Οικολογικές ανησυχίες από μια έρημο


Έρημος. Τόπος που δέχεται από ελάχιστη έως μηδαμινή βροχόπτωση ετησίως. Τόπος αφιλόξενος για οτιδήποτε δεν είναι ήδη προσαρμοσμένο επί αιώνες. Ο επιστημονικός λόγος προειδοποιεί πως κομμάτι της ελλάδας θα ερημώσει! Επίκειται ερημοποίηση. Το οικολογικό, γενικά, θα πρέπει να γίνει αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης…

 

Και όμως…η ελλάδα ήδη παρουσιάζει χαρακτηριστικά ερήμου. Είναι αφιλόξενη προς οτιδήποτε περισσεύει  και δεν χωράει στον ασφυκτικό κλοιό της ελληνικής κουλτούρας. Μόνη «όαση», τα «κινήματα» που βρίσκονται σε εγρήγορση και η κοινωνία των πολιτών, πυρήνες της οποίας αυτοσχεδιάζουν – ακόμα και με τη βία φλερτάρουν… Κάπως έτσι φτάνουμε και στην Λευκίμμη της Κέρκυρας. Εκεί το ‘οικολογικό’ επεχείρησε να συνδεθεί με σειρά άλλων αιτημάτων και με τη διαμεσολάβηση του ΚΚΕ και άλλων…ριζοσπαστικών οργανώσεων. Ένα σχόλιο λοιπόν όχι τόσο για το περιεχόμενο της συγκεκριμένης κινητοποίησης, αλλά για την πολιτική μορφή της όσο και για τον ευρύτερο ιδεολογικό χώρο εντός του οποίου γίνονται κατανοητές τέτοιες κινήσεις.

 

Το πρόβλημα. ΧΥΤΑ ή χώρος υγιειονομικής ταφής απορριμάτων. Ο αντικαταστάτης της χωματερής. Οι κάτοικοι ξεσηκωθήκαν. ‘Αγωνίζονται για να προασπίσουν τον τρόπο ζωής τους, τα σπίτια τους, την υγεία τους και την υγεία των παιδιών τους’, όπως λένε. 

 

Η απάντηση. Κατόπιν συνελεύσεων (απο τα κάτω), διαβουλεύσεων και μπόλικης παλικαριάς παίρνεται η απόφαση. Πάνω απ’ όλα η οικολογία. Σύγκρουση λοιπόν. Στήνονται οδοφράγματα (!), ετοιμάζονται μπουκάλια, καδρόνια,  πέτρες, λάδια χύνονται στους δρόμους ενάντια στους εντεταλμένους του κράτους. Σκηνές από άλλες εποχές, ο λαός ενάντια στο κράτος. Αυτό είναι και το καθοριστικό σημείο. Το ΚΚΕ θα παρεισφρήσει και θα σταθεί αλληλέγγυο στον δίκαιο αγώνα των λευκιμμιωτών. Ορισμένοι αναρχικοί και αριστεροί, φετιχιστές της βίας, αλληλέγγυοι και αυτοί. Διέκριναν ‘σπέρματα εναντίωσης’. Εξ’ άλλου το κράτος δολοφονεί…ή η κυβέρνηση Καραμανλή με τις αντιλαϊκες πολιτικές της έχει γονατίσει τον κοσμάκη απ’ άκρη σ’ ακρή. Διαλέγετε και παίρνετε!

 

Η πραγματικότητα. Η ιστορία με τους ΧΥΤΑ είναι παλιά…όσο και ο θεσμός των συνελεύσεων κατοίκων! Το σκηνικό με τα ΜΑΤ και εξαγριωμένους κατοίκους να συγκρούονται στις χωματερές εξίσου παλιό. Όσο και το αίτημα. Όχι (άλλα) σκουπίδια στο δήμο μας. Όχι στη χωματερή. Όχι στους ΧΥΤΑ, όχι γενικά… Βέβαια αν οι ευαισθητοποιημένες επιτροπές είχαν τη παραμικρή οικολογική ανησυχία πέρα από την αυστηρά τοπικιστική φαντασίωση που έχει, εύλογα, κανείς να μην πίνει νερό με πότ-πουρί σκουπίδια, θα είχαν κινηθεί αλλιώς. Η κοινωνία των πολιτών, οι ‘επιτροπές κατοίκων’ θα λειτουργούσαν αλλιώς προς εξεύρεση μιας λύσης στο σκουπιδο-πρόβλημα (δεν σχολιάζονται καν οι τάσεις που στάθηκαν αλληλέγγυες με τους Λευκιμμιώτες επειδή ο καπιταλισμός αναδιαρθρώνεται…αναζητά πρώτες ύλες…και κάνει κέρδη μέχρι και απο τα σκουπίδια (‘συνεπώς είμαστε ενάντιοι στους ΧΥΤΑ’). Όμως κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ, γεγονός που μας κάνει να είμαστε το λιγότερο καχύποπτοι απέναντι σε τέτοιες σπασπωδικές κινήσεις που βαφτίζονται οικολογικές, εξεγερτικές κτλ.

 

Το νόημα. Αυτό που έχει συμβεί τόσες φορές στο παρελθόν ξανασυνέβη, μόνο που αυτή τη φορά δίνει απλόχερα πάτημα για μια κάποια ερμηνεία. Αυτό που εμείς βλέπουμε είναι η συγκρότηση ενός ταλαίπωρου υποκειμένου. Ο λαός. Ο όχλος που ποδοπατείται και δολοφονείται απο τις δυνάμεις καταστολής. Όσοι αριστεροί και αναρχικοί στάθηκαν στο πλευρό των εξεγερμένων αρκέστηκαν στην τήρηση του δόγματος-ότι γίνεται καλό είναι, αν είναι απο τα κάτω και ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης/ κράτους… Η, δε, ακόμη μία δολοφονία που κατάφεραν τα γουρούνια, από την πρώτη στιγμή, ενσωματώθηκε σε φαντασιώσεις εξεγέρσεων, επαναστατικά άλμπουμ αναμνήσεων κτλ. «Λευτεριάς λίπασμα» που λέει κι ο επαναστατικός μας εθνεγέρτης,mickey θοδωράκης…

 

Σκουπίδια με σημασία. Εδώ τα πράγματα περιπλέκονται κάπως και, oμολογουμένως δεν αναφερόμαστε στη κινητοποίηση της Λευκίμμης αλλά σε μια ευρύτερη λογική. Αυτή που κραυγάζει  ‘όχι σκουπίδια στη γειτονια μας’. Πρόκειται καθαρά για μια λογική μετάθεσης. Αρκεί τα σκουπιδία (μας) να μην είναι εδώ. Να μη τα βλέπουμε. Πρόκειται για λογική κατ’ εξοχήν τοπικιστική χωρίς ίχνος αναφοράς σε ένα ευρύτερο κοινωνικό χώρο. Δεν εννοούμε πως πρέπει να υιοθετείται μια εθνική οπτική, αλλά ότι δεν υπάρχει ένας καθολικευτικός μηχανισμός που να προστάζει πως το δικό μου πρόβλημα μπορεί να είναι και δικό σου και αντίστροφα. Εδώ αντίθετα έχουμε να κάνουμε με τοπικές κοινωνίες που η μια μεταθέτει το πρόβλημα στην άλλη και κάθε μια αποσύρεται απο σχετικές δράσεις στο βαθμό που έχει ικανοποιηθεί το στενό αίτημα της απομάκρυνσης των απορριμμάτων. Μια παγιωμένη κατάσταση που χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι κάποιοι δήμοι δεν θα έχουν ποτέ σκουπιδαριό και κάποιοι άλλοι, με τη συνδρομή των ντόπιων έπαρχων, θα παλεύουν για την καθαρ(ι)ότητα του δήμου τους.  Να όμως που ο ανταγωνισμός αυτός παύει όταν βρίσκεται ένα κοινό σημείο αναφοράς…

 

Το πραγματικό. Και επειδή γνωρίζουμε τον κυρίαρχο ανθρωπολογικό τύπο που τείνει να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά στον ελλαδικό χώρο δεν αργούμε να συλλάβουμε την επιχείρηση σε όλο της το μεγαλείο. Αν παραστήσουμε πως ‘τα σκουπίδια’ απουσιάζουν απο τη πρόταση αυτή τότε έχουμε: Όχι Χ στη γειτονία μας’. Ιστορικά και μόνο, δυνατές επιλογές έχουν υπάρξει οι παρακάτω: Χ= ‘πρεζάκια’, ‘τζάνκια’, ΟΚΑΝΑ, ψυχιατρείο, (λάθρο) μετανάστες, μελαμψοί, τσιγγάνοι, ρακένδυτοι, επαίτεςτραβεστί, και ο κατάλογος είναι μακρύς…τέμενος, κατάληψη,… Μια κοινωνία ψυχωτική με την ταυτότητα, το ίδιο, το καθαρό…για τα παιδιά της, φυσικά! Κάθε ‘σκουπίδι’ μπορεί να υποκατασταθεί με κάποιο άλλο, αρκεί να απουσιάζει από το ειδυλλιακό τοπίο. Αν κάποιοι/ες ισχυρίζονται πως για κάτι τόσο θλιβερό ευθύνεται ο καπιταλισμός, το μόνο που κάνουν είναι να αποκρύπτουν τη δική τους συνεισφορά στην αθλιότητα συγκεκριμένων κοινωνικών μειονοτήτων. Τι έχει να αφαιρέσει απο τα σκουπίδια λίγο σκουπιδαριό ακόμη;

 

Για να κλείνουμε: Το ηρωικό ‘ΟΧΙ στα ΧΥΤΑ‘ από μόνο του δεν είναι αντιδραστικό, δεν λέει τίποτα. Αλλά είναι μεταθετικό, α-πολίτικο και ετερόνομο. Και έχουμε πει και αλλού (για τις φωτιές), ότι ό,τι δεν λέει τίποτα, λέει συνήθως το κυρίαρχο ή απλώς μεμψιμοιρεί για την κρατική εθνική ανικανότητα. Στηρίζεται σε μια διαχειριστική λογική στη βάση της οποίας το κράτος χειρίζεται το ζήτημα με κάθε δήμο ξεχωριστά, αντί να τους βρει ενωμένους απέναντι του με ένα ριζοσπαστικό οικολογικό αίτημα. Ετερόνομο δε, γιατί συνήθως η λογική που επικρατεί λέει: δεν είναι δική μας δουλειά η λύση του προβλήματος. Είναι δουλειά των ειδικών. Μια τέτοια εναντίωση δεν είναι ρατσιστική. Αλλά, με δεδομένο το ιδεολογικό και κοινωνικό τοπίο, αυτό που καθιστά δυνατή την εκφορά της είναι το γεγονός ότι πράγματι ένα τέτοιο αίτημα δεν φαντάζει ανεδαφικό στο βαθμό που η ρυπαρότητα μπορεί να διοχετευτεί στις αόρατες ζώνες της κοινωνίας – όταν δεν ταυτίζεται με αυτές. Δεν θα έλεγε κανείς (δεν παίρνουμε και όρκο) να πάνε τα σκουπίδια εκεί που δένουν με το τοπίο – στους καταυλισμούς των τσιγγάνων; Αλλά η δυνατότητα αυτή καθορίζει και είναι ήδη εγγεγραμένη σε κινητοποιήσεις που δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση την ίδια την έρημο…

 

 

– Αλληλεγγύη στους Ρομά των Λιοσίων!

 

– Όχι στις αόρατες και ορατές χωματερές!

 

– Ναι στον ΧΥΤΑ Αμαρύνθου!

 

– Ναι στην υγειονομική ταφή της Αμαρύνθου!

 

 

Terminal 119

για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

Ιούλης 2008

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s