Σπάζοντας τον Πάγο: μέρος 2ο Για όσους δεν μπορούν να χαλαρώσουν με το Ισραήλ… [το παράδειγμα της Περιεκτικής Δημοκρατίας και ένα quiz]

«Ο Αντισημιτισμός είναι μέσα στον  αντι-ισραηλισμό ή αντι-σιωνισμό, όπως η καταιγίδα μέσα στα σύννεφα. Όταν μιλάει πρόστυχα, τότε μιλά για «το εγκληματικό κράτος του Ισραήλ».Όταν εμφανίζεται ευπρεπής, τότε μιλά για τo «προωθημένο φυλάκιο του Ιμπεριαλισμού». Γνωρίζω όσο κανείς άλλος, ότι αντικειμενικά το Ισραήλ φέρνει πάνω του τον άσχημο ρόλο του κατακτητή.Δεν έχω πρόθεση να δικονομήσω για όλα όσα κάνουν οι διάφορες Κυβερνήσεις του Ισραήλ.Οι πρoσωπικές μου σχέσεις με αυτήν την χώρα… είναι πρακτικά μηδέν.Δεν την επισκέφτηκα ποτέ, δεν μιλώ την γλώσσα της, ο πολιτισμός της μου είναι  και μάλιστα κατά προσβλητικό τρόπο ξένος, η θρησκεία της δεν είναι η δικιά μου. Παρόλα αυτά η ύπαρξη αυτού του κράτους είναι για μένα σημαντικότερη από την ύπαρξη οποιουδήποτε άλλου»[1].

 

«Όταν μιλάμε για αντιεθνικισμό, υποχρεωτικά πρέπει να αναφερόμαστε στον εθνικισμό της πατρίδας μας, διαφορετικά αυτό για το οποίο μιλάμε είναι η εξωτερική πολιτική»[2].

 

 

 

Είναι γνωστό ότι η ελληνική αριστερά έχει μια εμμονή, ένα απωθημένο, μια θανατερή ορμή, μια μακάβρια ενασχόληση, ένα σημείο-κλειδί, ένα taboo, ένα κλασικό ερέθισμα απόλαυσης, έναν πραγματικό Άλλο. Πρόκειται για το Ισραήλ. Ό,τι διαφορές κι αν έχουν, για το αν θα φτιάξουν κόμμα ή όχι, για το αν είναι με το κράτος ή όχι, για το αν είναι με τον Λένιν, τον Στάλιν, τον Τρότσκι, τον Μπακούνιν ή όχι, για το αν έκαναν επανάσταση ή πραξικόπημα οι Μπολσεβίκοι το 17’, για το αν ήταν επιτυχημένη η Β’ Διεθνής, για το αν είπε ο Μεταξάς το «όχι» ή όχι, για το αν θα ψηφίσουν Τσίπρα ή όχι κτλ κτλ, ένα σημείο είναι αυτό πάνω στο οποίο θα συμφωνήσουν: κάτω το Ισραήλ!

 

Το κείμενο αφιερώνεται σε όσους δεν μπορούν να χαλαρώσουν με το Ισραήλ και έχουν αναδείξει τον αντισιωνισμό/ αντισημιτισμό σε πρωτεύουσα πολιτική τους ενασχόληση, δηλαδή σχεδόν όλη την ελληνική αριστερά[3] (ναι, ναι… η αλαζονεία μας δεν έχει όρια!). Ωστόσο, εδώ θα ασχοληθούμε με μια μικρή οργάνωση από την ελευθεριακή αριστερά, την περιεκτική δημοκρατία. Το κείμενο αυτό έχει δύο μέρη: την κριτική και το quiz. Μέσα στα πλαίσια της interactive επικοινωνίας με τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες, σας φτιάξαμε το πρώτο αντισιωνιστικό quiz εν Ελλάδι, το οποίο θα απολαύσετε στο τέλος του κειμένου.

 

 

Το Ισραήλ, ο εβραίος ανάμεσα στα κράτη

Τους τελευταίους μήνες, παρατηρούμε αναζωπύρωση του αντισιωνιστικού/ αντισημιτικού λόγου και σε πολλά έντυπα του ριζοσπαστικού χώρου, όπως και κάποια της federaction: έχουν μάθει τα πάντα από το πώς γλιτώνεις τη θητεία στο Ισραήλ, κάθε απεργία στο Ισραήλ, κάθε Ισραηλινό ακαδημαϊκό που κάνει κριτική στο Ισραήλ, κάθε τσεκ πόιντ στη Λωρίδα της Γάζας, πόσα μέτρα έχει το τείχος και από πού μπορείς να περάσεις, που πουλάνε τους καλούς χουρμάδες καθώς και χιλιάδες άλλες λεπτομέρειες… Κατά τα άλλα «ο εχθρός είναι εδώ»… Στο τελευταίο Monitor (για το οποίο, ωστόσο, πρέπει να επισημάνουμε ότι σε καμία περίπτωση δεν ανήκει στη federaction), αναδεικνύουν σε ιστορικό της χρονιάς (εεε… του Ισραήλ, φυσικά) τονIllan Pappe ενώ στο τελευταίο Sarajevo θα μας ενημερώσουν πως το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο είναι…  μυστικός πράκτωρ του Ισραήλ, για αυτό και κίνησε τη νομική διαδικασία εναντίον του… γραφικού και ακίνδυνου νεοναζί Κωστάκη Πλεύρη. Αυτός είναι άλλωστε και ο θεμελιώδης λόγος που το Sarajevo δεν κατέβηκε στην Αλεξάνδρας με Λουκάρεως για να συμπαρασταθεί στους όποιους ελληνοεβραίους ένοιωσαν απειλημένοι από τον Κωστάκη: άφησε, λοιπόν, τη βρωμοδουλειά της αντιπαράθεσης με τους έλληνες νεοναζί στην ισραηλινή Mossad, η οποία βέβαια είχε κατακλύσει το δικαστήριο… Έξαλλου, που να τρέχεις τώρα για επαφές με τους ναζίδες στο ένα και στα δύο μέτρα (ξέρεις, αυτούς τους ξυρισμένους απο τον αφρό της λύσσας τους για το Ισραήλ…), καλά είμαστε κι εδώ…

 

Αν βρισκόμασταν σε μια άλλη και όχι σε μια μεταάουσβιτς εποχή, θα πέφταμε ίσως στο λάθος, να εκτιμούσαμε όλη αυτή την αναζωπύρωση του αντισιωνισμού/ αντισημιτισμού σαν ακραίες φαντασιώσεις ορισμένων γραφικών ομάδων. Όχι όμως μετά την Shoa. Για αυτό πρέπει να παίρνουμε τους πάντες στα σοβαρά μιας και εφαρμόζουν μια πολύ γνωστή και επιτυχή (6 εκ. φορές) ιστορικά μέθοδο. Πριν αρχίσει η επίθεση στους στιγματισμένους, υπάρχει ήδη σε εξέλιξη μια τεράστια καμπάνια εναντίον τους με το να τους προσάψουν όλα αυτά τα απαραίτητα επίθετα και χαρακτηρισμούς, τέτοια που να δικαιολογούν την χρήση τους σαν μοχλούς και μέσα εξόντωσης τους. Τι πιο επαναστατικό (ή πατριωτικό, το ίδιο είναι[4]), να καταφέρονται ενάντια σε πράκτορες, τι πιο αντιφασιστικό να τα βάζουν με τους νέους ναζί, τι πιο τιμητικό να αντιστέκονται στην χειρότερη φάρα του κόσμου, τι πιο απελευθερωτικό να προβάλουν αντίσταση ενάντια στους ιμπεριαλιστές της μέσης ανατολής, τι πιο ηρωικό να ξεσκεπάζουν τις υπόγειες συνωμοσίες τους και τις διασυνδέσεις των λόμπι των εβραίων της διασποράς. Να το πούμε αλλιώς. Επικίνδυνοι θα γίνουν, όταν αυτοί οι χαρακτηρισμοί γίνουν κτήμα και βίωμα των μαζών, όταν αυτοί οι χαρακτηρισμοί τελικά κραυγάζουν για λύσεις. Άμεσες και επί τόπου. Όταν δηλαδή φτάσουμε σε εκείνη την κατάσταση που έγραφε ο Α. Άντερς «η κοινωνία χωρίστηκε πάλι στα δυο. Σε Κυνηγούς και σε κυνηγημένους. Μια οσμή απλώνεται παντού. Η οσμή μιας μηχανής που παράγει γκάζι».

 

Αυτοί που η τύχη των παλαιστίνιων, των αράβων κλπ, τους ενδιαφέρει μόνο και αποκλειστικά στο βαθμό που καταφέρονται ενάντια στο Ισραήλ, ονειρεύονται συμμαχίες, μέτωπα και «τελικές λύσεις», αντανακλώντας στους συμμάχους τους αυτά που οι ίδιοι επιθυμούν. Οι αναφορές τους στον «Μαύρο Σεπτέμβρη» όπου Ιορδανοί σκότωναν Παλαιστίνιους ή στην κατάληψη του Λιβάνου από τη Συρία είναι μηδενικές. Ωστόσο, όλοι ξέρουν πότε… το Ισραήλ κατέλαβε τον Λίβανο, αν και η κατάληψη του εδάφους έγινε παράλληλα με άλλη μία από την πλευρά των Σύριων.  Είναι, ίσως, αυτό που λέει ο Πανούσης κοροϊδευτικά για την ελληνική κρίση γύρω από τους πολέμους: «Αλλιώς θα σε σφάξει ο Σέρβος, θα προσέξει, δεν θα λερώσει… δεν θα αφήσει ορφανά να τυραννιούνται. Ενώ ο Κροάτης, ο Αλβανός… κτλ κτλ». Αν θέλει κανείς, δηλαδή, να μάθει τι είδους κοινωνίες θέλουν να φτιάξουν όλοι αυτοί, αρκεί να διαβάσει τι λενε για τις διάφορες οργανώσεις που έχουν κηρύξει τον πόλεμο τους ενάντια στο Ισραήλ. Αν σας δημιουργηθεί η εντύπωση ότι παρακάτω προπαγανδίζεται μια ελευθεριακή φεουδαρχία, μην αμφιβάλετε για την νοημοσύνη σας, δεν έχει βλάβη (άλλοι το λενε γενικός γραμματέας, αυτοί το λενε σεΐχη).

 

 

Α. ΚΡΙΤΙΚΗ

Τον Ιανουάριο του 2007 εκδώσαμε το πρώτο μας τεύχος που ασχολούταν με το θέμα του αντισημιτισμού και της κρίσης στις σχέσεις του Ιράν με τη Δύση. Μεταξύ άλλων, στο ίδιο τεύχος, είχαμε εξαπολύσει μια κριτική στην τάση της περιεκτικής δημοκρατίας η οποία, δια του γνωστότερου μέλους της, του ακαδημαϊκού Τάκη Φωτόπουλου, αρνιόταν συστηματικά μέσα από πολλά κείμενά της να αναγνωρίσει πως υπάρχει σήμερα οποιοδήποτε πρόβλημα αντισημιτισμού στον κόσμο και πως το ουσιωδέστερο πρόβλημα ρατσισμού σήμερα αφορά στην ισλαμοφοβία. Κρίναμε ότι αυτή η άποψη, ανταγωνιστικής αντιπαράθεσης δύο διακριτών σχέσεων μίσους που σήμερα εμφανίζονται παράλληλα στη Δύση, είναι πέρα για πέρα απαράδεκτη. Απαράδεκτη, γιατί εμφανίζει τον αντισημιτισμό και την ισλαμοφοβία σα δύο αντίρροπες δυνάμεις. Ή το ένα θα υπάρχει ή το άλλο.  Όπως γράφαμε και τότε, «εμείς θεωρούμε πως αντισημιτισμός και ισλαμοφοβία είναι ομόρροπες δυνάμεις, από την άποψη ότι εκκινούν από τη βάση «του μίσους για τον άλλον». Από την άλλη, θα ήταν απλώς αφελής κάποιος αν δεν παραδεχόταν πως ο αντισημιτισμός είναι κάτι πολύ πιο διαφορετικό και σημαντικό από την ισλαμοφοβία σα λογική, σα τρόπος εξόντωσης του άλλου κτλ. δηλαδή, αυτό που λέμε είναι ότι ο αντισημιτισμός είναι ξεχωριστός λόγω της μοναδικότητας του Άουσβιτς (άρα και για αυτό δεν μπορούμε να τον συγκρίνουμε με άλλα μίση), από την άλλη, η ισλαμοφοβία μπορεί να οργανωθεί και να ιδεολογικοποιηθεί με βάση την κληρονομιά του αντισημιτισμού. Το είπαμε και πριν. Ο αντισημιτισμός λειτουργεί και χωρίς τους εβραίους αλλά λειτουργεί πάντοτε εξοντωτικά».

 

Σε αυτή τη μία και μοναδική μας αναφορά στην Περιεκτική Δημοκρατία (είχαμε υπερδεκαπλάσιο υλικό για να τους κάνουμε αφιέρωμα αλλά είχαμε αρκεστεί σε αυτά τα λίγα…), η ΠΔ επέλεξε να απαντήσει με έναν χαριτωμένο τρόπο. Στο άρθρο του Τ. Φωτόπουλου «Κουλτούρα, Ιστορία και Παγκοσμιοποίηση» (ΠΔ, τεύχος 15, Γενάρης-Μάρτης ‘07) μας αφιερώθηκαν από τον συγγραφέα μπόλικοι χαρακτηρισμοί[5]. Επειδή είπαμε, δε, ότι τώρα φαίνεται να είναι εντελώς αχαλίνωτοι, ιδού αυτά που ανταπαντούμε…

 

Στο 13ο τεύχος του περιοδικού Περιεκτική Δημοκρατία (Ιούλης-Σεπτέμβρης 2006) οι συντάκτες της έκδοσης επιβεβαίωσαν τις νομιμοποιητικές για τον αντισημιτισμό ρίζες αυτού του κατά τα άλλα δημοκρατικού προτάγματος… Πως το κατάφεραν; Μέσω μιας συσσώρευσης πολλών αντισημιτικών στερεοτύπων, πάντα υπό το μανδύα του αντι-σιωνισμού (και της επαναστατικότητάς του), μέσα σε ένα και μόνο άρθρο![6] Δε θα θέλαμε να μακρηγορήσουμε. Συνοψίζουμε σε 8 σημεία αυτό τον εκλεπτυσμένο αντισημιτισμό:  

 

1)      Σχετικοποίηση του Ολοκαυτώματος – αντιστροφή της σχέσης θύματος-θύτη: σε πολλά σημεία του εν λόγω άρθρου γίνεται κριτική στον πόλεμο που διεξήγε το κράτος του Ισραήλ εναντίον της Χεζμπολάχ, ως ένα ναζιστικό πόλεμο. Οι Σιωνιστές ή το Ισραήλ χαρακτηρίζονται ως ναζιστές ή τρομοκράτες. Έτσι, η Περιεκτική Δημοκρατία όχι μόνο αρνείται να καταλάβει ποια ήταν η φασιστική πρακτική και ιδεολογία των Ναζί αλλά και βρήκε το διάδοχο των εγκλημάτων εκείνων στα θύματά τους. Πρόκειται για ένα κλασικό αντισημιτικό στερεότυπο το οποίο θέλει να σχετικοποιήσει τα εγκλήματα των φασιστών και να εμφανίσει ως το σημερινό απόλυτο κακό τους Ισραηλινούς-σιωνιστές! Χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε, άραγε, για το ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο σύγκρισης ανάμεσα στη συστηματική εξόντωση πληθυσμών από τους Ναζί – και, δη, Εβραίων οι οποίοι δεν μπορούσαν να αντισταθούν μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης – και σε μια ένοπλη σύρραξη με εκατέρωθεν θύματα ανάμεσα στη Χεζμπολάχ και το Ισραήλ; Δεν πρόκειται για μια απλή υπερβολή/ παραδρομή της γλώσσας καθώς ο χαρακτηρισμός «ναζιστικό» επαναλαμβάνεται σε πολλά σημεία του κειμένου. Η ΠΔ εδώ θα συναινούσε σε ό,τι είπε και η υπόλοιπη ελληνική αριστερά όταν πέρυσι ανακάλυψαν ομάδες νεοναζί στο Ισραήλ: καμία έκπληξη! Επιβεβαιώθηκε στη φαντασίωση-προκατάληψη του αντισημιτικού τους μυαλού ότι αυτό το κράτος τελικά είναι ναζιστικό. Ενώ για οποιονδήποτε σκεπτόμενο, εντός και εκτός του Ισραήλ, το ζήτημα ήταν πρωτάκουστο, για τους αντισημίτες αποτέλεσε απλώς επιβεβαίωση της αντισημιτικής φαντασίωσης. Και μέχρι τώρα, εξάλλου, που δεν είχαν ανακαλυφτεί οι νεοναζί, πάλι η αντισημιτική φαντασίωση ενσωμάτωνε μια τέτοια πιθανότητα αλλά για όλους τους εβραίους εκεί. Επίσης, σχεδόν συστηματικά χρησιμοποιείται η κατηγορία της «εθνοκάθαρσης» εις βάρος του Ισραήλ, πράγμα που η ΠΔ ανακάλυψε και πάλι για να συγκρίνει την εξαφάνιση του ευρωπαϊκού εβραϊσμού με μια δήθεν εθνοκάθαρση εις βάρος Παλαιστινίων, πρώτο στάδιο μάλιστα της οποίας εθνοκάθαρσης ήταν η Διακήρυξη του Μπαλφούρ το 1917. Το αντισημιτικό παραλήρημα της ΠΔ φτάνει να ταυτίζει τη δημιουργία (ή τις συσκέψεις για τη δημιουργία) του κράτους του Ισραήλ με εθνοκάθαρση! Η ΠΔ προσπαθεί συστηματικά να αρνηθεί το μέγεθος του Ολοκαυτώματος. Έτσι, στο ίδιο κείμενο είναι που αναφέρεται σε «επιφανείς Εβραίους όπως ο Νόρμαν Φίνκελσταϊν», του οποίου ως γνωστόν τα βιβλία στη Γερμανία έχουν γίνει best seller για ευνόητους λόγους. Και στο ίδιο ακριβώς κείμενο οι συντάκτες διατυπώνουν την άποψη πως το παλαιστινιακό ζήτημα αποτελεί το μεγαλύτερο έγκλημα του αιώνα, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (έτσι γενικά…), χωρίς βέβαια καμία αναφορά στη Shoah.

 

2)      Λατρεύουν και θαυμάζουν ό,τι σκοτώνει εβραίους: σε κανένα σημείο του κειμένου δεν μπορεί το περιοδικό της ΠΔ να δει την αραβοϊσραηλινή σύγκρουση με νηφάλιο μάτι. Οι Χαμάς και Χεζμπολάχ, χαρακτηρίζονται απλώς ως «αντιστασιακές οργανώσεις» ενώ, όπως είπαμε, το Ισραήλ ως «τρομοκράτης». Μάλιστα, λένε, αν ο κόσμος προωθήσει ένα σύνθημα του στιλ «Ούτε Μπους ούτε Χεζμπολάχ», αυτό θα οδηγήσει στο να «αποκλείσουμε τη μετάβαση σε μια πραγματικά απελευθερωτική κατεύθυνση αφού οι πραγματικοί υπαίτιοι δε θα έχουν αναδειχθεί, και θα έχει δυσφημιστεί παράλληλα και το κίνημα αυτοδιάθεσης εκεί, η νίκη του οποίου είναι προϋπόθεση για τον μακροπρόθεσμο στόχο μιας ελευθεριακής αταξικής κοινωνίας» (!!!).  Επιτέλους μάθαμε από την ΠΔ ότι το πρώτο στάδιο του σοσιαλισμού ή αναρχισμού είναι η ..  η φεουδαρχία.

Η ΠΔ μας ενημερώνει  με θλίψη πως όλο και λιγότεροι Παλαιστίνιοι θέλουν «να πετάξουν τους Εβραίους στη θάλασσα» και πως αυτό το αίτημα είναι απλώς αντίδραση σε ένα υποτιθέμενο ισραηλινό αίτημα «να πετάξουν τους Παλαιστίνιους από την Παλαιστίνη»! Ακόμη και στο σημείο που η ΠΔ αναγκάστηκε να ψελλίσει δύο κριτικά λόγια για τη Χεζμπολάχ ή τους Ταλιμπάν, την αμέσως επομένη στιγμή έδωσε όρκο πίστης στην πρωτοκαθεδρία της αντίστασής τους, στην κοινότητα των στόχων τους με την Περιεκτική Δημοκρατία…

 

3)      Άρνηση της ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ: Η ΠΔ μέσα από έναν τέτοιο αντι-σιωνισμό που επιζητεί την κατάργηση του Ισραήλ ως σιωνιστικού μηχανισμού, επιδιώκει να δικαιώσει τους ανά τον κόσμο κυνηγούς Εβραίων δημιουργώντας και πάλι μια σταθερή συνθήκη ανασφάλειας για τον παγκόσμιο Εβραϊσμό. Φαίνεται, και πάλι, πως η «τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος» από τους Ναζί δεν την έπεισε και έτσι ξαναβγαίνουν 60 χρόνια μετά το Άουσβιτς να προτείνουν στους Εβραίους μια λύση εξοντωτικής ενσωμάτωσής τους. Αυτό το πετυχαίνουν είτε μέσω της επίκλησης δημοκρατών συγγραφέων, όπως η Χάνα Άρεντ, που δήθεν εναντιώθηκε στο κράτος του Ισραήλ και το σιωνισμό, είτε μέσω της προπαγάνδισης της δικής τους λύσης (που σκέφτηκαν ως Περιεκτική Δημοκρατία) η οποία περνάει μέσα από ένα ενιαίο παλαιστινιακό, ισραηλινό κράτος. Προτείνουν, στην ουσία, την κατάργηση του κράτους του Ισραήλ, μη αναγνωρίζοντάς το παρά ως επιτιθέμενο και ρατσιστικό όπως λένε μέσα στο κείμενο.

 

 

4)      Άρνηση ύπαρξης του αντισημιτισμού: Όπως μας ενημερώνουν οι συντάκτες της ΠΔ, σήμερα δεν υπάρχει αντισημιτισμός αλλά… «ο παλιός αντισημιτισμός έχει ουσιαστικά αντικατασταθεί στη Δύση από μια καθαρά ρατσιστική Ισλαμοφοβία που καθημερινά διογκώνεται». Έτσι, όχι μόνο αρνούνται το ανθεβραϊκό μίσος για το οποίο έχουμε σήμερα καθημερινά στοιχεία σε όλες τις περιοχές του πλανήτη αλλά και το ταυτίζουν με την ισλαμοφοβία, ένα έτερο ρατσιστικό μίσος που δανείζεται στοιχεία του αντισημιτισμού κατά την οργάνωσή του, ωστόσο επουδενί προσεγγίζει το μέγεθος, τη διιστορικότητα και την ένταση του αντισημιτισμού. Άρα και πάλι, έμμεσα, οι συντάκτες αρνούνται τον αντισημιτισμό ακόμη και για πριν το σήμερα εφόσον αρνούνται (ή δήθεν δεν ξέρουν) την ποιοτική του διαφορά με τα άλλα μίση, η οποία διαφορά κιόλας ήταν ένας από τους παράγοντες δημιουργίας της Shoah. Και λίγο παρακάτω, στο ίδιο κείμενο, η ΠΔ δείχνει πως δεν είχε ποτέ κανένα ενδιαφέρον να ασχοληθεί με το τι πράγματι ήταν και είναι ο αντισημιτισμός. Αντιμετωπίζει το φαινόμενο σαν κάτι παρελθοντικό. «Ο προπολεμικός αντισημιτισμός στηριζόταν κυρίως σε ρατσιστικές και θρησκευτικές ιδεολογίες ενώ η σημερινή πάλη κατά των σιωνιστών δεν έχει καμία σχέση με παρόμοιες ιδεολογίες αλλά στρέφεται κατά του σιωνισμού ως μιας βασικά ρατσιστικής ιδεολογίας…». Μάλλον, για την ΠΔ η κατακόρυφη αύξηση των βεβηλώσεων των εβραϊκών νεκροταφείων δεν έχει κανένα λόγο εξήγησης. Το ίδιο και η αθρόα μετανάστευση χιλιάδων Γαλλοεβραίων τα τελευταία χρόνια προς το Ισραήλ. Όλοι αυτοί φαίνεται ότι είναι απλώς «σιωνιστές-ρατσιστές»!

 

Σε ένα θέμα θα της δώσουμε όμως δίκιο, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους από αυτούς που ουρλιάζει. Σήμερα ο εξοντωτικός αντισημιτισμός τα έχει πιο δύσκολα από παλιά. Όχι επειδή «βγήκαν τα απαραίτητα διδάγματα» και άλλες καθησυχαστικές κορώνες, όχι επειδή ένα παγκόσμιο αντιφασιστικό κίνημα μπαίνει φραγμός στα όνειρα τους, ούτε γιατί τους προστατεύουν οι ΗΠΑ ή άλλες χώρες, αλλά για έναν πολύ πιο πρακτικό και, για αυτό, αποτελεσματικό λόγο. Γιατί σήμερα είναι πάνοπλοι, βασίζονται αποκλειστικά στην αμυντική τους τεχνική και ικανότητα και μόνον. Και στην απόφαση τους, ότι μόνο νεκρούς θα τους διώξουν από εκεί που ζούνε σήμερα. Φαίνεται ότι η ΠΔ δεν τους έπεισε μέχρι τώρα ότι δεν υπάρχει αντισημιτισμός.

 

 

5)   Εμμονή κριτικής προς το Ισραήλ: Η ΠΔ ανακαλύπτει ή προσπαθεί τουλάχιστον θέματα κριτικής σε σχέση με το Ισραήλ. Είναι ο αγαπημένος της στόχος της κριτικής. Αν δούμε, φυσικά, τα 13 τεύχη του περιοδικού, αυτό που διαπιστώνει κανείς εύκολα είναι ότι σε περισσότερα τεύχη υπάρχει ένα κείμενο κριτικής στο Ισραήλ παρά ένα κείμενο κριτικής στο ελληνικό κράτος, μέσα στο οποίο ζουν τα μέλη της ΠΔ. Έτσι, στο θέμα των πυρηνικών του Ιράν, η ΠΔ δεν ενδιαφέρεται για τις οικολογικές προεκτάσεις του ζητήματος ή για το ενδεχόμενο ο πλανήτης να επανέλθει σε ένα ψυχροπολεμικό κλίμα εφόσον οι πυρηνικές δυνάμεις αυξάνονται. Το μόνο που τους ενδιαφέρει και το μόνο για το οποίο έχουν γράψει είναι ότι «αν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά όπλα, αυτό θα καταστρέψει το πυρηνικό μονοπώλιο του Ισραήλ στην περιοχή, πράγμα κρίσιμο γιατί το Ισραήλ αποτελεί τον χωροφύλακα της Νέας Τάξης στην περιοχή…». Έτσι, η ΠΔ κάνει γαργάρα τις υποσχέσεις του ιρανικού καθεστώτος για ένα νέο αντισημιτικό, πυρηνικό Ολοκαύτωμα και θέτει και πάλι το Ισραήλ ως επιτιθέμενο! Το κράτος του Ισραήλ, για την ΠΔ, είναι πάντα επιτιθέμενο, σχεδόν φύσει επιτιθέμενο, εφόσον φταίει ακόμη κι εκεί που όλος ο κόσμος έχει πάρει χαμπάρι το ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Έτσι, η ΠΔ σε σημείο του κειμένου της αναφέρεται, μεταξύ άλλων, σε κάποια «σφαγή της Jenin», βάσει της οποίας όπως είναι γνωστό το Ισραήλ σύρθηκε σε καταδίκη από τον (κατά τα άλλα «σιωνιστικό») ΟΗΕ λόγω της διεθνούς συκοφάντησής του αλλά και διαστρέβλωσης των γεγονότων. Κάποιο καιρό αργότερα, ο ΟΗΕ αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη για το χοντρό λάθος που έκανε να πιστέψει τον δημοσιογραφικό όχλο. Η ΠΔ, όμως, παριστάνει εσκεμμένα την ανενημέρωτη, υπολογίζοντας στην εθελοντική λήθη των αναγνωστών της, οπαδών της κλπ.

 

6)      Επαναφορά του στερεότυπου του Εβραίου-προδότη: Η ΠΔ παίρνει όλα τα παλιά αντισημιτικά στερεότυπα και αντικαθιστά τη λέξη Εβραίος με τη λέξη σιωνιστής. Αναφέρει έτσι σε κάποιο σημείο του κειμένου της πως ο Στάλιν στήριξε τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ νομίζοντας «ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη σιωνιστική αριστερά εναντίον της Δύσης, χωρίς να υποψιάζεται βέβαια ότι για έναν αριστερό Σιωνιστή, ο Σιωνισμός έχει προτεραιότητα απέναντι στην αριστερή ιδεολογία, όπως το έδειξαν περίτρανα κατόπιν οι αριστεροί Σιωνιστές…». Έτσι, η ΠΔ θεωρεί φυσιολογικό ότι η πρώην ΕΣΣΔ να μπορεί να ελέγχει τμήμα του ισραηλινού πληθυσμού αλλά δε θεωρεί φυσιολογικό οι Ισραηλινοί πολίτες να εξυπηρετούν τα Ισραηλινά συμφέροντα. Ακόμη, δηλαδή, και όταν υπηρετούν τις δικές τους αξίες, είναι προδότες των αξιών των άλλων! Ο ίδιος ο Στάλιν μάλιστα, γνωστός για την πονηριά του, ξεγελάστηκε από την πονηριά των Εβραίων (που σύμφωνα με την αντισημιτική προκατάληψη είναι οι πιο κουτοπόνηροι όλων των λαών)! Έτσι, ο Στάλιν δεν υποψιάστηκε την πισώπλατη μαχαιριά. Οι σημερινοί Ευρωπαίοι πολίτες, βέβαια, συμφωνούν με την ΠΔ στα βασικά. Σε σχετική ερώτηση που υπήρχε σε έρευνα της ADL σε 12 ευρωπαϊκές πόλεις, σχεδόν το 50% των πολιτών παντού απαντούσαν πως οι Εβραίοι που ζούσαν μέσα στο δικό τους κράτος, πρώτα θα νοιάζονταν για τα συμφέροντα του Ισραήλ και δευτερευόντως για τα συμφέροντα της χώρας στην οποία έμεναν. Έτσι, επανέρχεται και νομιμοποιείται το φαντασιακό του Εβραίου-προδότη, του σιωνιστή πράκτορα που συνωμοτεί, στερεότυπο που χρησιμοποίησαν ήδη οι Ναζί για να δώσουν το έναυσμα για ανθεβραϊκά πογκρόμ.

 

Για αυτό και δεν διστάζουν, τις λίγες χιλιάδες έλληνες εβραίους που επέζησαν την Shoa καθώς και τους απογόνους τους να τους μετατρέπουν σε υποχθόνιους δούρειους ίππους και προδότες της αγαπημένης τους πατρίδας (να τους θυμίσουμε: προδοσία είναι καθαρά ένα θέμα τόπου και χρόνου, τίποτε άλλο). Για αυτό θα παραμείνουμε και εμείς προδότες. Προδότες του όχλου σας, προδότες της πατρίδας σας, του λαού σας, των επαναστατικών αξιών σας, του στρατού σας και των καφενείων σας, των κινημάτων σας και ότι άλλο έχετε ιερό και όσιο (αν ξεχάσαμε τίποτε, πέστε το μας για να το προδώσουμε). Είμαστε από αυτούς που οι γονείς σας και οι ινστρούχτορες  σας, σας προειδοποιούσαν πάντοτε να αποφεύγετε.

 

 

7)      Επαναφορά του στερεοτύπου του Εβραίου ως κυρίαρχου των κέντρων ελέγχου του κόσμου αλλά και των ΜΜΕ: Σύμφωνα με το αντισημιτικό αυτό στερεότυπο που διογκώθηκε ακόμη περισσότερο στις συνειδήσεις μετά το ρατσιστικό πόνημα των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών, οι Εβραίοι εμφανίζονται να ελέγχουν τα νήματα του σύγχρονου κόσμου και, δη, τους «μηχανισμούς προπαγάνδισης του συστήματος». Έτσι, τονίζει η ΠΔ πως «η υπερ-εθνική σιωνιστική ελίτ κατέχει προνομιακή θέση στην αμερικανική ελίτ και κατά συνέπεια στην υπερ-εθνική ελίτ γενικότερα, λόγω των θέσεων-κλειδιά που κατέχει στον διεθνή οικονομικό, πολιτικό αλλά και πολιτιστικό τομέα και ιδιαίτερα τα διεθνή ΜΜΕ»…

 

Και δυο λόγια περί σιωνισμού

 

Ο σιωνισμός ήταν παλιότερα το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των εβραίων (πχ κάτι ανάλογο με το κουρδικό). Μετά την Shoah ήταν και είναι η μορφή επιβίωσης τους. Δεν είναι τυχαίο ότι το Σύνταγμα του Ισραήλ προσφέρει σε κάθε εβραίο που καταφεύγει στο Ισραήλ αυτομάτως την ισραηλινή υπηκοότητα. Έτσι γνωρίζει κάθε εβραίος που καταδιώκεται ή απειλείται η ζωή του ότι το Ισραήλ είναι για αυτόν το ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ καταφύγιο για να γλιτώσει από αυτούς που τον απειλούνε, πχ. διάφορες αντισημιτικές κυβερνήσεις, μάζες ή ΜΚΑΟ (Μη Κυβερνητικές Αντισημιτικές Οργανώσεις) όπως αυτές σαν την χρυσή αυγή, την περισυλλεκτικη (όπως λεμε ρακοσυλλεκτική) δημοκρατία κλπ.

 

Και αναρωτιόμαστε, μήπως αυτός είναι ο λόγος που θέλουν την διάλυση του Ισραήλ (για να μην τους ξεφύγει κανείς;).

 

  

8)      Ανάδειξη της επιθετικότητας του Ισραήλ με οποιοδήποτε κόστος: Για την ΠΔ το Ισραήλ θα έπρεπε πάντοτε να θεωρείται ως επιτιθέμενο, πράγμα που οι αντισημίτες όλου του κόσμου προσπαθούσαν να δείξουν παλιότερα και στην περίπτωση των Εβραίων για να είναι δικαιολογημένο το κυνήγι εναντίον τους. Αυτός ο αντισημιτισμός, ο οποίος εμφανίζεται ως υπαρξιακός και αναγκαίος για το μέλλον, σωστά έχει χαρακτηριστεί λυτρωτικός. Αυτή η θεώρηση πρέπει να επιτυγχάνεται με κάθε κόστος, είτε μέσω ψεμάτων και διαστρεβλώσεων είτε μέσω αντιφάσεων στην ανάλυση. Έτσι, η ΠΔ μας ενημερώνει πως οι νεκροί πολίτες στον Λίβανο, στον πόλεμο του 2006, ήταν χιλιάδες!;; Ή, λίγο πιο πριν, αναφέρεται στο χτύπημα της Χεζμπολάχ στον Λίβανο λες και επρόκειτο για κάποιο ασήμαντο επεισόδιο, λέγοντας πως απλά υπήρξε «απαγωγή δύο στρατιωτών». Η ΠΔ απέκρυψε αυτή τη φορά πως η απαγωγή δύο στρατιωτών συνοδεύτηκε με δολοφονία άλλων 8 αλλά και με εκτόξευση ρουκετών σε ανυποψίαστα χωριά μέσα στο Βόρειο Ισραήλ. Προκλήθηκε, λοιπόν, ένα πολεμικό επεισόδιο και όχι μια ασήμαντη αφορμή. Αν επρόκειτο, βέβαια, για την Ελλάδα ή την Κύπρο, η ΠΔ θα έσχιζε τα ιμάτιά της μιλώντας για τουρκικό φασισμό και στρατοκρατία… Οι αντιφάσεις της ΠΔ συνεχίζονται. Σε όλο το άρθρο τους, οι συντάκτες αναφέρονται πολλάκις στον ΟΗΕ, ως τμήμα μερικές φορές της διεθνοποιούμενης κυριαρχίας. Ωστόσο, φαίνεται ότι αυτοί οι ριζοσπάστες κατακεραυνώνουν τον ΟΗΕ μονάχα όταν βγάζει αποφάσεις που βοηθούν το Ισραήλ (πχ απόφαση για αφοπλισμό Χεζμπολάχ), ενώ τον δέχονται σα νόμιμο όργανο όταν βγάζει αποφάσεις υπεράσπισης των δολοφονικών οργανώσεων στην Παλαιστίνη (ή στην περίπτωση του συνεδρίου στο Durban το 2001). Αντίστοιχα, δύο μέτρα και δύο σταθμά υπάρχουν για το θέμα της θρησκείας. Η ΠΔ αποφάνθηκε προηγουμένως, όπως είδαμε, ότι ο σιωνισμός είναι προτεραιότητα για τον σιωνιστή από οποιαδήποτε άλλη ιδεολογία. Επίσης, μέσα στο κείμενο ειρωνικά αναφέρεται πως στον καταστατικό λόγο του σιωνισμού αναγνωρίζεται το Ισραήλ ως θρησκευτική-εθνική πατρίδα των Εβραίων. Από την άλλη, όταν οικτίρει το Ισραήλ για το «ρατσιστικό του σκοπό» να δώσει τη μισή Ιερουσαλήμ στους Παλαιστίνιους, λέει πως είναι φρικτό πως η μισή πόλη που θα πάρουν οι Παλαιστίνιοι δεν περιλαμβάνει πολλά από τα θρησκευτικά τους μνημεία, «που είναι τόσο σημαντικά για αυτούς»…  Τέλος, η ΠΔ φαίνεται να έκανε μια φοβερή ανακάλυψη: μας ενημέρωσε πως το Ισραήλ, σύμφωνα με αμερικανό δημοσιογράφο – και μάλιστα βραβευμένο με Πούλιτζερ! – είχε κάνει σχέδια πολέμου για την περίπτωση του Λιβάνου! Αυτό είναι πραγματικά πρωτάκουστο: ένα κράτος να ετοιμάζει σχέδια και ασκήσεις πολέμου για το ενδεχόμενο πολέμου με μια εξ ορισμού εχθρική οργάνωση ενός γειτονικού κράτους. Πραγματικά, πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια στα μυαλά που αντιλήφθηκαν αυτό το φοβερό στοιχείο. Μάλλον, η ΠΔ δεν έχει ακούσει τίποτα για τις δεκάδες ασκήσεις πολέμου κάθε μέρα που συμβαίνουν στο Αιγαίο από πλευράς του ελληνικού κράτους για ένα ενδεχόμενο πολέμου με την Τουρκία… Αλλά υπάρχει και μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια εδώ… Πως άραγε ο αμερικανός δημοσιογράφος αντιστάθηκε, μέσα «στην καρδιά του κτήνους», τις «κακές ΗΠΑ», και μπόρεσε να βγάλει αυτή την είδηση χωρίς να τον ελέγξουν αυτοί που ελέγχουν τα ΜΜΕ, δηλαδή οι σιωνιστές;;; Και πως μάλιστα αυτός ο αγωνιστής δημοσιογράφος όχι απλά δεν ήταν περιθωριοποιημένος αλλά ήταν και βραβευμένος με Πούλιτζερ;;; Φαίνεται ότι οι θεωρίες συνωμοσίας της ΠΔ έχουν κάποια κενά ακόμη… Η ΠΔ δε χρειάζεται Πούλιτζερ για να μας δείξει ποιο είναι καλό και δίκαιο κατά την άποψή της. Το μίσος στο ύφος της ανάλυσής της δείχνει καθαρά το αντι-σιωνιστικό μένος που κυριαρχεί μέσα στο μυαλό των συντακτών του κειμένου, ώστε να μην τους αφήνει να σκεφτούν καθαρά ούτε λεπτό… Σε διάφορα σημεία του κειμένου γράφουν πως το Ισραήλ «σφάζει ό,τι κινείται» ή πως κάποιες φορές παγώνει τη διπλωματική διαδικασία «για να σφάξει λίγους ακόμη Παλαιστίνιους». Μιλάνε πάντα για το Ισραήλ λες και είναι κάτι φύσει κακό – αυτό δείχνει το ύφος τους. Κοιλαράδες καπιταλιστές με γαμψές μύτες που τρώνε δολάρια και σκοτώνουν με μια απλή κίνηση χιλιάδες κόσμου – αυτή είναι η παράσταση που έχουν.

 

 

Είναι κοινός τόπος ότι όλα αυτά δεν απορρέουν από κάποια επαναστατική διάθεση ή από κάποιο καλοσυνάτο πρόταγμα άμεσης δημοκρατίας, αλλά έχουν να κάνουν άμεσα με τις εμμονές κάποιων ανθρώπων, όπως ο Τάκης Φωτόπουλος, που λίγα χρόνια μόλις πριν είχε καταγγείλει πως τα mail του είχαν «χτυπηθεί από σιωνιστικό δάκτυλο»!

 

Η επιχειρηματολογία της ΠΔ δεν είναι πρωτότυπη ούτε μας εξέπληξε. Είναι η σταθερή επιχειρηματολογία ενός μεγάλου κομματιού της ελληνικής αριστεράς και αναρχίας. Πιστεύουμε ότι για την ΠΔ δεν υπάρχει καμιά ανησυχία για του που βαδίζει. Βαίνει καλώς. Με τη μάζα, τον πολύ κόσμο, το λαό, το πόπολο, το ελληνικό προλεταριάτο κτλ. Και η συντριπτική πλειοψηφία της αριστεράς στην Ελλάδα, με την ΠΔ θα συμφωνούσε και με την ΠΔ θα συνεργαζόταν. Δεν πρέπει ουδείς να στενοχωρηθεί για την κριτική που τους απευθύνουμε, γιατί το terminal 119 αποτελεί μικρή ομάδα με ελαχιστότατη επιρροή. Τώρα, το αν αυτός ο δρόμος («με την μάζα», «τον πολύ τον κόσμο» κτλ) είναι ένας αντισημιτικός δρόμος, δεν φαίνεται να είναι παρά μια λεπτομέρεια.

 

Συμπέρασμα: Τέτοια άτομα και ομάδες δεν θα τα παροτρύναμε ποτέ να μελετήσουν την ιστορία του ολοκαυτώματος, μια και φοβόμαστε ότι όσο πιο πολλές λεπτομέρειες γνωρίσουν τόσο πιο επικίνδυνοι θα είναι, μια και όταν τους μιλάμε για την διαδικασία εξόντωσης, δεν υπάρχει θέμα να ευαισθητοποιηθούν αλλά, αντίθετα, υπάρχει κίνδυνος να αρχίσουν κάνουν ύποπτες ερωτήσεις.

 

 

Β. QUIZ

 

Παρακάτω, παραθέτουμε φράσεις που αφιερώθηκαν στο terminal 119 τον τελευταίο ενάμιση χρόνο σε σχέση με τις τοποθετήσεις του επί του θέματος του αντισημιτισμού. Ωστόσο, δεν σας αποκαλύπτουμε τους συγγραφείς τους!!! Πιο κάτω, θα έχουμε μια λίστα με όλους τους συγγραφείς, αλλά με μπερδεμένη σειρά. Δουλειά σας είναι να βρείτε ποιος έγραψε τι! Άλλο ένα φανταστικό παιχνίδι, για τα βράδια που θα μένετε στο σπίτι!

 

 

Φράσεις

1) «Όχι μόνο προσπαθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο να αμφισβητήσει το νόμιμο δικαίωμα των λαών της Μέσης Ανατολής στην αντίσταση και την εθνική αυτοδιάθεση, αλλά και να εξουδετερώσει ιδεολογικά όλους όσους στην Ευρώπη ασκούν κριτική στην πολιτική των ΗΠΑ και του Ισραήλ αναφορικά με το μεσανατολικό, κολλώντας τους την ετικέτα του “αντισημίτη”, του “χιτλερικού” και του “ρατσιστή”»

 

2) «γράφουν ένα κάρο ανοησίες ενάντια στο φύλο τους και τη χώρα από την οποία προέρχονται»

 

3) «ένα άθλιο νέο έντυπο (terminal 119) αποτελεί το καλύτερο μέσο διάδοσης της Νεοταξικής προπαγάνδας με ψευτο-«ελευθεριακό» μανδύα στη χώρα μας»

 

4) «έχουμε εδω μέσα κάποιους ακραίους σιωνιστές να μεταμφιέζονται σε δήθεν αναρχικούς , δήθεν δημοκράτες ή και να βγαίνουν ανοιχτά και να κάνουν την σιωνιστική προπαγάνδα τους. […]το- Terminal 119 – είναι ένα ισλαμοφοβικό μόρφωμα που δημιουργήθηκε μετά την 11 Σεπτεμβρίου και υπερασπίζει απο τον ρατσισμό τους κυρίαρχους και όχι τους υπόδουλους .

Πίσω απο αυτούς έχουν μαζευτεί και οι εβραίοι που ψαρεύουν στα θολά νερά, απαντώντας σε ζητήματα που δεν έχουν τεθεί αποπροσανατολίζοντας την συζήτηση και συκοφαντόντας την αριστερά. […]Αφήστε τα παραμύθια πρακτορες του ισραήλ και σιωνιστές, ο κόσμος πλέον σας αποστρέφεται»

 

5) «Το Terminal 119 αποτελεί ουσιαστικά φερέφωνο προπαγάνδισης των θέσεων της αμερικανικής και κυρίως της ισραηλινής πολιτικής στη χώρα μας»

 

6) «Οι τραμπούκοι αυτοί της Νέας Τάξης -ή «αμερικανοτσολιάδες» αν προτιμάτε- διακρίνονται για τις φιλοαμερικανικές, φιλοϊμπεριαλιστικές, φιλοσιωνιστικές, ατομικιστικές, αντιπατριωτικές και εθνοφοβικές θέσεις τους. Αναπτύσσουν έντονη φιλοϊμπεριαλιστική δράση, προπαγανδίζοντας τη νεοταξική ιδεολογία».

 

7) «το λαθρόβιο αυτό έντυπο… αφού υιοθετήσει όλη τη Δυτική και Σιωνιστική προπαγάνδα που έμμεσα “δικαιώνει” το σχεδιαζόμενο Δυτικό-Σιωνιστικό κτύπημα κατά του Ιρανικού λαού και αφού δικαιώνει αναδρομικά τους περσινούς κτηνώδεις Σιωνιστικούς βομβαρδισμούς εναντίον του Λιβανέζικου λαού»

 

 

Συγγραφείς

α) ανώνυμος συγγραφεύς του Indymedia

 

β) Περιοδικό Ρεσάλτο – τεύχος 25

(αναδημοσιευμένο και στους νεοναζί του Μαύρου Κρίνου)

 

γ) Περιοδικό Ρεσάλτο – τεύχος 25 (πάλι)

 

δ) Περιοδικό Ρεσάλτο – τεύχος 25 (πάλι)

 

ε) Περιεκτική Δημοκρατία – τεύχος 15

 

στ) ανώνυμος συγγραφεύς του Indymedia

 

ζ) Περιεκτική Δημοκρατία – τεύχος 15 (πάλι)

 

 

Terminal 119

για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

Φλεβάρης 2008

www.terminal119.gr

 

 

ΥΓ. Οι λύσεις του quiz είναι 1-β, 2-στ, 3-ε, 4-α, 5-γ, 6-δ, 7-ζ.


[1] Ζαν Αμερί, «ο έντιμος αντισημιτισμός»

[2] Φίλιππας Κυρίτσης, σε υπό δημοσίευση συνέντευξη που του πήραμε πρόσφατα…

[3] Κυρίως δηλαδή, αναφερόμαστε στο ΚΚΕ και τον Συνασπισμό αλλά χωρίς να μπορούμε  να αδικήσουμε τις εκατοντάδες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

 

 

[4] Δεν έχει σημασία, πρακτικά, αν οι χαρακτηρισμοί και οι συνωμοσίες ξεσκεπάζονται από δεξιά ή αριστερά περιοδικά, έντυπα, ομάδες, ομοσπονδίες κτλ. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Βέβαια, πρέπει να παραδεχτούμε ότι τα τελευταία χρόνια η αριστερά είναι πιο δουλευταρού σε τέτοια ζητήματα…

[5] Βλέπε και στο quiz παρακάτω.

[6] «Η επίθεση της Νέας Τάξης του συστήματος σε Λίβανο και Παλαιστίνη και η αντίσταση των λαών» των Τάκη Φωτόπουλου και Θοδωρή Βελισσάρη.

Advertisements

2 thoughts on “Σπάζοντας τον Πάγο: μέρος 2ο Για όσους δεν μπορούν να χαλαρώσουν με το Ισραήλ… [το παράδειγμα της Περιεκτικής Δημοκρατίας και ένα quiz]

  1. Παράθεμα: Παρέμβαση της αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στην λήθη Σεπτέμβρης – Οκτώβρης 2013 | Against antisemitism – Ενάντια στον αντισημιτισμό

  2. Παράθεμα: Παρέμβαση της αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στην λήθη Σεπτέμβρης – Οκτώβρης 2013 | Ουλαλούμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s