνημείο είχε βεβηλωθεί και άλλη φόρα την περίοδο του Πάσχα το 2002. Το γεγονός δεν είχε αναφερθεί στον Τύπο και δεν είχε καταδικαστεί από κανέναν».

Το 2005 η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να ονομάσει, σύμφωνα με ευρωπαϊκή νομοθετική πρόταση και όχι δική της πρωτοβουλία βέβαια, την 27η Ιανουαρίου ως μέρα μνήμης για τα θύματα του εβραϊκού Ολοκαυτώματος. Όπως είδαμε, στις 27 Ιανουαρίου του 2006 η επέτειος συνοδεύτηκε από… βεβήλωση της επετείου με πορεία αριστερών ενάντια στην ισραηλινή πρεσβεία στην Αθήνα[16]. Το ίδιο το ελληνικό κράτος στο ΦΕΚ 51, 28 Φεβρ. 2005, διάταξη 4, σ.613 επισημαίνει ότι «η δαπάνη της επετείου δεν θα βαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό» (!). «Με απλά λόγια, το κράτος εγκρίνει τις επετειακές τελετές, αλλά το ίδιο δεν δίνει δεκάρα γι’ αυτές και αφήνει όλο το κόστος να βαρύνει τις εβραϊκές κοινότητες»[17]. Αυτά, λοιπόν, και για τις υποτιθέμενες ευαισθησίες του ελληνικού κράτους… Όπως συμπεραίνουμε, εν τέλει, δεν είμαστε ακριβώς εμείς που πήγαμε να υπερασπιστούμε κάποια ενέργεια του ελληνικού κράτους αλλά ακριβώς η ντόπια κομουνιστική αριστερά που αγωνίστηκε να υπερασπιστεί την ιδεολογία του ελληνικού (του βενιζελικού μάλιστα) κράτους, διαχωρίζοντας τους εβραίους από τον υπόλοιπο… πληθυσμό ως μη έλληνες, αφού επανειλημμένα στο έντυπό τους δήλωσαν πως η ταυτότητα-εβραίος στην Ελλάδα αποτελεί εθνική διαφορά!

Τώρα, πιστεύουμε ότι μπορούμε να έχουμε μια καλύτερη εικόνα για το τι ρόλο παίζουν τα εβραϊκά μνημεία και οι βεβηλώσεις τους στην Ελλάδα. Τώρα, μπορούμε να καταλάβουμε ότι ακόμη και Γκυ ΝτεΜπόρ να διαβάζουν οι νεοναζί στη Γερμανία ή οι αριστεροί στην Ελλάδα δε μας ενδιαφέρει και πολύ. Μας ενδιαφέρει περισσότερο να θυμίζουμε τα εγκλήματα του ελληνικού κράτους και του ελληνικού όχλου και το τι επιθυμούν τα θύματα και οι απόγονοί τους σε σχέση με αυτά. Μα, καλά, θα ρωτήσει κάποιος; Κι οι κομουνιστές μας δεν ενδιαφέρονται για αυτά τα εγκλήματα του ελληνικού κράτους και όχλου; Η απάντησή μας είναι η εξής: ενδιαφέρονται να θίξουν σε ένα μέτρο το ελληνικό κράτος και την ιστορία του αλλά σε καμία περίπτωση τους έλληνες του όχλου που σε μεγάλο ποσοστό τους ήταν, όπως λένε και οι ίδιοι συγκαταβατικά, «πεινασμένοι προλετάριοι»[18]. Μα, καλά, θα ξαναρωτήσει αυτός ο επίμονος κάποιος: είναι δυνατόν αυτοί οι προλετάριοι να κάνουν οποιαδήποτε επανάσταση αν δεν αντιμετωπίσουν ευθέως, ξεκάθαρα και ρητά το ζήτημα του τι έκαναν οι οικογένειές τους στους εβραίους; Είναι δυνατόν αυτοί οι προλετάριοι, οι σημερινοί, να κάνουν κάποια επανάσταση δίχως να απορρίψουν τον αντισημιτισμό τους; Όχι, βέβαια. Καμιά επανάσταση δεν μπορεί να γίνει δίχως να αρνηθεί κανείς τη θέση του μέσα σε ένα τέτοιο ρατσιστικό σύμπαν όπως είναι η ελληνικού τύπου κοινωνικοποίηση. Τότε, τι συμβαίνει; Είναι απλό. Μερικές φορές η απάντηση βρίσκεται κάτω από τη μύτη μας. Οι blaumachen, τα πρότυπά τους στο ΚΚΕ, όπως και δεκάδες από αυτές τις ομάδες στην Ελλάδα «που είδαν το φως του ταξικού αγώνα»[19], πολύ απλά δε βρίσκονται σε καμιά διαδικασία άρνησης της ελληνικότητάς τους και δεν ενδιαφέρονται καθόλου για ζητήματα που έστω και η αναφορά τους θα προκαλούσε πονοκέφαλο και αναγούλες στο ελληνικό προλεταριάτο!

Το οξύμωρο είναι ότι όσοι «είδαν το φως του ταξικού αγώνα», αναγκάστηκαν να υπερασπιστούν την ελληνική Αντίσταση του 40’ σε σχέση με τη δήθεν διάσωση εβραίων από τους Έλληνες καθώς και ότι, από την άλλη, δικαιολόγησαν τους πλιατσικολόγους της εβραϊκής περιουσίας απλά επειδή… πεινούσαν. Δηλαδή, ισχυρίστηκαν ό,τι και το ελληνικό κράτος για το εβραϊκό νεκροταφείο: οι ιδιοκτήτες του «λείπουν», άρα δημεύεται από το ελληνικό δημόσιο.

Το αντίστοιχο έχει συμβεί και στη Γερμανία με όσους είδαν από το Βορρά «το φως του ταξικού αγώνα». Κάποιοι λαοσύντροφοι από τη Γερμανία, τη στιγμή που οι ντόπιοι εκεί εξεγείρονταν κατά χιλιάδες ενάντια στους… ξένους, διεξάγοντας επιθέσεις με μολότοφ και ρατσιστικά πογκρόμ, μια γερμανική ομάδα, οι wildcat, σύντροφοι των blaumachen, παρενέβησαν στα γεγονότα όχι για να διαλύσουν τον όχλο, αλλά για να τους πείσουν να κάνουν επανάσταση μαζί τους! Τους μοίρασαν την προκήρυξη «Η εξέγερσή σας σωστή, αλλά προς λάθος κατεύθυνση!».

Δηλαδή, από όσους είδαν «το φως του ταξικού αγώνα» δεν μπορεί να αναγνωριστεί ο ρατσισμός ή ο εθνικισμός σαν συνειδητή επιλογή ενός υποκειμένου, παρά ως εκτροχιασμός ενός αντικειμένου, του προλεταριάτου τους. Για αυτό και προσπαθούν να πείσουν τους δολοφόνους! Παλιότερα λέγαμε «Φασίστες σας ψάχνουμε», υπονοώντας το ατυχές της συνάντησης για αυτούς. Τώρα θα κλείνουμε και ραντεβού μαζί τους για να τα λέμε…

Όπως λένε οι Αντόρνο και Χόρκχαϊμερ πιο πάνω, το βίωμα του εκτοπισμένου δε φέρνει λύπη και συμπάθεια και αλληλεγγύη αλλά απλώς περισσότερη βία και ερεθίσματα για άμετρη βία και ισοπέδωση. Στη Γερμανία το σημερινό ποσοστό της βεβήλωσης 2 εβραϊκών νεκροταφείων ανά εβδομάδα είναι αρκετά ανησυχητικό. Στην Ελλάδα, όμως, δεν υπάρχει καν ως πολιτικό ζήτημα. Who cares? Στις αντιπαραθέσεις που προέκυψαν για τα μνημεία και σε αυτές που θα προκύψουν στο μέλλον, ποτέ δεν θα είναι λοιπόν το ζήτημα η χωροταξία ή το θέαμα, το Ισραήλ, η Γουατεμάλα ή η Ρουάντα – όλα αυτά αποτέλεσαν τις προφάσεις για να καλυφτεί με καλύτερο ιδεολογικό τρόπο η μικρή ρωγμή και αποσταθεροποίηση που ένιωσε η ελληνική αριστερά να προκαλείται στα όρια της εθνικής της συνείδησης.

Terminal 119
για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

14/01/08

http://www.terminal119.gr

[1] «Ο σημαντικότερος Έλληνας πολιτικός στην ιστορία του 20ου αιώνα», σύμφωνα με μεγάλη δημοσκόπηση που διεξάχθηκε στην Ελλάδα το 2000. Υπεύθυνος για την απαλλοτρίωση (με δικό του νομοσχέδιο) χιλιάδων ακίνητων περιουσιών εβραίων πολιτών μετά την πυρκαγιά του 1917 στη Θεσσαλονίκη. Υπεύθυνος για τον εξελληνισμό της Θεσσαλονίκης, την απομάκρυνση των εβραίων από τους εκλογικούς καταλόγους των Ελλήνων χριστιανών, την ψήφιση του «ιδιώνυμου» που χρησίμευσε για ένα νόμιμο κυνήγι «των αναρχοκομμουνιστών» αλλά και για το πραξικοπηματικό Κίνημα της Εθνικής Άμυνας. Το άγαλμα αυτού του εθνοσωτήρα φαντάζει μεγαλοπρεπές στη μεγαλύτερη πλατεία της Θεσσαλονίκης, Αριστοτέλους με Εγνατία. Επίσης, η οδός Βενιζέλου και η οδός Εθνικής Αμύνης αγκαλιάζουν όλο το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Έτσι ξέρει να τιμά η πόλη τους δικούς της ανθρώπους…
[2] Τα «εβραιοσπανιόλικα» που λέει κι ο λαογράφος Ηλίας Πετρόπουλος.
[3] Εφημερίδα «Απογευματινή», Θεσσαλονίκη 1943.
[4] Για στοιχεία για την περίπτωση του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης βλέπε: Προβλήματα ένταξης της Γενοκτονίας στη συλλογική εθνική μνήμη: Η περίπτωση της Θεσσαλονίκης – Ρένα Μόλχο (σελ.23-41), από το «Άουσβιτς. Το γεγονός και η μνήμη του» – Επιμέλεια Β. Γεωργιάδη και Α. Ρήγος (Καστανιώτης, 2007), Εβραίοι και χριστιανοί στη νεότερη Ελλάδα – Bernard Pierron (Πόλις 2005), Τα κοιμητήρια της Ελλάδος – Ηλίας Πετρόπουλος (Νεφέλη, 2005) και Ορατά και αόρατα σώματα: η εξάλειψη του εβραϊκού νεκροταφείου από τη σύγχρονη ζωή της Θεσσαλονίκης – Laqueur και Hesse, από το φεμινιστικό περιοδικό Δίνη (εκδόσεις Κατάρτι) – σελ. 31-56, The Holocaust in Salonika – επιμέλεια Bowman, σελ.76.
[5] Είναι εμφανές ότι «η γενοκτονία και η συστηματική βεβήλωση νεκροταφείων» κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας δε συμβαδίζουν. Για παράδειγμα, κάποια αρμένικα νεκροταφεία σώζονται στην ανατολική Μικρά Ασία. Οπότε ας μη βιαστούν οι έλληνες πατριώτες αριστεροί να κατηγορήσουν τους Ναζί και για αυτό το θέμα, για το οποίο ξεκάθαρα η ενοχή είναι ελληνική.
[6] Το μνημείο φυσικά δεν δημιουργήθηκε γιατί το ελληνικό κράτος ευαισθητοποιήθηκε. Απλώς η Θεσσαλονίκη το 1997 έγινε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης και αναγκάστηκε να δείξει ένα πιο ανεκτικό πρόσωπο προς τους «Φράγκους»…
[7] Είναι ενδεικτικό ότι πριν από λίγους μήνες ενώ κατευθυνόμασταν προς την πλατεία Ελευθερίας για να δείξουμε το μνημείο σε έναν φίλο, διαπιστώσαμε ότι με μαύρο μαρκαδόρο είχε σβηστεί και πάλι ο αριθμός των νεκρών εβραίων από την πλάκα που κοσμεί το άγαλμα και αντί για αυτό είχε γραφεί «ψόφος!».
[8] Πρόσφατα μάθαμε, επίσης, ότι βεβηλώθηκαν κι άλλα εβραϊκά νεκροταφεία και μνημεία και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, πχ στα Ιωάννινα. Δε γνωρίζουμε αν οι blaumachen άνοιξαν αντι-θεαματικό παράρτημα στα Γιάννενα ή αν απλώς πρόκειται περί των γνωστών ΚΚΕδων ή νεοναζί που συνεχίζουν να βεβηλώνουν (συγγνώμη, πλέον δεν μπορούμε να τους ξεχωρίσουμε σε αυτό το θέμα!). Πάντως, ένα είναι το σίγουρο: η Αλέκα και ο Περίανδρος πρέπει να άρχισαν να διαβάζουν Γκυ ΝτεΜπόρ!
[9] Παρατίθεται στο περιοδικό Sarajevo (τεύχος 13, Μάης 2007) στο κείμενο «Τα μυστικά του βούρκου (δ’ μέρος: η σφαγή των εβραίων της Θεσσαλονίκης) Καλά κρυμμένες ιστορίες του ελληνικού ιμπεριαλισμού», σελ.17.
[10] Απ’ ότι μαθαίνουμε από πλευράς Φρανκφούρτης, κανείς και καμιά δε στεναχωρήθηκε για αυτή την «κατηγορία»… Ίσα-ίσα! Το ίδιο ισχύει και για μας.
[11] Σε όλο το σχετικό κείμενο του περιοδικού αυτού, η σύγχυση και η αλλεπάλληλη εναλλαγή των όρων εβραίος, ισραηλίτης, ισραηλινός και σιωνιστής είναι ενδεικτικές του πόσο οι blaumachen μεταπίπτουν σε μια συνηθισμένη αναπαραγωγή των αντισημιτικών στερεοτύπων. Η γλώσσα τους, τους προδίδει.
[12] Για τον καλύτερο προσανατολισμό σε αυτές τις κεφαλαιώδους σημασίας διαφοροποιήσεις με το ΚΚΕ βλέπε τη μετάφραση που κοσμεί το 2ο τεύχος των blaumachen που έχει να κάνει με το Κόμμα και την εργατική Τάξη και τις σύγχρονες θεωρητικές αντιπαραθέσεις γύρω από το λόγο του Πάνεκοκ και του Μπορντίγκα.
[13] Για την ιστορία, στα Γιάννενα του 1940 από τους 1,950 εβραίους οι 1,860 στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στην Κέρκυρα, αντίστοιχα, από τους 2,000 εβραίους οι 1,800 εκτοπίστηκαν (Pierron, ό.π.). Άγριες λεηλασίες και πλιατσικολόγημα περιουσιών επακολούθησαν (στις εβραϊκές συνοικίες, ακριβώς, που οι χριστιανοί Γιαννιώτες για παράδειγμα ονόμαζαν «σκατιούσα» επειδή υποτίθεται βρωμούσαν οι εβραίοι).
[14] Στις Αυτόνομες Παρεμβάσεις (Τεύχος 13ο, Μάης 2007) διαβάζουμε μια αναφορά πως «Στις 26/02/07 το εβραϊκό νεκροταφείο στα Γιάννενα έγινε στόχος φασιστοειδών. Δεν είναι η πρώτη φορά, καθώς τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί διάφορες αντιεβραϊκές ενέργειες με στόχους τη συναγωγή, το μνημείο του Ολοκαυτώματος και το εβραϊκό νεκροταφείο, το οποίο έχει βεβηλωθεί και άλλες φορές».
[15] Μας συγχωρείτε αλλά τα στοιχεία τα αντλήσαμε από αναφορά του κατεστημένου Κέντρου Simon Wiesenthal (Μάρτης 2002 – Απρίλης 2004) που ασχολείται με θέματα αντισημιτισμού, μιας και στα τελευταία τεύχη των blaumachen και των φίλων τους δε βρήκαμε, όσο κι αν ψάξαμε, παρόμοια στοιχεία!
[16] Βλέπε για τα συμβάντα αυτά στο 2ο τεύχος του Terminal 119 (Φεβρουάριο-Ιούνη 2007), Αποδελτίωση – «Τυπικά δείγματα αντισημιτισμού: Συμμαχία για τη λήθη του Ολοκαυτώματος», σ. 12-13.
[17] Υπό αμφισβήτηση η ελληνικότητα των ελλήνων εβραίων; – του Ιάκωβου Φρίζη
[18] Δηλαδή, όπου υπάρχει πείνα, η ταξική πάλη αποσύρεται… Το μεγαλείο της επαναστατικής θεωρίας…
[19] Η γνωστή έκφραση από το ιδρυτικό κείμενο των blaumachen. Μας άρεσε και την κρατήσαμε… Για άλλες τέτοιες θεολογικού τύπου διατυπώσεις, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα τους…

Advertisements

2 thoughts on “«Μνήμες, Μνημεία και Βεβηλώσεις» [στρατηγικές λήθης της ελληνικής κοινότητας]

  1. Παράθεμα: Παρέμβαση της Αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στην λήθη για την τρέχουσα συγκυρία (μέρος 1ο) | grassrootreuter

  2. Παράθεμα: 01/08/2006: Βεβήλωση μνημείου Ολοκαυτώματος Θεσ/κης – RACIST CRIMES WATCH

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s