Σπάζοντας τον Πάγο, No 3: Γιατί όλοι μας γουστάρουμε να μισούμε τον Καρατζαφέρη…

[ή Όλα όσα θέλαμε να μάθουμε για το ρατσισμό και φοβόμασταν να ρωτήσουμε τον μπαμπά μας!]

ΤΟ 2007 όταν ακόμη δεν αναπνέαμε αέρα σοσιαλιστικό και ευεργετικά νομοσχέδια για τους μετανάστες δεν είχαν κάνει την παρουσία τους στην ελλάδα για να λύσουν το ‘πρόβλημα της μετανάστευσης’ το μόνο που έμοιαζε ίδιο με σήμερα και αυτονόητο ήταν το μότο: ‘δεν υπάρχει ρατσισμός στην ελλάδα’.

Στο Αιγάλεω, στα τέλη Οκτώβρη του 2007, επιτροπή πολιτών (αγανακτισμένων) πορεύτηκαν για να διαμαρτυρηθούν για τη ραγδαία αύξηση του αριθμού των μεταναστών στις γειτονιές τους. Λίγο καιρό αργότερα, ένα χρόνο πριν δολοφονηθεί ο Γρηγορόπουλος, ο Μάζχαρ Ικμπάλ χτυπήθηκε «από ομάδα Ελλήνων 20-28 χρονών. Τρεις 35χρονοι έδιναν εντολές και οι άλλοι εκτελούσαν. Ήταν γυμνασμένοι, οι περισσότεροι φορούσαν μπότες, μαύρα ρούχα, είχαν ξυρισμένο κεφάλι ή κοντά μαλλιά». Έπειτα τηλεφώνησαν στον πρόεδρο της Πακιστανικής Κοινότητας «Θα συνεχίσουμε. Θα σας διώξουμε όλους από τη χώρα. Ζητάτε και δικαιώματα;»[i].

Την επίθεση της Παρασκευής, 30/11/07, στο Αιγάλεω, ακολούθησε μια άλλη εις βάρος Μαροκινών στα Χανιά, την 1η Δεκέμβρη. Εκεί, επίσης στην Κρήτη, στο Καστέλλι Κισσάμου, χτυπήθηκαν δύο Σουδανοί όταν 15-20 κουκουλοφόροι εισέβαλαν στο σπίτι όπου έμεναν και τους χτύπησαν με λοστούς. Αυτό έγινε στις 22 Δεκεμβρίου. Αργότερα, χτυπήθηκε ένας Τυνήσιος στο κέντρο των Χανίων από «εφτά άτομα, οι 5 φορούσαν κουκούλες και κρατούσαν μαχαίρια και αλυσίδες»[ii]. Ο Αμπντουλάχ παραλίγο να χάσει λόγω του μαχαιρώματος το χέρι του, που τελικά σώθηκε μετά από 6ωρη εγχείρηση. Συνολικά, οι επιθέσεις αυτού του είδους στα Χανιά μέσα στο Νοέμβρη και το Δεκέμβρη του 2007 ήταν πέντε. Τα θύματα ήταν μετανάστες από τη Λιβύη, το Μαρόκο, τη Συρία. Σε όλα αυτά τα περιστατικά, η αστυνομία προσπάθησε να χαμηλώσει τους τόνους, λέγοντας μάλιστα σε κάποιους Σομαλούς οι οποίοι ήταν γείτονες των Σουδανών που χτυπήθηκαν μέσα στο σπίτι τους, ότι δεν πρέπει «να αντιδράσουν αν εμφανιστεί η ίδια ομάδα νεαρών». Όταν λέμε ότι είναι κοινή η παραδοχή πως ‘στην ελλάδα δεν υπάρχει ρατσισμός’ αναφερόμαστε βεβαίως και σε απολογητικές δηλώσεις όπως αυτή που έκαναν μέλη του Φόρουμ Μεταναστών Χανίων, αναφερόμενοι στους δράστες των προαναφερθέντων επιθέσεων λέγοντας πως «Θέλουμε αυτά τα παιδιά να τα κερδίσουμε, να τους πούμε ότι δεν είναι αυτός τρόπος. Όμως πίσω από αυτά τα παιδιά βρίσκονται άλλοι που τα πείθουν να επιτίθενται σε μετανάστες» (Χανιά, 11-12-07). Παράλληλα, άνθρωποι της αριστεράς, πέρα από τις καταδίκες, επεσήμαναν πως «προφανώς, η τελευταία μεγαλειώδης αντιρατσιστική συγκέντρωση και πορεία εκατοντάδων ανθρώπων μέσα σε καταιγιστική βροχή και κρύο δεν αρκούσε να τους σταματήσει». Ευτυχώς που το κατάλαβαν! Παρόλα αυτά δεν φαίνεται να έμαθαν και πολλά ενόψει και του φετινού κρεσέντου βίας στα Χανιά.

Στις 08/11/07 δολοφονείται σε αστυνομικό μπλόκο από συνοριοφύλακα 45χρονος Αλβανός μετανάστης στην περιοχή Λεβαία του Αμυνταίου Φλώρινας. Για τη δολοφονία συνελήφθη 28χρονος συνοριοφύλακας. Ακούγεται κριτική για το περιστατικό από την αριστερά, ωστόσο γρήγορα το γεγονός θάβεται. Στις 08/12/07, διοργανώνεται από αναρχικούς πανελλαδική κινητοποίηση «ενάντια στη δολοφονική θωράκιση των συνόρων» με αφορμή την πρόσφατη δολοφονία. Στην πορεία, μοιράζονται κείμενα στους ντόπιους. Η, δε, πλειοψηφία των διοργανωτών της πορείας αποφασίζει να μην υπάρξει ούτε ίχνος επιθετικής κριτικής προς την κοινωνία, μιας και εδώ μιλάμε για «ζήτημα κράτους». Στις 24/12 σε συνέντευξη τύπου των συνοριοφυλάκων, χαρακτηρίζονται ως πολιτικά υπεύθυνοι για την προφυλάκιση του συναδέλφου τους «οι αναρχικοί» και κάποιοι ντόπιοι του ΣΥΡΙΖΑ. «Έχοντας στο πλευρό τους φορείς και κατοίκους», οι συνοριοφύλακες του Νομού Φλώρινας διαδήλωσαν ενάντια στην «άδικη προφυλάκιση του συναδέλφου τους». Ένα από τα πανό που εμφανίστηκαν στην πορεία τους ήταν και το «Το χωριό είναι μαζί σου», απευθυνόμενο βέβαια στον μπάτσο που «άδικα» προφυλάκισε ο εισαγγελέας της περιοχής. Εντωμεταξύ, «στο πλευρό των συνοριοφυλάκων και ιδιαίτερα του συγκεκριμένου συνοριοφύλακα στέκεται και ο δήμος Φιλώτα καθώς και όλοι οι κάτοικοι του Δ.Δ. Λεβαίας, τόπου καταγωγής του προφυλακισθέντος, με μπροστάρη τον εφημέριο της περιοχής, ο οποίος μίλησε με τα καλύτερα λόγια…» και, τέλος, «ο δήμαρχος Φλώρινας, οι βουλευτές και ο νομάρχης εξέφρασαν την αμέριστη συμπαράστασή τους στον συνοριοφύλακα». Στην πορεία των αναρχικών, λοιπόν, υπήρξε αντίδραση. Και όχι του κράτους βέβαια, αλλά των ντόπιων.

Στην Πάτρα, ήταν γνωστό ότι πάνω από 2,500 μετανάστες, κυρίως Αφγανοί και Ιρακινοί, διαβιούσαν σε άθλιες συνθήκες μέσα σε προχειροφτιαγμένους καταυλισμούς. Αυτοί οι καταυλισμοί ήταν για αυτούς μια τελευταία στάση πριν περάσουν σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης. «Μικρές τετράγωνες κατασκευές από νάιλον των 10 τετραγωνικών μέτρων, μέσα στις οποίες στοιβάζονται από 10 έως 20 άτομα, αποτελούν τα σπίτια τους. Κάθονται και κοιμούνται σε ξύλινες παλέτες. Πόσιμο νερό, τουαλέτα, ρεύμα είναι άγνωστες λέξεις. Η ατομική τους υγιεινή και το μπάνιο γίνεται από ένα σωλήνα που τρέχει μέσα σε ένα βρώμικο χαντάκι 300 μέτρα από τον καταυλισμό. Από το ίδιο νερό, γεμάτο με κάθε είδους σαρίδια, πίνουν και μαγειρεύουν. Στην υποτιθέμενη είσοδο δεσπόζει ένα βουνό από σκουπίδια…»[iii]. Κάπου μες τον Οκτώβρη, ένας της λιμενικής αστυνομίας κατάφερε και μαχαίρωσε έναν ανήλικο μετανάστη μέσα σε ένα χαρτοκιβώτιο μέσα στο λιμάνι της Πάτρας. Η απάντηση υπήρξε από μια δυναμική διαδήλωση 200 ατόμων, μεταναστών και αναρχικών, που επιτέθηκε με μπογιές και πέτρες στους λιμενόμπατσους. Ωστόσο, αυτό δεν ήταν αρκετό. Ο ντόπιος ρατσισμός σήκωσε ξανά κεφάλι και σε διαδήλωση ακόμα μιας επιτροπής πολιτών (αγανακτισμένων), αυτή τη φορά στην Πάτρα, φωνάχτηκε το σύνθημα «το όνειρο των μεταναστών να μη γίνει εφιάλτης των πατρινών». Οι καταστηματάρχες διαμαρτυρήθηκαν, έτσι, για την απαράδεκτη όπως λένε κατάσταση. Ο Δημήτρης Κατσικόπουλος, νομάρχης Αχαΐας που εκλέχτηκε με το ΠΑΣΟΚ, βρήκε τη λύση: «Η ΔΕΗ να «κόψει το ρεύμα», ο δήμος να «κλείσει» την παροχή του νερού και να κατεδαφιστεί ο καταυλισμός». Στις 30 Νοέμβρη η… «απαράδεκτη κατάσταση» συνεχίζεται αφού κάποιος ή κάποιοι αφγανοί μετανάστες δέχονται επίθεση από φορτηγατζή στην προσπάθειά τους να επιβιβαστούν σε πλοίο που θα έπλεε προς Ιταλία. Λίγες ώρες μετά το σκηνικό, 150 Αφγανοί μαζεύονται και αρχίζουν να παίρνουν με τις πέτρες τα ΜΑΤ που είχαν παραταχθεί ήδη στο λιμάνι. Ο, δε, Γιάννης Δημαράς, εκπρόσωπος του Συνασπισμού, μιλώντας στο patranews «έκανε τις δικές του προτάσεις, οι οποίες κινούνται στην κατεύθυνση ενίσχυσης της Αστυνομίας και Λιμενικού Σώματος, διάλυση του υπάρχοντος καταυλισμού και δημιουργία νέου πρότυπου χώρου φιλοξενίας… Ο δημοτικός σύμβουλος της παράταξης που υποστήριξε η «ριζοσπαστική αριστερά» (ΚΟΕ, ΝΑΡ, ΑΡΑΝ) έκανε λόγο για κίνδυνο ρατσιστικής εκτροπής, πλην όμως θα παραβρεθεί στη ρατσιστική συγκέντρωση…». Από τότε ο καταυλισμός διαλύθηκε μετά από… ξαφνική πυρκαγιά την οποία απειλούσαν ούτως ή άλλως κάτοικοι να βάλουν. Όταν έφτασαν τα πυροσβεστικά να την κατασβήσουν, κάτοικοι εμπόδισαν τα μηχανήματα.

Στο νομό Ηλείας άλλοι 2,500 μετανάστες, κυρίως από το Μπαγκλαντές, ζουν στην περιοχή του Δήμου Βουπρασίου της Ηλείας και εργάζονται για 40 περίπου έλληνες μεγαλοπαραγωγούς (γύρω στα 200 στρέμματα ο καθένας και άνω). Τα μεροκάματα εξευτελιστικά και οι συνθήκες άθλιες. Μόλις τελειώνει η σεζόν, φωνάζουν τους μπάτσους να τους μαζέψουν. Από τότε αυτό που μεσολάβησε ήταν τα γεγονότα της Μανωλάδας όπου πυροβολήθηκαν και βασανίστηκαν μετανάστες. Στον Πύργο έχουν καταγγελθεί ήδη, για την ασυδοσία τους, και άλλα τμήματα της ελληνικής μηχανής υποδοχής μεταναστών. Οι δικηγόροι κατηγορήθηκαν εκεί, θέμα που πήγε και στον ΟΗΕ, ότι ζητούν υπέρογκα ποσά από τους λαθρομετανάστες για να τους κάνουν τα χαρτιά τους. Στο, δε, Αίγιο ένας 38χρονος Μολδαβός γεύτηκε την πλήρη ελληνική φιλοξενία αφού το να κρατηθεί στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του κόστισε 21 ράμματα από το άγριο ξύλο και την κακοποίηση που έφαγε από τους μπάτσους. Όλα αυτά από τον Οκτώβρη μέχρι τον Δεκέμβρη του 2007, μέσα σε ένα ενδεικτικό τρίμηνο. Μέσα σε αυτό το τρίμηνο όπως και τα τρίμηνα που προηγήθηκαν και που έπονταν αυτό που είδαμε δεν ήταν παρά η πρακτική εφαρμογή ιδεών και αντιλήψεων που κυκλοφορούσαν νομιμοποιημένα στις έγκριτες εφημερίδες «Βήμα», «Έθνος», «Ελεύθερος Τύπος», «Τα Νέα» και άλλες. Επρόκειτο για ιδέες σοβαρών δημοσιογράφων που μοιράζονταν μια κοινή ανησυχία για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με αυτούς τους βρωμερούς και τρισάθλιους ‘ξένους’ οι οποίοι όλο και αυξάνονταν και αλλοίωναν έτσι τον εθνικό μας ιστό. Επρόκειτο για άρθρα εμετικά όπως αυτό που εμφανίστηκε αργότερα στο «Βήμα» από την εξίσου εμετική Λώρη Κεζά[iv]. Την ίδια εποχή ο Καραμπελιάς έγραφε το «Επιτέλους ανοίγει η συζήτηση για το μεταναστευτικό» και οι αριστεροφασίστες του Ρεσάλτο έκαναν συνέδρια επ’ αυτού με περσόνες τύπου Στέλιος Παπαθεμελής κτλ.

Προς το τέλος του 2008 ήρθαν οι μέρες του Δεκέμβρη και μαζί με αυτές ένα απειροελάχιστο κομμάτι λίγων ημερών εκδίκησης για τις δολοφονίες και τους ξυλοδαρμούς χρόνων. Ήταν πάλι λίγο όμως. Η αντι-εξέγερση ετοιμαζόταν. Ενώ ήρθε το 2010 έγιναν νέοι απολογισμοί ρατσιστικής βίας «από τα κάτω». Ας μείνουμε σε δύο ειδήσεις μόνον που δείχνουν ποιοτική αναβάθμιση της ρατσιστικής αυτής βίας. Πρώτον, στις 24/02/10, επίθεση και πάλι στα Χανιά, με θύμα νεαρή καθηγήτρια σχολείου της οποίας το παράπτωμα ήταν, όπως φημολογείται, ότι δίδασκε δωρεάν μαθήματα ελληνικών σε παιδιά μεταναστών. Το τίμημα ήταν το να χαραχτούν με ξυραφιές πάνω στο σώμα της δύο σβάστικες[v]. Τρεις μέρες πιο πριν είχε αποκαλυφτεί ένα ακόμη χειρότερο σκηνικό στη Σπάρτη. Στις αρχές Φλεβάρη είχε λάβει χώρα επίθεση 13 μαθητών (ηλικίας 14-18 χρονών) με μολότοφ σε σπίτι οικογένειας από το Μπαγκλαντές με στόχο να τους κάψουν ζωντανούς[vi]. Είναι ενδεικτικό ότι η ενέργειά τους βιώνεται από τους ίδιους ως εντελώς αθώα και νομιμοποιημένη όπως αποκαλύπτεται από τα βίντεο που κυκλοφόρησαν, με τα οποία βιντεοσκοπούσαν τη δράση τους, οι μαθητές γελάνε, σπάνε πλάκα με το ενδεχόμενο καψίματος ανθρώπων και αυτό το γέλιο τους δείχνει ακριβώς πόσο mainstream είναι πια όχι μόνο ο ρατσιστικός λόγος αλλά και οι πρακτικές δολοφονίας.

Μέρες Σοσιαλισμού
Ενώ ο ρατσισμός διαχέεται σε μεγαλύτερα κοινωνικά στρώματα και κάποιες τάσεις από αυτά αποφασίζουν να περάσουν στην πράξη αλλού ‘απελευθερώνοντας’ γειτονιές, όπως αυτές του Αγίου Παντελεήμονα και αλλού αποπειρώμενες να καίνε μετανάστες, όπως στη Σπάρτη, το μότο για την ανυπαρξία του ρατσισμού στην ελλάδα συνεχίζεται. Μια σειρά ανθρώπων από αυτούς που ήταν έτοιμοι να… καταγγείλουν το σύστημα, καλοβολεμένοι πλέον στις νέες θέσεις τους ως σύμβουλοι υπουργών και υφυπουργών γλείφουν εκεί που έφτυναν και αναλαμβάνουν θέσεις προπαγανδιστών του καθεστώτος. Σαν κομμάτι της τακτική συναίνεσης που έριξε η νέα ‘σοσιαλιστική’ κυβέρνηση στο τραπέζι είναι και η προσέγγιση των μεταναστών μέσα από τα ψίχουλα του νόμου για την ιθαγένεια υπό τον οποίο ορισμένοι μετανάστες επιτέλους νομιμοποιούνται ενώ η σημαντικότερη ρύθμιση που προωθείται είναι πως τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην ελλάδα θα αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια. Αξίζει να σημειωθεί, επιπλέον, ότι και το ίδιο το νομοσχέδιο, όσο προβληματικό και αν ήταν, κουτσουρεύτηκε ακόμη παραπάνω μέχρι να κατατεθεί. Η έμφαση στον όρο «νόμιμος» ενισχύθηκε και κατέληξε να περιλαμβάνει πάρα πολλούς (ίσως και κυρίως) ομογενείς, κάτι που καταργεί την όποια έστω και υπόρρητη πρόθεση να προβληματοποιηθεί το «δίκαιο του αίματος» ή να αναδειχθεί το «μεταναστευτικό» ως κάτι αυτούσιο και όχι ως ένα γραφειοκρατικό ζήτημα περί «ιθαγένειας».

Σε αυτό το δεύτερο κομμάτι του κειμένου θα περιγράψουμε σύντομα και κριτικά τη στάση που πήραν λίγα κομμάτια της ντόπιας αριστεράς πάνω στο νομοσχέδιο και έπειτα θα καταθέσουμε τη δική μας άποψη συνεχίζοντας με το ζήτημα του ελληνικού ρατσισμού. Όπως διαπιστώνει κανείς ένα ήταν χοντρικά το χάσμα στην αριστερά γύρω από το νομοσχέδιο: ένα κομμάτι της στήριξε το νομοσχέδιο ‘παρά τις ανεπάρκειες και τα ελαττώματά του’ (πχ Δίκτυο, ΣΥΡΙΖΑ, ΟΑΚΚΕ) ενώ ένα άλλο κομμάτι το απέρριψε ως ‘όχι αρκετά ριζοσπαστικό’ (πχ ΚΚΕ και Ανταρσυα πλην του ΣΕΚ). Θα ακολουθήσουμε λίγους από αυτούς τους λόγους και έπειτα κάποιους από τους επίσημους λόγους για την ιθαγένεια και το λεγόμενο ‘μεταναστευτικό’ για να δούμε πως διάφορες οργανώσεις έπεσαν στη λούμπα της συνδιαλλαγής με τους κατά τα άλλα ‘κυνηγούς μεταναστών’ αγνοώντας εντελώς βέβαια το ζήτημα του κοινωνικού ρατσισμού αλλά παραβλέποντας σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό και τις μορφές του θεσμικού ρατσισμού.

Για το Δίκτυο για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα – που ανήκει στην πρώτη κατηγορία οργανώσεων – όπως είπαμε, οι νομοθετικές ρυθμίσεις χαρακτηρίζονται από “ανεπάρκειες” παρόλα αυτά “…αποτελούν μια σημαντική εξέλιξη, που έρχεται ύστερα από πολύχρονους αγώνες και διεκδικήσεις των μεταναστών και του κινήματος για δικαιώματα…” και άρα τις υποστηρίζει. Ο λόγος που υποστηρίζει το νομοσχέδιο το Δίκτυο είναι ότι δεν πρέπει το ΠΑΣΟΚ να πιστωθεί «τις διεκδικήσεις του αντιρατσιστικού κινήματος». Δηλαδή, δεν πρέπει οι του ΠΑΣΟΚ να βγουν περισσότερο μάγκες… γιατί το πραγματικό κίνημα είμαστε εμείς… το Δίκτυο. Αν και σωστά περιγράφεται ότι ακόμα κι αυτά τα αυτονόητα που κατοχυρώνει το νομοσχέδιο έρχονται “σε ρήξη με τον πυρήνα του ελληνικού εθνικισμού και ρατσισμού” τελείως λανθασμένα (και με την τελείως ιδεολογική-κομματική του τύφλωση) συνεχίζει λέγοντας πως η μη ψήφιση του νομοσχεδίου θα σήμαινε «συνολική δεξιά υποχώρηση για την κοινωνία και ήττα του μεταναστευτικού κινήματος». Το Δίκτυο – πιστεύουμε – αφενός, πρέπει να απεγκλωβιστεί από το σχήμα ‘η καημένη (καλή εξορισμού) κοινωνία που δεν θέλει να πάει προς τα δεξιά αλλά την σπρώχνουν αυτοί οι κακοί δεξιοί και εξαναγκάζεται’ και, αφετέρου, να αντιληφθεί ότι το εθνικοπατριωτικό μπλοκ έχει δικαιωθεί, δικαιώνεται καθημερινά, ανεξαρτήτως νομοσχεδίων[vii]. Το άλλο – ακόμη πιο κρίσιμο – είναι πως ίσα-ίσα η ψήφιση του νομοσχεδίου αυτού δεν θα αποδείξει κάποια νίκη του μεταναστευτικού κινήματος, όπως λέει το Δίκτυο, αλλά το πιο πιθανόν είναι να φέρει στην πλάτη αυτού του κινήματος μια βαριά ταφόπλακα, εφόσον ακριβώς τώρα, με το νέο νομοσχέδιο, αποπειράται το να μην υπάρχουν κινήματα μεταναστών – και ιδιαιτέρως αυτόνομα και ανεξέλεγκτα κινήματα μεταναστών! – αλλά μόνο διαμεσολαβητές, επιτροπές, διαχειριστές εξουσίας κτλ.

Άδειασμα της παραπάνω ανάλυσης κάνει η ίδια η πρωτοβουλία μεταναστών/τριών, προσφύγων και αλληλέγγυων η οποία δε στηρίζει το νομοσχέδιο κριτικάροντας την αριστερά τύπου Δικτύου για το ότι το χαρακτηρίζει απλά «άτολμο άλλα στην σωστή κατεύθυνση» καθώς και «μια ελάχιστη νίκη των κινημάτων τα τελευταία 20 χρόνια». Για την πρωτοβουλία, «αυτές οι ρητορείες αφορούν προφανώς μια γελοία απόπειρα του «αντιρατσιστικού κινήματος» να γαντζωθεί από κάπου ώστε να ξεγελάσει την κοινωνική του και αγωνιστική του ανυπαρξία» (η υπογράμμιση δική μας). Όχι μόνο το νομοσχέδιο δεν έρχεται σα δικαίωση μετά από μια σειρά αγώνων αλλά, αντιθέτως, έρχεται σα δόλωμα (χάντρες στους ιθαγενείς) για να καθησυχάσει μερίδες μεταναστών (κυρίως δεύτερης γενιάς) οι οποίες τον προηγούμενο χρόνο «ελάχιστα ή και καθόλου υποστηρίζονταν από τις επίσημες «μεταναστευτικές κοινότητες» και ξεδιπλώνονταν σε ένα πεδίο κατάκτησης όρων αξιοπρέπειας (από τις καταλήψεις σπιτιών στο κέντρο της Αθήνας ως τις συγκρούσεις μουσουλμάνων και αράβων μεταναστών με αφορμή την προσβολή του Κορανίου από αστυνομικό)…»[viii]. Για την πρωτοβουλία μεταναστών/τριων, προσφύγων και αλληλέγγυων (ελπίζουμε οι αλληλέγγυοι να είναι λιγότεροι/ες…) το νομοσχέδιο δεν πρέπει να ειδωθεί «ως πεδίο μίνιμουμ (σε βαθμό κιόλας κοροϊδίας) παραχωρήσεων στους μετανάστες αλλά ως πεδίο επαναχάραξης του κοινωνικού ελέγχου των μεταναστών 2ης γενιάς».

Για την ΟΑΚΚΕ το νομοσχέδιο χαρακτηρίζεται καλό και στη σωστή κατεύθυνση παρόλο που, πάλι, χαρακτηρίζεται από ανεπάρκειες, οπότε κρίνει πως θα το στηρίξει. Ωστόσο, η κύρια κριτική της οργάνωσης έχει να κάνει με το ότι το θέμα της απόδοσης ιθαγένειας στους μετανάστες είναι πολύ σημαντικό για να προωθείται χωρίς την απαραίτητη επιμόρφωση του λαού και την ιδεολογική προετοιμασία των μαζών για να μην αντιδράσουν ρατσιστικά (!). Η ΟΑΚΚΕ, δηλαδή, σε αντίθεση με την προηγούμενη ανακοίνωση του Δικτύου, παραδέχεται πως το μεγάλο μέρος των μαζών στην Ελλάδα είναι βουτηγμένες στον «εθνορατσισμό» αλλά κρίνουν, σε αντίθεση με το Δίκτυο, πως η ψήφιση του νομοσχέδιου «…τελικά θα μετατρέψει το ΛΑΟΣ σε μεγάλο κόμμα» μιας και θα οξύνει μετά την ψήφισή του τον λαϊκό εθνορατσισμό. Ο μόνος τρόπος να αποτραπεί κάτι τέτοιο θα ήταν, για την ΟΑΚΚΕ, «η κυβέρνηση πριν κατεβάσει το νόμο… να πάρει και δύο υλικά συγκεκριμένα μέτρα καθησυχασμού του λαού που θα ήταν και μέτρα πολιτικής προστασίας των εγκατεστημένων μεταναστών: Θα πάλευε αποφασιστικά για την απαγόρευση της παράνομης μετανάστευσης και ακόμα πιο αποφασιστικά κατά της μαύρης εργασίας στην πόλη και στην ύπαιθρο και θα έβγαζε εκτός νόμου τους ναζιστές της ΧΑ. Κυρίως όμως θα προωθούσε όσο μπορούσε μέσα στην κρίση την παραγωγή για να μην ξεφτιλιστούν οι μισθοί και να μην απογειωθεί η ανεργία»[ix] (!!!). Ναι, διαβάσετε καλά. Ο ρατσισμός για την ΟΑΚΚΕ αντιμετωπίζεται με γλείψιμο των ελλήνων εργατών οι οποίοι θα έπρεπε να καθησυχαστούν από το ελληνικό κράτος με δώρα και γλυκά αλλά και κυρίως με κυνηγητό και διώξιμο των υπολοίπων μεταναστών… των «παράνομων». Έτσι, και ο «εθνορατσισμός» θα χτυπιόταν και οι μετανάστες θα ήταν εκτός χώρας. Είδατε τι καλά;

Για την Κόκκινη Ορχήστρα (πρώην Εργατική Εξουσία) το σε ποια χώρα βρίσκεται είναι ευτυχώς ξεκάθαρο. Για αυτό γράφει ορθά πως: «Έχουμε φτάσει πλέον σε ένα σημείο που το ρατσιστικό δηλητήριο ξεστομίζεται όχι μόνο από τα στόματα πατενταρισμένων ακροδεξιών αλλά και ανθρώπων που περιφέρονται ως αριστεροί» αλλά και «αυτοί που βλέπουν τους μετανάστες σαν κίνδυνο που απειλεί το εργασιακό τους μέλλον ή ακόμα και την ασφάλειά τους το πιθανότερο είναι να αδιαφορήσουν στα ταξικά κελεύσματα της αριστεράς. Και όταν το 43% (γκάλοπ στην Καθημερινή 31/1/10) πιστεύει ότι οι μετανάστες είναι 2 ίσως και 3 εκατομμύρια, αυτό σημαίνει πολύ απλά δύο πράγματα. Καταρχάς ότι αυτός ο πληθυσμός παίρνει απευθείας πληροφόρηση από την ακροδεξιά προπαγάνδα και δεύτερον και σημαντικότερο την υιοθετεί. Ένα μέρος αυτών των ανθρώπων κάποτε ήταν στην αριστερά, τώρα μέσα στην γενική απογοήτευση βρίσκουν αποκούμπι στο ρατσιστικό μίσος της άκρας δεξιάς». Αυτό που ξεχνά να βγάλει ως συμπέρασμα ο αρθρογράφος της Ορχήστρας είναι ότι και τα ίδια τα ταξικά κελεύσματα της αριστεράς… ποσώς σχετίζονται με το ρατσισμό στην Ελλάδα! Λέει, επίσης, σε άλλο κείμενό της πως, στην περίπτωση των δημόσιων συζητήσεων για το νόμο για την ιθαγένεια, «…η ακροδεξιά συνεπικουρούμενη από τη ΝΔ του Σαμαρά, εκμεταλλεύτηκε την αφωνία της αριστεράς για να πιέσει από τα δεξιά το Πασοκ». Και για την Κόκκινη Ορχήστρα το νομοσχέδιο αυτό συμπεριλάμβανε θετικά μέτρα και, παρά τις ανεπάρκειές του, έπρεπε να στηριχτεί. Κατακρίνει, δε, το ΚΚΕ κα τους της Ανταρσύα (πλην ΣΕΚ) για το ότι βερμπαλίζουν όταν λένε πως δε στηρίζουν το νομοσχέδιο επειδή δεν είναι … επαναστατικό… Για τον Κ. Μαραγκό, της Κόκκινης Ορχήστρας, με το νόμο για το μεταναστευτικό χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία να γίνει ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι στους ακροδεξιούς, η αριστερά σιώπησε και έτσι οι ακροδεξιοί νίκησαν. Χωρίς να υποτιμά τη φασιστική απειλή, η οργάνωση ανεξάρτητα από την υπόλοιπη ανάλυσή της, τουλάχιστον προς τιμήν της προτρέπει να αγωνιστούμε για την περιφρούρηση των αγώνων και των μεταναστών από τους φασίστες μέσω πρακτικών και άμεσων τρόπων[x] ενώ για το… μεταναστευτικό, σωστά αντιλαμβάνεται ότι «η νομιμοποίηση των μεταναστών πρέπει αρχικά να αποδεσμευτεί από τον αριθμό των ένσημων…»[xi].

Ο Βασίλης Χρονόπουλος, αντιρατσιστής κατά τα φαινόμενα, απαντά στο ακροδεξιό επιχείρημα πως σε λίγα χρόνια «οι «ξένοι» θα είναι περισσότεροι από τους Έλληνες στην Ελλάδα» λέγοντας πως αυτό είναι εν μέρει αληθινό γιατί «Όσο δεν δίνουμε πρόσβαση στην ιθαγένεια όσοι αλλοδαποί έρχονται στην Ελλάδα θα παραμένουν για πάντα “ξένοι”. Το πόσο ξένος είναι αυτός που ζει 5, 10, 15 ή 20 και παραπάνω χρόνια στη χώρα είναι θέμα οπτικής…. Με τον νέο Κώδικα ο αριθμός των αλλοδαπών πολιτών θα μειωθεί κατά τον αριθμό αυτών που θα γίνουν αφού ακολουθήσουν τη νέα διαδικασία Έλληνες πολίτες»[xii]. Άλλο ένα ωραίο αντιρατσιστικό επιχείρημα. Εδώ βλέπουμε να συγκρούεται μετωπικά ο φυλετικός ρατσισμός και εθνικισμός με έναν όχι ακριβώς αντιρατσισμό αλλά, θα λέγαμε, έναν λάιτ εθνικισμό της υπηκοότητας, τον «καλό εθνικισμό» που λέμε, τον «γαλλικό». Μετά από αυτό το επιχείρημα ακούσαμε ότι έπαψαν να υπάρχουν εθνικιστές στην Ελλάδα. Μπράβο Χρονόπουλε!

Για να πάμε τώρα στην πιο επίσημη και νομιμόφρονα αριστερά… Η στάση του ΚΚΕ γύρω από το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια κινείται στην καλύτερη περίπτωση στα πλαίσια της υποκρισίας, όταν λέει πως δεν στηρίζει το νομοσχέδιο επειδή δεν είναι ριζοσπαστικό αρκετά, ενώ στη χειρότερη βέβαια απλώς εκφράζει έναν καθαρό εθνικιστικό λόγο. Συγκεκριμένα ενώ ακολουθεί τις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τις εξελίξεις που προωθούνται γύρω από την εδραίωση της FRONTEX στο Αιγαίο, δηλαδή των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων για την ακόμα σκληρότερη περιφρούρηση των συνόρων για τους μετανάστες, το κάνει αυτό κυρίως για να παραπονεθεί πως πλήττεται η εθνική κυριαρχία της χώρας (!). Το άγχος του ΚΚΕ είναι βεβαίως πως η Ευρώπη με τη FRONTEX θα μπορέσει «να διαπραγματεύεται με την Τουρκία τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας»[xiii] και άρα τίθεται θέμα συγκυριαρχίας στο Αιγαίο… Η υποκρισία έγκειται στο εξής: στο κείμενο με τον εύγλωττο τίτλο «Εξίσου επικίνδυνοι ο εθνικισμός και ο κοσμοπολιτισμός» ενώ το ΚΚΕ αναπτύσσει ‘ριζοσπαστική’ γλώσσα ισχυριζόμενο πως η απόκτηση της ιθαγένειας δεν αποτελεί «πανάκεια» και πως «η ιθαγένεια δεν αναιρεί ούτε τον εθνικισμό, δυστυχώς ούτε τα φτηνά μεροκάματα, ούτε τίποτα», από την άλλη φαίνεται πως ουδόλως και το ίδιο το ΚΚΕ ενδιαφέρεται για την αναίρεση του εθνικισμού… Κι αυτό γιατί στην κατακλείδα του διακηρυκτικού του κειμένου για την ιθαγένεια μας λέει πως πρέπει να καιροφυλακτούμε για την αντεθνική δράση του κοσμοπολιτισμού, ενός κοσμοπολιτισμού «ο οποίος θέλει να καταργήσει το εθνικό πεδίο πάλης, την εθνική ταυτότητα και την πραγματικά διεθνιστική, που δεν αναιρεί την εθνική ταυτότητα, στο όνομα της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας διαπολιτισμικότητας ή πολυπολιτισμικότητας και που κλείνουν τα μάτια σε επικίνδυνες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κοσμοπολίτικες οι οποίες αύριο θα θέσουν θέμα μειονότητας και για τους μετανάστες. Και αυτό υπάρχει»[xiv]. Έτσι μάθαμε από το ΚΚΕ πως ο διεθνισμός δεν αναιρεί τις εθνικές ταυτότητες (αλλά τι τις κάνει άραγε; τις διαφυλάσσει για μετ-επαναστατικό σουβενίρ;) και πως οι επικίνδυνες ΜΚΟ είναι έτοιμες να αλώσουν την εθνική μας κυριαρχία προφανώς αναφερόμενο στη Θράκη ή και στο Μακεδονικό. Και για το ΚΚΕ λοιπόν η Μακεδονία είναι ελληνική, κομμάτι του εθνικού μας πεδίου πάλης, ενώ η πολυπολιτισμικότητα είναι ο γνωστός μπαμπούλας της παγκοσμιοποίησης, ο δούρειος ίππος της διάρρηξης του εθνικού κοινωνικού ιστού – ένα ιδεολογικό πακέτο το οποίο τελευταίως προτιμάται σε δεξιά και ακροδεξιά περιβάλλοντα.

Είναι ακριβώς το ίδιο σχήμα με βάση το οποίο εξάλλου η επίσημη δεξιά της χώρας την έχει ακούσει φεμινιστικά προσφάτως. Αγαπητές φίλες όχι, δεν είναι η Audre Lorde ούτε και κάποια σουφραζέτα των αρχών του αιώνα της οποίας τα λόγια παραθέτουμε, είναι του «φεμινιστή» Αντώνη Σαμαρά: «Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η μπούρκα σε μια φιλελεύθερη δυτική κοινωνία. Δεν γίνεται αποδεκτή η πολυγαμία ή έθιμα που οδηγούν σε βάναυση μεταχείριση της γυναίκας στις δικές μας κοινωνίες. Γιατί όλα αυτά ακυρώνουν το δικό μας Πολιτισμό»[xv]. Δεν ήταν ούτε λιγότερα ούτε λιγότερο πρωτότυπα αυτά που είπε και ο Κυριάκος Βελόπουλος, του ΛΑΟΣ, στη μοναδική του τοποθέτηση ever για το ζήτημα της πατριαρχίας στη Βουλή: «Επειδή σε αυτή την Κυβέρνηση μάλλον δεν έχουν ακούσει τίποτα περί θεωρίας του Χάντιγκτον, περί θεωρίας συγκρούσεως πολιτισμών και θρησκειών, θα προσπαθήσω να τους πω δύο, τρία πράγματα, μήπως και καταλάβουν, τι πάνε να κάνουν. […] Θα ήθελα όμως, να δώσω μερικές παραπομπές από τι σημαίνει Ισλαμισμός ή τι σημαίνουν μουσουλμάνοι. Ξέρετε, γυναίκες σαν εσάς όμορφες και καλλωπισμένες δεν υπάρχουν εκεί. Δεν μπορεί η μουσουλμάνα γυναίκα να ντυθεί, όπως ντύνεστε εσείς. Θα φορέσει την μπούργκα και θα φαίνονται μόνο τα κακομοίρικα τα ματάκια της, γιατί αυτοί είναι δημοκράτες. Αυτούς θέλετε να φέρετε στην Ελλάδα! […] Ξέρετε ότι ισχύει η κλειτοριδεκτομή σε μουσουλμανικές χώρες; Παίρνουν τα παιδάκια, τα κοριτσάκια και κόβουν την κλειτορίδα τους. Θα το βλέπουμε και στην Ελλάδα αυτό; […] Πάμε παρακάτω. Τα κορίτσια στην ηλικία των εννέα ετών είναι έτοιμα για γάμο, δηλαδή, επιτρέπεται η παιδεραστία, κυρία Υπουργέ. […] Πάμε παρακάτω. Οι γυναίκες έχουν γεννηθεί για να υπηρετούν τους άνδρες. Δεν το πιστεύετε; Αν δεν το πιστεύετε πάμε στην Θράκη μαζί να δείτε πώς ζουν αυτές οι μουσουλμάνες […] Πάμε παρακάτω. Οι άνδρες μπορούν να είναι πολυγαμικοί, να παντρευτούν όσες θέλουν. Αυτό βολεύει βέβαια, τον αρσενικό πληθυσμό. […] Οι άνδρες επιτρέπεται να χτυπούν με βούρδουλα τη γυναίκα. […] Συνεχίζω. Ο λιθοβολισμός μιας γυναίκας … στο Πακιστάν, το Αφγανιστάν, στην Υεμένη, στη Σαουδική Αραβία είναι έθος, είναι έθιμο γιατί αυτό είναι η διαφορετικότητά τους». Το συμπέρασμα όλων αυτών ήταν βέβαια να αναρωτηθεί βολικά ο ακροδεξιός βουλευτής: «Δεν μπορώ να κατανοήσω, πώς δέχεστε εύκολα μουσουλμάνες, οι οποίες είναι τρίτης κατηγορίας ανθρωπάρια, «res» να έρχονται και να τις νομιμοποιούμε εμείς. Είναι απίστευτα πράγματα αυτά. Βάλτε φόρμουλα, βάλτε νόρμες, κυρία Υπουργέ. Όχι να νομιμοποιείται, όποιος να είναι»[xvi].

Δεν μπορεί κανείς παρά να παρατηρήσει πόσο στημένος είναι αυτός ο διάλογος και αερο-μεταφερόμενος από χώρες όπως η Γαλλία (του «καλού εθνικισμού») από το εξής και μόνο στοιχείο: δεδομένου ότι στην ελλάδα η συντριπτική πλειοψηφία των Αλβανών μεταναστών ποσώς ενδιαφέρεται για τη θρησκεία της, οι μουσουλμάνοι πρέπει σε μεγάλο βαθμό να κατασκευαστούν ως… μουσουλμάνοι. Αλλά, όπως και να χει, αυτές είναι οι αποδείξεις που προσκομίζουν από δεξιά (και μερικές φορές και από αριστερά) για να ισχυριστούν πως η πολυπολιτισμικότητα (sic) απέτυχε καθώς υπάρχουν «πολιτιστικά στοιχεία που δεν μπορούν να συμβιώσουν». Με αυτό τον ωραίο τρόπο αποπειρώνται να κατοχυρώσουν και ένα-δύο συμπεράσματα για λογαριασμό της πατριαρχικής κοινωνικής σχέσης. Αφενός, ονομάζουν την καταπίεση των γυναικών εκτός Ελλάδας «πολιτισμικό στοιχείο» και άρα σχεδόν αδύνατον να αλλάξει, αποκρύπτοντας τις πολιτικές της ρίζες. Αφετέρου, υπονοούν πως ο εδώ πολιτισμός δεν πάσχει από τέτοιες… ασθένειες όπως η πατριαρχική θέσμιση, προφανώς περιορίζοντας τις πατριαρχικές κοινωνικές σχέσεις στην (φιλο-ρατσιστική και ισλαμόφοβη να την πούμε;) ατζέντα τους σε ότι αφορά την πατριαρχία στα ζητήματα της μαντήλας και της πολυγαμίας. Ούτε λόγος για εγκλήματα τύπου Κούνεβα, για εγκλήματα ‘πάθους’ όπως τα λένε, για ανισότητα μισθών και εργασίας, για σεξισμό και πορνογραφία στην καθημερινότητα, για τραφικινγκ των άτιμων ‘ξένων’ γυναικών και ελληνικό πρωταθλητισμό στο σπορ των θερινών βιασμών. Όλα αυτά είναι τόσο άγνωστα όσο και ο ρατσισμός εξάλλου. Θυμούνται τις καταπιεσμένες γυναίκες μόνο όταν θα (και για να) κυνηγήσουν ξένους![xvii]

Το μοντέλο που προτείνεται αντί της πολυπολιτισμικότητας – η οποία τείνει να σημαίνει πως οι «ξένοι» πάνε να μας επιβάλλουν τους δικούς τους «τρόπους ζωής» – είναι αυτό της εκτόπισης ή, στην καλύτερη, της «ενσωμάτωσης» – μια λέξη ανάμεσα σε άλλες γνωστές δολοφονικές λέξεις των οποίων η ευγενική διατύπωση αποκρύβει ευχάριστα το μέγεθος της βίας πάνω στο οποίο θεμελιώνεται. Ενσωμάτωση ή αλλιώς ενσωμάτωση στο εγχώριο «πολιτισμικό πρότυπο» το οποίο είναι και αυτό που αξίζει υπεράσπισης στην Ελλάδα. Ό,τι δεν υπερασπίζεται το εγχώριο πολιτιστικό πρότυπο, τροφοδοτεί βεβαίως και αναπαράγει το ρατσισμό, φυσικά το ρατσισμό εναντίον των Ελλήνων, της πλειοψηφίας… Ενώ, από την άλλη, εντείνει και τη γκετοποίηση των μεταναστών στη δική τους «κουλτούρα». Με βάση την παραπλανητική αυτή αφήγηση, ο ρατσισμός στην Ελλάδα δεν υφίσταται, ότι κι αν λένε οι καθημερινές επιθέσεις από όχλο και κράτος. Διακρίσεις, επιπλέον, δεν υπάρχουν στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Άρα γιατί οι μετανάστες να μην παρατήσουν τις δικές τους κοινότητες και να αγκαλιάσουν αυθόρμητα την κυρίαρχη πολιτισμένη μας κουλτούρα, χωρίς ταυτόχρονα βέβαια να πάρουν όσοι θέλουν ελληνική ιθαγένεια; Γιατί θέλουν να γκετοποιούνται μόνοι τους; Και άρα να ‘μας φέρονται ρατσιστικά’; Σε χώρες που υπήρχε ρατσισμός ανέκαθεν, όπως οι ΗΠΑ, «το Κίνημα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ξεκίνησε… στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ως κίνημα κατά των διακρίσεων» θυμίζει ο Σαμαράς στον Παπανδρέου ενώ «εδώ πάμε να επιβάλλουμε διακρίσεις εκεί που δεν υπάρχουν». Η ομιλία του φεμινιστή αρχηγού της δεξιάς κλείνει με προειδοποίηση αλά παρακρατικής απειλής. «Προσέξτε μην το πείτε ότι δεν σας είχαμε προειδοποιήσει. Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες και ειδικά όταν σπέρνει ανέμους με το μεταναστευτικό σε περιόδους μάλιστα πολύ μεγάλης οικονομικής κρίσης». Η απειλή είναι ευθεία και δεν χωρά παρερμηνειών. Σε περιόδους μεγάλης οικονομικής κρίσης είναι γνωστό ότι στοχοποιούνται οι «ξένοι» και δεν ήταν λίγες οι φορές στο παρελθόν σε άλλες χώρες όπου ξέσπασαν ρατσιστικά πογκρόμ εναντίον τους. Ο φεμινιστής ηγέτης της δεξιάς προειδοποιεί πως τα ακραία παρακρατικά σκυλάκια του θα τα ξαμολήσει αν τυχόν και συνεχιστεί η παροχή ιθαγένειας στους «ξένους». Και μάλιστα θα έχει και καλή δικαιολογία για αυτό: την κρίση. Το κίνημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι εξάλλου άλλο ένα ξενόφερτο (αμερικανόφερτο συγκεκριμένα) κίνημα το οποίο αποτελεί «αμερικάνικο πολιτιστικό στοιχείο» και αποτελεί ακόμη ένα στοιχείο ξένο για την Ελλάδα μιας και εδώ ως γνωστόν διακρίσεις και ρατσισμός δεν υπάρχει.

Αλλά γιατί να ασχοληθεί κανείς με τους δεξιούς όταν και οι ίδιοι οι σοσιαλιστές ευεργέτες με τους νόμους δεν κρατούν ούτε καν τα προσχήματα του φεμινιστικού επιχειρήματος; Πριν βγει το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, ο εγγονός ενός στρατιωτικού δικτάτορα του παρελθόντος, ο Θόδωρος Πάγκαλος, πλέον υπουργός, μας είχε προειδοποιήσει εξάλλου ότι οι σοσιαλιστές, ως πιο ριζοσπάστες από τους δεξιούς, θα έπαιρναν πιο δραστικά μέτρα. «Είναι… κυρίως Πακιστανοί, δεν έχουν καμία πρόθεση να μείνουν στην Ελλάδα και ο αριθμός τους αυξάνεται συνεχώς με αλματώδη πρόοδο. […] Ή τους βάζουμε σε ένα σύρμα μέσα και τους δίνουμε μια μερίδα φαγητό ή στη ζούλα όταν το πιάσουμε το βαρκάκι αυτό πριν προλάβουν να το σκίσουν, το σπρώχνουμε πάλι πίσω στην Τουρκία. Έτσι; Ή το σπρώχνουμε πάλι από την άλλη μεριά του Έβρου, μέσα από το ναρκοπέδιο. Λοιπόν, εκεί θέλει μια καθαρή λύση. Και οι καθαρές λύσεις είναι δύο: ή δεχόμαστε όλους αυτούς που έρχονται και όλους αυτούς που θα ‘ρθουν άμα μάθουν ότι είναι ευπρόσδεκτοι εδώ ή δίνουμε το μήνυμα ότι αν πας στην Ελλάδα μπορεί να σε ξαναστείλουν πίσω στο Πακιστάν» ωρυόταν ο εκπρόσωπος των (παπ)Αρίων[xviii]. Επαναπροώθηση των λαθρομεταναστών ζητούσε ο άνθρωπος, δε ζήτησε και κάτι ρατσιστικό. Απλά εμείς λέμε όπου βλέπεις «επαναπροώθηση λαθρομεταναστών» διάβαζε «εκτοπισμός βαρβάρων». «Κάθε τόσο να στέλνουμε ένα αεροπλάνο πίσω στο Πακιστάν. Να ξαναβρούν τις οικογένειές τους, να γυρίσουν στα χωριά τους και στις δουλειές τους. Είναι δυσάρεστο στο Πακιστάν να ζει κανείς. Αλλά Πακιστανοί είναι, τι να κάνουμε τώρα;» συμπλήρωνε ο νυν Υπουργός υπενθυμίζοντάς μας το ανεκδοτολογικού χαρακτήρα φασιστικό ρητό… «δεν είμαι εγώ ρατσιστής, αυτοί είναι μαύροι».

Πράγματι το θέμα είναι τόσο απλό όσο το περιγράφει ο Θόδωρος Πάγκαλος. «Δεχόμαστε όλους αυτούς που έρχονται και όλους αυτούς που θα ‘ρθουν άμα μάθουν ότι είναι ευπρόσδεκτοι εδώ»: ανεπιφύλακτα τασσόμαστε με αυτή την καθαρή λύση. Αυτό το κείμενο ωστόσο το αφιερώnουμε σε αυτούς από την απέναντι μπάντα: τους Πάγκαλους που βάζουν τους «ξένους» σε σύρματα, τους Πάγκαλους που σπρώχνουν τους «ξένους» πάλι πίσω στην Τουρκία, τους Πάγκαλους των καθαρών λύσεων, τους Πάγκαλους που μπορεί να σε ξαναστείλουν στο Πακιστάν, όσο δυσάρεστο κι αν είναι αυτό – τι-να-κάνουμε-τώρα; Αλλά βασικά θα μιλήσουμε για το τι σχέσεις έχουν αυτοί οι Πάγκαλοι με τους άλλους, τους ακραίους, τους Καρατζαφέρηδες.

Το μεταναστευτικό και το ελληνικό «πρόβλημα»
Πέρασαν 20 πικρά χρόνια από τη μαζική είσοδο μεταναστών και μεταναστριών στην ελλάδα, για κάποιους παλιότερους και παλιότερες 30 χρόνια, και από τα γνωστά τρομοκρατικά δελτία ειδήσεων για την «αλβανική εγκληματικότητα» στις αρχές του ’90 φτάσαμε σε μια πρώτη ‘προοδευτική’ νομοθεσία γύρω από το μεταναστευτικό. Ήταν καιρός πια η διαμονή αυτών που ζούσαν εδώ και, άρα, ήταν από δω να πάρει έναν πιο ασφαλή χαρακτήρα. Το ‘μεταναστευτικό πρόβλημα’ που πλασάρεται και ως ‘μεταναστευτικό ζήτημα’ το ‘το ζήτημα της μετανάστευσης’ εδραιώθηκε μέσα στην πολιτική ατζέντα της ελληνικής πολιτικής ‘ανεκτικότητας του διαφορετικού’ έντεχνα εξορίζοντας μάλιστα για μια και καλή ένα άλλο θέμα από αυτή την ατζέντα: το ‘πρόβλημα του ρατσισμού’ ή, όπως θα ήταν προτιμότερο να το ονομάζουμε, το ‘ελληνικό πρόβλημα’. Η σημερινή ‘προοδευτική’ νομοθεσία που συζητιέται από το κοινοβούλιο μέχρι τα καφενεία θεμελιώνεται εξάλλου όχι πάνω σε μια βάση λιγότερου κρατικού ρατσισμού ή περισσότερης διάθεσης συνύπαρξης αλλά πάνω σε γραφειοκρατικές αλλαγές στο ακραιφνούς γελοιότητας και βερμπαλιστικών αοριστιών δικαϊκό μείγμα που λέγεται Δίκαιο Ιθαγένειας. Αλλά αυτό που θα έπρεπε να μας μείνει σα συμπέρασμα και από αυτή τη συζήτηση που έλαβε χώρα για άλλη μια φορά στην ελλάδα είναι πως το ‘μεταναστευτικό πρόβλημα’ και το ‘ελληνικό πρόβλημα’, η ‘ενσωμάτωση’ και ο ρατσισμός δεν είναι το ίδιο ζήτημα, είναι άλλα, διαφορετικά ζητήματα, το ένα μάλιστα χρησιμοποιείται ως ο μοχλός απόκρυψης του δεύτερου. Η ενσωμάτωση των μεταναστών που σε κάθε περίπτωση σημαίνει περισσότερη καταστολή, έλεγχο και χειραγώγησή τους είναι το πέπλο που κρύβει τον ελληνικό ρατσισμό και τα κύρια αποτελέσματα και αυτού του νομοσχεδίου.

Τα παραπάνω συμπεράσματα μπορούμε να τα δούμε καλύτερα εφαρμόζοντας δύο οπτικές πάνω στις σχέσεις των ζητημάτων ρατσισμού-μετανάστευσης. Η πρώτη οπτική είναι η προταγματική, ας πούμε, αυτή που θα έπρεπε να ισχύει. Ο ρατσισμός ουδεμία σχέση έχει με το ζήτημα της μετανάστευσης και δεν μπορούν να μπαίνουν σα ζητήματα στην ίδια ανάλυση. Ο συμψηφισμός τους πάει να αποκρύψει ότι υποκείμενο της ρατσιστικής κοινωνικής σχέσης είναι η ελληνική πλειοψηφία της χώρας και αντικείμενο-στόχος της σχέσης αυτής οι ίδιοι οι μετανάστες. Ο συμψηφισμός αυτός των δύο γυρεύει να αποδώσει ευθύνες στους ίδιους τους μετανάστες για την μετανάστευση, να τους παρουσιάσει σαν αποτυχημένους της χώρας τους οι οποίοι δεν μπόρεσαν να τα καταφέρουν εκεί και «ήρθαν εδώ» να δημιουργήσουν προβλήματα. Αυτός ο συμψηφισμός παρουσιάζει τους μετανάστες, αυτούς που δέχονται δηλαδή το ρατσισμό, ως συνυπεύθυνους των παθημάτων τους καθώς ο όχλος με τις ορέξεις του αδυνατεί να συμβιώσει με «άλλες κουλτούρες» όπως ευθαρσώς λέγεται. Το παράδειγμα της ανακάλυψης του ‘πατριαρχικού μετανάστη’ το οποίο αναφέραμε επινοείται από δεξιά κι αριστερά για να παγιοποιηθεί αυτή η, εθνικών ορίων, άρνηση συμβίωσης. Γιατί, βεβαίως, αφενός με το να μείνουν οι μετανάστες παράνομοι δεν πρόκειται να λυθεί κανένα θέμα πατριαρχίας και αφετέρου, ακόμη ουσιωδέστερα, αν κόπτονταν κάποιος να αντιμετωπίσει σοβαρά το σεξισμό και τις πατριαρχικές δομές δεν θα κολλούσε σε καμία περίπτωση στη διαφορετικότητά του σε σχέση με την καταγωγή του! Όπως λένε και οι De Fabel van de illegaal σε ένα από τα εξαιρετικά κείμενά τους που μεταφράσαμε. «Ούτε οι μετανάστες ούτε «οι κουλτούρες τους» είναι το πρόβλημα, αλλά η πατριαρχία και οι βίαιοι άντρες εν γένει»! Αυτό είναι και το οξύμωρο της υπόθεσης: η διαφορά της καταγωγής του «Άλλου» ανακαλύπτεται όταν δεν υπάρχει λόγος διαφοροποίησης (βλέπε σεξισμός στην ελλάδα) ενώ αποκρύπτεται όταν υπάρχει λόγος διαφοροποίησης και αυτός ο λόγος έχει δοθεί από τους ίδιους βέβαια τους κυνηγούς «ξένων» (βλέπε ρατσισμός στην ελλάδα)!

Η δεύτερη οπτική στις σχέσεις των ζητημάτων ρατσισμού-μετανάστευσης που προαναφέραμε είναι η εξής: Τα επιχειρήματα που βάζουν ρατσισμό και μετανάστευση στην ίδια ανάλυση παρουσιάζουν τον ρατσισμό ως απόρροια της μετανάστευσης. Δηλαδή, το επιχείρημα αυτό, το οποίο ενστερνίζεται σε μεγάλο βαθμό ο επίσημος πολιτικός λόγος, παρουσιάζει την ελλάδα σα μια χώρα κατά τα άλλα φιλόξενη μέχρι του σημείου που «αντικειμενικά» η έλευση μεταναστών δημιουργεί τέτοια προβλήματα που οδηγούν στον ρατσισμό, στην βία, την εγκληματικότητα κτλ. Δηλαδή, στα πλαίσια αυτής της ανάγνωσης ο ρατσισμός είναι ένα «πρόβλημα» μεταξύ άλλων. Ο ρατσισμός είναι ισοδύναμο που λέμε, ίδιας φύσης πρόβλημα, με την αυξημένη εγκληματικότητα (απόρροια της μετανάστευσης). Οπότε, όντως οδηγούμαστε στην κατάσταση όπου το υποκείμενο του ρατσισμού είναι όσο πρόβλημα είναι και το υποκείμενο που μεταναστεύει και εγκληματεί, για παράδειγμα. Ο συμψηφισμός αποκρύπτει την σχέση εξουσίας και φτιάχνει το «mainstream» το οποίο βρίσκεται περικυκλωμένο από προβλήματα. Ο ρατσισμός ως ήδη υπάρχουσα σχέση/λογική/ιδεολογία υπάρχει ήδη όμως στην «αντικειμενικότητα», στο ότι δηλαδή «οι μετανάστες εγκληματούν».

Με βάση την οπτική αυτή ρατσισμός και μετανάστευση έχουν σχέση, όχι αυτή όμως που θα ήθελαν οι ρατσιστές. Σίγουρα δεν διακρίνει τη σχέση αυτή μια λογική αιτιότητας. Η λογική που θέλει την μετανάστευση να είναι αιτία του ρατσισμού μυστικοποιεί τα πράγματα και αναπαράγει τις σχέσεις εξουσίας όπως φαίνεται παραπάνω. Άρα αν λέγαμε ότι υπάρχει μια σχέση, μιλάμε για τη θέση πως η μετανάστευση είναι το αντικείμενο ή το πεδίο γύρω από το οποίο αναπαράγεται ο ρατσιστικός λόγος στην ελλάδα/ευρώπη σήμερα. Και αυτό γιατί όταν λέμε «μετανάστευση» υποτίθεται ότι αναφερόμαστε σε μια αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά στο βαθμό που η «μετανάστευση» εναλλάσεται/υποκαθίσταται εύκολα με το «μεταναστευτικό πρόβλημα» είμαστε ήδη εντός των πλαισίων που χαράσσει ο ρατσιστικός λόγος. Ένα παράδειγμα: πάρτε το δίπτυχο μετανάστευση/ασφάλεια. Οι διάφοροι που δρουν στο πεδίο της εθνικής ασφάλειας παρουσιάζουν ανενδοίαστα και αντικειμενικά την μετανάστευση ως απειλή για την εθνική ασφάλεια, για την κοινωνική συνοχή κτλ. Αυτή η εικόνα του μετανάστη ως ορθολογικού υποκειμένου που θέλει να μεγιστοποιήσει το συμφέρον του στην ελλάδα εις βάρος φυσικά του έλληνα είναι ήδη ρατσιστική. Οι πολιτικές και πρακτικές που έπονται αυτής της εννοιολόγησης της μετανάστευσης, π.χ τα κέντρα κράτησης, η βίαιη αναχαίτιση του φαινομένου κτλ είναι επίσης ρατσιστικές. Η σχέση ρατσισμός-μετανάστευση υποστασιοποιείται και ταυτόχρονα αποκρύπτεται ακριβώς με την μεσολάβηση ενός «αντικειμενικού» ζητήματος, π.χ «ασφάλεια» ή δημόσια υγεία».

Όπως και να χει, το μεταναστευτικό «πρόβλημα», σε αντίθεση με αυτό του ρατσισμού, είναι πρόβλημα του ελληνικού κράτους και του έθνους (όχι δικό μας) και επιλέχτηκε να λυθεί εν μέρει μέσω μιας διεύρυνσης της εθνικής ταυτότητας για λόγους στρατηγικής. Το μεταναστευτικό «πρόβλημα» φυσικά δεν λύθηκε ακόμα μιας και η λύση του περνάει μέσα από την ολοένα και περισσότερη χρήση και εξαθλίωση των μεταναστευτικών μαζών. Αυτό που έγινε με το νέο νόμο είναι η διαμόρφωση νέων όρων για αυτή τη διαχείρισή της πλειοψηφίας των μαζών αυτών (βλέπε σκούπες, αφαίρεση δικαιωμάτων, δολοφονίες και λοιπές πρακτικές εκτόνωσης του όχλου). Εντείνεται η χρήση του όρου «λαθρομετανάστης», καθορίζεται πιο ασφυκτικά, γίνεται πιο διακριτό «αντικείμενο» μέσω αυτού του προσδιορισμού/οροθέτησης, και άρα στοχοποιείται περισσότερο, γίνεται πιο εύκολο θύμα της κρατικής εξουσίας και βίας. Το ότι αυτή η νομική κίνηση θα έχει εκ των υστέρων θύματα δεν είναι κάτι δύσκολο να αποδειχτεί ενώ την ίδια στιγμή το ελληνικό κράτος θα έχει εξασφαλίσει προς το εξωτερικό και τους διεθνείς οργανισμούς στους οποίους συμμετέχει ένα politically correct προσωπείο. Για τα σημερινά ήδη θύματα, εξάλλου, δεν υπάρχει καμία διάθεση μεταμέλειας. Αλλά και για τα επόμενα προετοιμάζεται η προσεκτική εξουθένωσή τους. Το μεταναστευτικό σαν «πρόβλημα» έχει σαν θεμελιώδεις άκρες της συζήτησής του το ότι «οι έλληνες δεν έχουν δουλειές», πως «προκύπτει δημογραφικό πρόβλημα καθαρότητας του ελληνικού πληθυσμού», πως «είναι αδύνατον να συμμειχθούν πολιτισμικά πληθυσμοί με διαφορετικές κουλτούρες», πως τέλος «θα καταρρεύσει η οικονομία αν νομιμοποιηθούν όλοι οι μετανάστες». Τα μισά επιχειρήματα, τα εμμέσως ρατσιστικά, μιλούν με γλώσσα οικονομική και ταξική σαν του ΚΚΕ. Τα άλλα μισά επιχειρήματα, τα άμεσα συνήθως ρατσιστικά, μιλούν με γλώσσα εθνική (σαν της δεξιάς και… πάλι του ΚΚΕ). Και οι δύο επιχειρηματολογίες βάζουν εναγωνίως το ερώτημα: «πόσους μετανάστες χωράει η ελλάδα;». Γνωρίζουν βέβαια οι θέτοντες το ερώτημα πως οι μετανάστες που χωράνε στην ελλάδα είναι στην πραγματικότητα τουλάχιστον δεκαπλάσιοι των ελλήνων, ιδιαιτέρως ενόψει της μεγάλης (και αναξιοποίητης) γεωγραφικής επικράτειας της χώρας… Αλλά μάλλον δεν τους ενδιαφέρει να δώσουν απαντήσεις χωροταξικές, γεωγραφικές κτλ στα ερωτήματά τους. Τους ενδιαφέρει η απειλή του συμπαγούς της εθνικής ενότητάς τους, η απειλή του συμπαγούς της ελληνικής οικονομίας (ζωή σε λόγου μας, παρεμπιπτόντως). Τους ενδιαφέρει να νομιμοποιήσουν λίγες χιλιάδες για να εντείνουν μετά τους διαχωρισμούς μεταξύ νόμιμων και παράνομων, καλών και κακών, των προς διαχείριση και των προς εξόντωση. Αν περάσει το νομοσχέδιο ο όρος «λαθρομετανάστης», ένας όρος που δεν είναι τίποτα άλλο και δεν παίζει κανένα άλλο ρόλο σήμερα πέρα από αυτόν του ηθικού, ψυχικού και φυσικού στιγματισμού αυτών που σε άλλες εποχές λέγονταν «βάρβαροι, απολίτιστοι» κτλ, θα γνωρίσει μια νέα αναβίωση. Η λέξη «λαθρομετανάστης» ήταν, είναι και θα είναι ένα φονικό εργαλείο που κατασκεύασαν οι ρατσιστές κι αυτοί που ονειρεύονται ή προβαίνουν στις εξολοθρεύσεις των «άλλων».

Μια μέρα ενάντια στο ρατσισμό και 364 μέρες υπέρ…
Είναι κυρίαρχος μύθος της ελληνικής κοινωνίας και κοινό παραμύθι του ελληνικού κράτους πως η ελλάδα δεν πάσχει από ρατσισμούς και εθνικισμούς, από αντισημιτισμούς και άλλα τέτοια πράγματα. Ο ίδιος ο Υπουργός Προστασίας Πολίτη διεμήνυσε πολλάκις – και πρόσφατα και σε αμερικάνικη εφημερίδα – πως η χώρα δεν πλήττεται από τέτοιες αρρώστιες καθότι είναι χώρα φτωχή, πλην τίμια, δημοκρατικιά, η άλλοτε κοιτίδα του πολιτισμού.

Και, σύμφωνα με άλλες του δηλώσεις, στο άλλοτε λίκνο του πολιτισμού ευτυχώς υπάρχουν «μόνο 50,000 μουσουλμάνοι», οπότε δεν υπάρχει και θέμα κινδύνου της ελληνικότητάς μας. Αν το πρόβλημα το είχε μια χώρα αυτή θα ήταν μάλλον οι ΗΠΑ οι οποίες, για τον Υπουργό Προστασίας Πολίτη, έχουν και «μουσουλμάνο πρόεδρο» (!)[xix]. Έτσι, φαίνεται από τη βάση ως και την κορυφή το ποιόν των ατόμων που αρθρώνουν τον ελληνικό κοινωνικό ιστό: αντί η διαπίστωση ότι οι ΗΠΑ εξέλεξαν κάποιον που δεν είναι λευκός να οδηγήσει σε έναν αναστοχασμό όπου να σκεφτεί κανείς πόσο μακρινό θα ήταν στην ελλάδα να βγει ένας Αλβανός πρωθυπουργός… εδώ ο άλλος σκέφτεται (ο ίδιος υπουργός της κυβέρνησης του φιλο-μεταναστευτικού νομοσχεδίου) ότι εντάξει δεν πρόκειται να ακολουθήσουμε το κακό παράδειγμα των ΗΠΑ που διοικούνται από κάποιον ουσιαστικά «ξένο».

Ο Χρυσοχοϊδης και ο Καρατζαφέρης σε μια από τις υπέροχες αυτές συζητήσεις στη Βουλή σε αντίθεση με τις κυρίαρχες εντυπώσεις πως κεντρώοι μάχονται ακροδεξιούς, απλώς συναγωνίζονταν σε εθνικιστικές κορώνες και πατριωτικά λογύδρια. Φυσικά όλες αυτές οι δηλώσεις αλλά και σημαντικότερο οι πράξεις που συνήθως τις συνοδεύουν δεν μπορεί κανείς/καμιά να πιστέψει ότι είναι τυχαίες, ξεστρατίσματα ή υπερβολές. Είναι, αντιθέτως, τελείως ενδεικτικές για το πώς σκέφτονται αυτοί οι δημοκράτες. Σκέφτονται κανιβαλικά.

Ακούμε πολλές φορές να λέγεται ότι η κορυφή του παγόβουνου του ρατσισμού στην ελλάδα είναι οι νεοναζιστικές ομάδες και οι ακροδεξιοί πολιτικοί. Πράγματι και θα ήμασταν οι τελευταίοι που θα τους υποτιμούσαμε. Αυτό όμως δεν θα έπρεπε να μας κάνει να ξεχάσουμε το ίδιο το παγόβουνο! Δηλαδή, το ρατσισμό του όχλου, τον κρατικό ρατσισμό και τον καθόλα mainstream και νομιμοποιημένο ρατσισμό των κεντρώων, σοσιαλιστών, αριστερών, δεξιών κτλ. Είναι αυτές οι τελευταίες πηγές του ρατσισμού εξάλλου που συχνά καταλήγουν σε πρακτικές όπως: δέσιμο και μαστίγωμα (στη Μανωλάδα), δέσιμο και σύρσιμο από το μηχανάκι (πάλι στη Μανωλάδα)[xx], trafficking, φυλάκιση και σεξουαλική κακοποίηση (στην Αμαλιάδα), μαχαιρώματα και σφαίρες (Ομόνοια), «απλώς» τρομοκρατία (Νέα Μηχανιώνα) κοκ. Ο λαϊκισμός του Καρατζαφέρη εκεί, μεταξύ άλλων, βρίσκει πάτημα. Ίσως για αυτό αγαπούν όλοι να μισούν τον Καρατζαφέρη. Γιατί λειτουργεί ως το άλλοθι των υπολοίπων ρατσιστών. Η επίσημη πολιτική έχει εξάλλου το αβαντάζ την ίδια ώρα που ξυλοφορτώνει κόσμο στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη και φτιάχνει τα ελληνικά Γκουαντάναμο, όπως της Μυτιλήνης, να προτείνει και τα ‘προοδευτικά’ της νομοσχέδια που ικανοποιούν τα απλούστερα όλων των αιτημάτων μιας μερίδας μεταναστών και μεταναστριών καθώς και να γιορτάζει με κάθε επισημότητα και τυπικότητα τις διεθνείς μέρες ‘ενάντια στο ρατσισμό’. Πρόκειται για την καθόλα νόμιμη και θεωρούμενη μη ακραία πολιτική που εξαναγκάζει τους μετανάστες και τις μετανάστριες να δουλεύουν για να είναι προσωρινά νόμιμοι στη χώρα (το κόλπο παλιά λεγόταν καρότο και μαστίγιο ενώ σήμερα νομιμοποίηση και ένσημα), ενώ ταυτόχρονα φυτεύει νάρκες στα σύνορα και βουλιάζει φουσκωτά στο Αιγαίο. Με λίγα λόγια, πρόκειται για την πολιτική ‘μία μέρα ενάντια στο ρατσισμό, όλες τις υπόλοιπες υπέρ (του ρατσισμού)’.

Μέσα σε αυτό το κλίμα θα έπρεπε να ξαναθυμηθούμε τα λόγια της αντιφασιστικής ομάδας μεταναστών από τη Γερμανία, Café Morgenland, όταν έγραφαν πως «Εν όψει αυτής της αθλιότητας της ελληνικής κοινωνίας και της ελεεινότητας των πρωτοποριών της, μετατρέπονται ακόμα και τέτοια απλά, ρεφορμιστικά και αυτονόητα σε άλλους καιρούς και σε άλλες κοινωνίες συγκεκριμένα αιτήματα σε κοινωνικό δυναμίτη που περιμένει και επιμένει υπομονετικά να του ανάψουν το φυτίλι…»[xxi]. Το ότι χιλιάδες μετανάστες στηρίζουν το νομοσχέδιο είναι γεγονός καθώς με το σημερινό νομοσχέδιο για την ιθαγένεια η ζωή αρκετών δεκάδων χιλιάδων μεταναστών θα αλλάξει σε πολύ βασικά πράγματα τα οποία είναι αυτονόητα για όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους αυτής της κοινωνίας [ασφάλιση, εργασία, ελευθερία μετακίνησης κοκ]. Την ίδια στιγμή, λόγω των προαναφερθέντων αρνητικών που θα έχει ως αποτελέσματα το νομοσχέδιο (όπως η ένταση του διαχωρισμού νόμιμων και παράνομων) στο τέλος, θα φανεί ότι ο νόμος θα φέρει την πλειοψηφία των μεταναστών στην ελλάδα ένα βήμα πίσω. Στο διά ταύτα και για τους παραπάνω λόγους, μια ριζοσπαστική πολιτική θα προϋπέθετε κανείς μας να μην καταναλώσει ενέργεια και χρόνο για να υποστηρίξει αυτό το νομοσχέδιο αλλά αντιθέτως να οξύνει τον ανταγωνισμό εναντίον της πολιτικής που κάνει όλο και περισσότερο πάγια τη διάκριση μεταξύ πολιτών α’, β’, γ’ κατηγορίας καθώς ίσως και των «ανύπαρκτων» ως υποκείμενα… (την κατηγορία 0) . Ο ρατσισμός του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας δεν αντιμετωπίζονται με αυτό το νόμο, όπως και με κανένα νόμο. Ο ίδιος ο έλεγχος της μετανάστευσης που αποπειρώνται να επιτύχουν με το νόμο αυτό είναι ο ίδιος ένα ρατσιστικό μέτρο. Δεν είναι η εποχή που πρέπει να σταθούμε δίπλα σε αυτούς που οργανώνουν το μέλλον των πληθυσμών με βάσει εθνικά, φυλετικά κριτήρια. Είναι μια καλή εποχή, αντιθέτως, για να βαθύνουμε αγώνες για ανοιχτά σύνορα και ελεύθερη μετανάστευση σε όλο τον κόσμο.

Ως προς τους μετανάστες και τις μετανάστριες της χώρας η ευχή μας είναι ο καθένας και η καθεμία να ξανασκεφτεί αν θέλει το ντροπιαστικό αυτό πράγμα που λέγεται ελληνική ιθαγένεια. Το πραγματικό ερώτημα, εξάλλου, ενόψει των συζητήσεων για το νόμο κατά τη γνώμη μας δεν είναι το πόσους μετανάστες χωράει η Ελλάδα, αλλά το πόσους ρατσιστές χωράει αυτή η χώρα. Μήπως 10 εκατομμύρια; Μήπως όσοι είναι και οι Έλληνες;

Ο μύθος της φασιστικής μειοψηφίας
Να τι έγραφε ο Ιός της Ελευθεροτυπίας σε πρόσφατο άρθρο του: «τη διετία 2007-2009, κάτω από την πίεση των δημοσκοπικών ευρημάτων, η κυβέρνηση θα υιοθετήσει σειρά υποδείξεων του ΛΑΟΣ (βιβλίο Ιστορίας, πολιτική απέναντι στην ΠΓΔΜ, καταστολή του νεολαιίστικου κινήματος), η οποία θα πάρει τη μορφή αυτούσιας αντιγραφής, μετά τον πανικό στις ευρωεκλογές του Ιουνίου (πογκρόμ στους μετανάστες, επιχειρήσεις- σκούπα σε Πάτρα και Αθήνα, νομοθετήματα για κάμερες, κουκούλες και DNA κ.λπ.). Αλλά μ’ αυτό τον τρόπο το μόνο που κατάφερε ήταν να επιβεβαιώσει ότι σύρεται πίσω απ’ αυτό που η ίδια ονομάζει μέχρι σήμερα “άκρο”»[xxii]. Υπάρχει μια ανάγνωση αυτών των γραμμών που θα θέλαμε να προωθήσουμε και μια άλλη ανάγνωση που στην οποία θα θέλαμε να αντιτεθούμε. Θα μπορούσε κάποιος λοιπόν να καταλάβει από τις παραπάνω γραμμές του Ιού πως η δεξιά στην Ελλάδα δεν είναι η ίδια ‘ακραία’, είναι μια λίγο-πολύ ‘νορμάλ’ δεξιά, απλώς καλό θα ήταν να μην συρθεί από τα «άκρα» της τα οποία θα την οδηγήσουν στο να νομοθετήσει κατασταλτικά μέτρα για μετανάστες και ντόπιους ριζοσπάστες. Η δεξιά με βάση αυτή την ανάγνωση δεν είναι καθαυτή ρατσιστική, δεν έχει προσανατολισμούς καταστολής των διεκδικητικών κοινωνικών κομματιών και το γεγονός ότι είναι δεξιά έχει να κάνει λίγο-πολύ με την επιλογή μιας συντηρητικής οικονομικής πολιτικής (φιλελεύθερης κι ωραίας). Εφόσον όμως κάποιος θα πίστευε πως η πλειοψηφία της δεξιάς δεν είναι πχ ρατσιστική, ενώ ρατσιστικά είναι μόνο τα άκρα, σύντομα θα έφτανε στο κρίσιμο ερώτημα: τότε γιατί μια πλειοψηφία να παρασυρθεί από μια μειοψηφία; Μήπως τελικά η μειοψηφία δεν είναι μειοψηφία αλλά πατάει σε κάποιες κοινές βάσεις που έχει με την πλειοψηφία; Μια διαφορετική ανάγνωση που θα μπορούσε να προκύψει – και ίσως προωθεί και το άρθρο του Ιού – είναι η εξής: η διάκριση μεταξύ ‘άκρων’ και ‘κυρίου σώματος’ (sic) είναι λίγο-πολύ μια διάκριση κατασκευασμένη που εξυπηρετεί τον εξορκισμό του ακραίου μας εαυτού σε κάποιον εξωτερικό άλλο στον οποίο μπορούμε να κάνουμε κριτική χωρίς πρόβλημα. Επίσης είναι μια διάκριση που τίθεται στα όρια της politically correct οριοθέτησης μιας γλώσσας ‘μετριοπαθούς’, ‘ώριμης’ και άλλα τέτοια και μιας γλώσσας που κατά τα άλλα συνηθίζει να παθιάζεται και να ‘λέει τα πράγματα με το όνομά τους’ (ένα από τα αγαπημένα μότο του Καρατζαφέρη). Αν κάνουμε την ερμηνεία ‘το κύριο σώμα σέρνεται από τα άκρα του’ (πχ το πέος του), είναι δύσκολο μετά να εξηγήσουμε γιατί αυτό το κύριο σώμα όλο και περισσότερο αναμειγνύεται με τα άκρα του σε περιπτώσεις που σαν τη συζήτηση στη Βουλή για το νομοσχέδιο, η μία πολιτική τάση συναγωνίζεται την άλλη σε σύγχρονους ορισμούς του ‘καλού πατριωτισμού’. Ή είναι ακόμα πιο δύσκολο να εξηγήσουμε την παρουσία και προσαγωγή νομαρχιακού μεγαλοστελέχους (Χριστίνα Σιδέρη) της δεξιάς σε συγκέντρωση της εθνικιστικής εφημερίδας ‘Στόχος’. Που σταματά άραγε το κυρίως σώμα και αρχίζουν τα άκρα; Όταν κραδαίνει στέλεχος της επίσημης δεξιάς καδρόνι με την ελληνική σημαία σημαίνει ότι παραμένει στο κυρίως σώμα; Ή όταν στελέχη της χρυσής αυγής προσάπτουν ρατσιστικές επιθέσεις στα Χανιά σε στελέχη του ΛΑΟΣ Χανίων είναι μήπως ευκολότερο να διακρίνουμε τα όρια; Αυτό που συνειδητοποιεί γρήγορα ο καθένας και η καθεμιά είναι πως στο θέμα του ρατσισμού, τουλάχιστον, η διάκριση μεταξύ ‘κυρίως σώματος’ και ‘άκρων’ είναι ανέξοδη και μάταιη. Το πολιτικό φάσμα κινείται σα μια μεγάλη αμοιβάδα, ένα ‘σώμα δίχως άκρα’. Οι, δε, κατασκευές εννοιών που ξορκίζουν το ρατσισμό σε κάποιον άλλον πάντα, πρωτίστως όχι στην ελλάδα αλλά και, δευτερευόντως, όχι στο δικό μας εαυτό εξυπηρετούν ακριβώς στην απόκρυψη του ενόχου.

Η ανακάλυψη του «ελληναρά» και…
Δεν είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα στην κυρίαρχη γλώσσα και κουλτούρα από την πολιτική. Θολό όριο διάκρισης του πατριωτικού από τον εθνικιστικό λόγο είναι και το κατασκευασμένο πρότυπο του ‘ελληναρά’ που υποτίθεται ότι πρεσβεύει τις κακές ποιότητες του έλληνα βάσει της διάκρισης από τις οποίες κάποιος μπορεί να ξεφύγει της κριτικής για το ότι υποπίπτει στην κατηγορία του εθνικιστή και του ρατσιστή. Αν ο ‘ελληνάρας’ είναι ο κραυγαλέος ‘βλάχος’ ρατσιστής, ο ‘έλληνας’ αναπαριστά τη low profile εθνική συνείδηση. Ο ελληνάρας ‘το φωνάζει’, φοράει και την καδένα, ουρλιάζει, είναι μάτσο άντρας, τον παρομοιάζουν με πίθηκο κτλ. Τα υπόλοιπα είναι νορμάλ. Δηλαδή η άποψη ότι η Μακεδονία είναι Ελλάδα, παρόλο που είναι χρυσαυγίτική, θεωρείται άποψη του μέσου Έλληνα και όχι του ‘Ελληναρά’… Ή η άποψη ότι οι gay πουστεύουν το έθνος μπορεί να είναι του ελληναρά αλλά και οι ‘νορμάλ’ ετεροέλληνες το πιστεύουν. Ή η άποψη ότι δεν υπάρχει ρατσισμός στην Ελλάδα, με ελαφριές παραλλαγές, δεν ανήκει στους ελληνάρες, ανήκει στους καθώς πρέπει έλληνες. Ή οι δηλώσεις της σιτεμένης με αναβολικά ολυμπιονίκης Χαλκιά περί ελληνικού DNA δεν χαρακτηρίστηκαν ως απόψεις εθνικιστικές… παρά από μερίδα μόνο του αριστερού και αναρχικού Τύπου και οργανώσεων.

Why we love to hate Karatzaferis?
Εντάξει δεν ισχύει για όλους μας ότι γουστάρουμε να μισούμε τον Καρατζαφέρη. Κάποιοι απλώς τον μισούμε, άλλοι απλώς τον αγαπάνε, άλλοι – όπως οι εγχώριοι νεοναζί πχ που βγαίνουν σε αυτόνομο μοντελάκι πλέον – μισούν που τον γουστάρουν. Αλλά θα θέλαμε να μιλήσουμε για μια μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων και όχι για τις μειοψηφίες: την πλειοψηφία δηλαδή που γουστάρει να τον μισεί. Μιλάμε για ένα politically correct κίνητρο το οποίο όμως αποκρύπτει ότι οι ακραίες απόψεις είναι ήδη περασμένες στο κοινωνικό σώμα ως… φυσικές. Oι Καρατζαφέρηδες, όπως λέει ο Ζίζεκ, είναι οι «αρνητικοί κοινοί παρονομαστές ολόκληρου του κατεστημένου πολιτικού φάσματος» – «ο δεξιός κίνδυνος» λόγω του οποίου μας υπαγορεύουν να δείξουμε «αλληλεγγύη σε ολόκληρο το δημοκρατικό μπλοκ». Άρα το ότι η επίσημη δεξιά ή ‘σοσιαλδημοκρατία’ σέρνεται ή παρασύρεται από την ακροδεξιά μήπως είναι κάτι που θέλουν αυτοί να μας κάνουν να πιστέψουμε; Μήπως αυτό είναι που βολεύει το δεξιό φάσμα πολιτικών να πιστεύουμε; Ότι δηλαδή το ΛΑΟΣ φταίει εξολοκλήρου για τις περιβόητες σκούπες του Ιούνη του 2009 στην Αθήνα μετά τις ευρωεκλογές; Ή μήπως αυτό βολεύει το ‘σοσιαλδημοκρατικό μπλοκ’ να πιστεύουμε; Ότι δηλαδή τα ούτως ή άλλως ρατσιστικά μέτρα του νορμάλ ελληνικού κράτους, πχ να έχει ποσοστό κατοχύρωσης προσφυγικού ασύλου 0% είναι απόρροια κάποιου ξεστρατίσματος λόγω πρόσκρουσης με την ακροδεξιά;

Η ιδιαιτερότητα, βέβαια, της Ελλάδας σε αντίθεση ίσως με άλλες χώρες είναι ότι εδώ το χαρτί Καρατζαφέρη και ‘ακραίων’ ανασύρεται και αποσύρεται κατά το δοκούν – κοινώς όπως βολεύει και χωρίς καμιά συνέπεια και μνήμη. Τη Δευτέρα θα είναι ακραίος, την Τρίτη «δικός μας» και θα παρελαύνει σε όλα τα media. Ρατσιστής, αντισημίτης, ομοφοβικός; Μπα, όχι. Αυτή είναι η ελληνική ιδιαιτερότητα λοιπόν. Εδώ αποδεικνύεται ότι και ο χαρακτηρισμός ‘ακραίος’ είναι απολίτικος και λίγο-πολύ κενός περιεχομένου, ειδικός για πολιτικάντικους χαμαιλεοντισμούς τέτοιου είδους. Γιατί όλα αυτά που προαναφέραμε – πχ ρατσισμός, αντισημιτισμός, ομοφοβία – δεν έχουν, αφενός, τεθεί ως πολιτικά προβλήματα στην ελλάδα και αφετέρου γιατί η πολιτική στην ελλάδα έχει κολλήσει στο συμφεροντολογικό κίνητρο με συχνό φαινόμενο τις συνεχείς ευκαιριακές λυκοφιλίες μεταξύ πολιτικών που φαινομενικά (και μόνο φαινομενικά) δεν έχουν καμία ιδεολογική συγγένεια. Ενδεικτική είναι πχ η προεκλογική έμμεση ‘στήριξη’ πασοκ προς Καρατζαφέρη για να αρπάξει ο τελευταίος κάποιες ψήφους από τη νέα δημοκρατία ή, αντίστοιχα, τα γλειψίματα Καρατζαφέρη για τις κατασταλτικές αρετές του Χρυσοχοϊδη ή τη σκληρή εθνική γλώσσα Πάγκαλου για τους Γερμανούς. Και στις δύο περιπτώσεις, βέβαια, της μη προβληματοποίησης των εξουσιαστικών αυτών κοινωνικών σχέσεων αλλά και του πολιτικαντισμού, αυτό που βγαίνει σα συμπέρασμα είναι ότι … όλοι τους είναι ρατσιστές και για αυτό δεν θεωρούν την κακομεταχείριση των ξένων ως κάτι με το οποίο αξίζει να ασχοληθούν κεντρικά. Θεωρούν, αντιθέτως, την κακομεταχείριση των μεταναστών φυσική, ίσως μια διέξοδο, όπως και τα πογκρόμ και τις δολοφονίες και τις επιθέσεις που συχνά-πυκνά κάνει ο όχλος. Όλα αυτά τα οποία λειτουργούν σα βαλβίδα εκτόνωσης για τη χύτρα των ανταγωνισμών. Για αυτό και δεν προβληματοποιούνται από κανέναν σχεδόν σε όλο το πολιτικό φάσμα μιας και δεν ενδιαφέρουν σα θέματα. Εξάλλου, κάπως πρέπει να εκτονωθεί κι ο λαός. Αυτό το φαινόμενο το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «ξενοφοβικός πυρήνας του λαϊκισμού» θέτει άμεσα και όλο και περισσότερο στο μέλλον το ζήτημα της αμεσότητας ενός κινδύνου κατάληψης της εξουσίας από ολοκληρωτικές πολιτικές συμμαχίες.

Όσο κι αν αυτή η προοπτική φαίνεται δύσκολο να πραγματωθεί άμεσα, το γεγονός πως εδώ και δέκα χρόνια οι εθνικιστικοί λόγοι αναβιώνουν όλο και κεντρικότερα ενώ οι λεγόμενοι ακροδεξιοί προσπαθούν να ρετουσάρουν τον τρόπο πλασαρίσματός τους κοινωνικά είναι εύλογο να δημιουργεί ανησυχίες. Προφανώς για να πάμε σε κάτι πιο ολοκληρωτικό πρέπει αυτά που λέει σήμερα ο Σαμαράς στη Βουλή – πως δηλαδή «είμαστε» υπέρ του Διαφωτισμού εναντίον της γκετοποίησης της κοινωνίας και της πολυπολιτισμικότητας άρα.. αρνούμαστε τη νομιμοποίηση των μεταναστών – να γίνει κοινό κτήμα περισσότερων ακόμα ανθρώπων οι οποίοι θα πρέπει να αρχίσουν να το πιστεύουν πραγματικά! Δηλαδή, αυτό το επιχείρημα (ή όποιο άλλο τέτοιο) πρέπει να χάσει τη φαιδρότητα που σήμερα το περιλαμβάνει και, αντιθέτως, να επαναστατικοποιηθεί! Αλλά αυτό όπως καταλαβαίνουμε προς το παρόν είναι δύσκολο να γίνει στην ελλάδα λόγω της χαμηλής πίστης της χώρας στα ιδανικά του Διαφωτισμού αλλά και λόγω του ότι η σημερινή δεξιά και ακροδεξιά δε σέβονται επίσης καθόλου οτιδήποτε προοδευτικό και βρίσκονταν πάντοτε στον αντίποδα κινημάτων ενάντια στην πατριαρχία και την ομοφοβία. Δηλαδή στην Ελλάδα λείπουν τόσο οι ρήτορες τύπου Λεπέν όσο και τα ζωντανά (τρόπος του λέγειν) παραδείγματα όπως ο Πιμ Φόρτουιν ή ο Χάϊντερ, οι gay ακροδεξιοί ηγέτες της Ολλανδίας και της Αυστρίας. Άρα εδώ κανείς δεν πρόκειται να πεισθεί μιας και κανείς δεν θεωρεί κακό το να χτυπιέται ένας gay στους δρόμους ή να τον κοροϊδεύουν στην τηλεόραση. Για όλους τους είναι εύκολη η ομοφοβία όσο και η διαδικασία της αναπνοής, ενώ είναι γεγονός ότι το «γυναικείο» κανείς πια δεν το θυμάται εκτός αν δεν μιλάει για «προβλήματα του Ισλάμ». Αυτούς τους λόγους τους βλέπουμε σαν πιο πιθανές αιτίες για να μη ριζοσπαστικοποιηθούν προς ολοκληρωτικές κατευθύνσεις άμεσα οι ρατσιστικές μάζες παρά οι οποιεσδήποτε ξύλινες αναλύσεις της ταξικο-λάγνας ελάρ/ελαν. Η ελλάδα εν ολίγοις ενώ μπορεί να αποφύγει ριζοσπαστικοποίηση του ρατσισμού λόγω ακριβώς της μη πίστης της στον Διαφωτισμό (οξύμωρο ε;), από την άλλη κινδυνεύει από την τάση της για καφρίλες τις οποίες πάντοτε στην ιστορία της (εκτός από μια, στο Ολοκαύτωμα) σταματούσε η… ένοπλη πολιτισμένη Ευρώπη των κρατών, η οποία συνήθιζε να τραβάει το αυτί της άτακτης ρατσιστικής ελλαδίτσας. Για παράδειγμα, δείτε σε άλλα κείμενά μας πως αποτράπηκε το πογκρόμ της εβραϊκής κοινότητας της Κέρκυρας στα 1890 ή τα πογκρόμ στη Θεσσαλονίκη το 1912[xxiii]. Για αυτό όταν παλιότερα ζητούσαμε να γίνει χωματερή η Αμάρυνθος δεν αστειευόμασταν…

Οι αναλύσεις, τέλος, που λένε πως το παιχνίδι που σήμερα κάνουν οι εθνικιστικές δυνάμεις το κάνουν απλά και μόνο επειδή λείπει μια σοβαρή ταξική ανάλυση και πάλη είναι απλώς ταυτολογικές και α-ιστορικές. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, αντίθετα, ότι η σοβαρή ταξική ανάλυση και πάλη σήμερα λείπει ακριβώς επειδή ανεβαίνουν οι εθνικιστές. Είναι ένας φαύλος ταυτολογικός κύκλος, μια θεωρία της ‘έλλειψης’, χωρίς νόημα. Επίσης είναι α-ιστορική γιατί ‘κολλάει’ σε κάθε εποχή και για κάθε χώρα, δεν μας λέει κάτι καινούργιο, δεν μπορεί να αναλύσει τις ιδιαιτερότητες του παρελθόντος αλλά επίσης και του παρόντος. Πχ η σημερινή ξενοφοβία που είναι στα ύψη όχι για τον ελληναρά αλλά για τον ‘νορμάλ’ έλληνα, ο μιλιταρισμός του κράτους και η αύξηση του αριθμού των σωμάτων ασφαλείας είναι σύγχρονες καταστάσεις. Ο, δε, συνδυασμός όλων αυτών με ένα περιβάλλον (οικονομικής) κρίσης που παρουσιάζεται σαν κρίση όλων μας, κάτω από μια εθνική ομπρέλα υποχρεώσεων για περισσότερη δουλειά και καθήκοντα… δεν μυρίζουν κάτι καλό. Ο αντιφασισμός και ο αντιεθνικισμός που θα έπρεπε να αναπτυχθούν σα συστατικά κάθε μελλοντικού κινήματος, λοιπόν, δεν είναι στοιχεία που αποκρύπτουν την ουσία της ταξικής πάλης όπως ισχυρίζονται οι θεωρητικοί της τάξης… αλλά αντιθέτως οι ίδιες οι βάσεις για οποιαδήποτε παραπέρα συζήτηση.

Χωρίς την πλήρη και κάθετη εναντίωση σε κάθε μορφή ρατσισμού από όπου κι αν προέρχεται θα βρίσκουμε συχνά τους εαυτούς μας μπλεγμένους μέσα στα όρια του ακραίου (ειλικρινούς) ή συγκαλυμμένου (ανειλικρινούς) ρατσισμού του σημερινού πολιτικού φάσματος. Αυτό το φάσμα, επί των ημερών του ‘σοσιαλισμού’, θα είναι ακόμα πιο επικίνδυνο μιας και στρατηγική των κυβερνήσεων του πασόκ ήταν ανέκαθεν να δημιουργούν πεδία συναίνεσης με τους βολεμένους/προνομιούχους των καταπιεσμένων ομάδων του πληθυσμού. Έτσι κι εδώ στο θέμα μας δεν είναι περίεργο που το πασόκ προσεγγίζει κάποιους που είναι έτοιμοι να πουλήσουν μεταναστευτική ταυτότητα για να απολαύσουν τη θέση του «εκπρόσωπου των μεταναστών στην ελλάδα». Το πασόκ παίζει πολυπολιτισμικά από αυτή την άποψη: πολιτικές ταυτότητας και έξυπνες διακρίσεις καλών/κακών μεταναστών ώστε να χειραγωγηθεί με ηθική νομιμοποίηση η πλειοψηφία των υπολοίπων «ξένων». Δεν είναι περίεργη στρατηγική βάσει της οποίας θα έπρεπε να αναπροσαρμόσουμε το λόγο μας. Την ξέρουμε καλά από τα αντι-ρατσιστικά/αριστερά φιλαράκια μας που διοργανώνουν μεταναστευτικές κουζίνες και βλέπουν ματσάκια ελλάδας-αλβανίας στα στέκια τους γιορτάζοντας ποδόσφαιρο, «πολιτισμούς» και ανεκτικότητα. Έτσι διεισδύουν και τα ΣΕΚ, ΜΕΚ κτλ στους «ξένους» δίνοντάς τους τη ντουντούκα για 5 λεπτά σε πορείες, μαζεύοντάς τους όποτε ξεφεύγουν και ζητούν εκδίκηση (όπως στο Εφετείο στις 09/05/09 που τους παρακαλούσε να μη χιμήξουν στη χρυσή αυγή) και βάζοντας τους να υπογράφουν πομπώδεις διακηρύξεις ενάντια στην… κυβέρνηση. Η δεξιά (και πέρα) είναι πιο ειλικρινής συνήθως, δεν γουστάρει να βλέπει καν μπάλα με τους «ξένους» και κάνει κριτική στην πολυπολιτισμικότητα. Τους θέλει κρυμμένους στην Αλίαρτο, στους Μολάους να μαζεύουν πορτοκάλια κτλ, εκφράζοντας το πραγματικό πνεύμα της χώρας. Όταν οι ακροδεξιοί και οι νεοναζί κραυγάζουν τα περί απειλής της «ελληνικής διαφορετικότητας» και τα περί «γίναμε μειοψηφία στη χώρα μας» απευθυνόμενοι στον όχλο με το «έλληνες ξυπνάτε» ουσιαστικά αυτό που ζητάν είναι το ακριβώς αντίθετο: όλοι να κοιμηθούν αφού μόνο ένας νους, του «Φύρερ», είναι αρκετός για να σκέφτεται. Στην τελική είναι καλύτερο να έχεις σκλάβους, χωρίς να μπορούν να σου ζητήσουν τίποτα. Ταυτόχρονα, όταν το πασόκ επιθυμεί πολυπολιτισμό, τότε τον καταλαβαίνει ως εξής: διείσδυση στις κοινότητες μέσω «αυτοδημιούργητων» καπηλευτών και ανθρώπων που μπορούν να ξεδιψάσουν (αν ποτέ δίψασαν) με λίγο χρήμα και μια θέση εξουσίας. Είναι προφανές ότι αυτή είναι και η καλύτερη στρατηγική από πλευράς εξουσίας για το πώς να αποκόψει την αλληλεγγύη μεταξύ των διαφορετικών κοινοτήτων μεταναστών. Είναι προφανές ότι αυτό συνέλαβε και η κυβέρνηση πασοκ από την τελευταία εμφάνιση των «ξένων» στους δρόμους του Δεκέμβρη. Και είναι άλλο τόσο προφανές ότι για αυτό τους τρόμαξε τόσο πολύ ο λόγος των αυτοοργανωμένων Αλβανών μεταναστών. Η αυτοοργάνωση των μεταναστών θα σήμαινε ότι η διαχείρισή τους θα αποδεικνυόταν δύσκολη. Εντάξει για να μην αδικήσουμε τους ελαρ (έλληνες αριστερούς) και τους βάλουμε στο ίδιο τσουβάλι με το πασόκ, πρέπει να τους αναγνωρίσουμε το εξής. Ο κύριος όγκος της αριστεράς φτάνει μέχρι το σημείο να ανακαλύψει και «το θετικό της άλλης κουλτούρας»: οι αλβανοί μάθανε να μιλάν καλά ελληνικά και είναι εργατικοί, οι Αφρικάνοι παίζουν μουσική στα επαναστατικά φεστιβάλ, οι Πακιστανοί κάνουν «καυτερά» στις συλλογικές κουζίνες. Ένα χαρακτηριστικό για κάθε «κουλτούρα» είναι αρκετό. Και έτσι ο καθένας μένει στο πόστο του. Και φυσικά όλοι μαζί δούλεψαν για το «όραμα» των ολυμπιακών του 2004, τότε που ήταν περισσότερο χρήσιμοι και τα περί ‘παρανομίας’ λόγια είχαν χαλαρώσει λίγο. Οι έλληνες έχουν κι αυτοί ένα καλό, τουλάχιστον, χαρακτηριστικό: προφανώς είναι καλοί στον αντι-ρατσισμό (γνωστή η φιλόξενη ράτσα τους εξάλλου).

Σε τι χρησιμεύει ακόμη η αυτονομία; Ασκήσεις Ετερότητας
Πολλοί αναγνώστες παραπονούνται πως δεν έχουμε πια θετικές σκέψεις για τον κόσμο ετούτο και πως πήξανε στην άρνηση και στην μεμψιμοιρία από μέρους μας. Έτσι σκεφτήκαμε να προσθέσουμε ένα τέτοιο κεφάλαιο εδώ προς το τέλος που να περιγράφει τα θετικά στοιχεία που βλέπουμε να αναπτύσσονται στον ελλαδικό χώρο και για το κεφάλαιο αυτό προορίζαμε αρχικά την αναδημοσίευση, καθώς δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε τίποτα άλλο, συνταγών για χορτόπιτα, γιουβαρλάκια κτλ. Μετά σκεφτήκαμε πως πολλά κι από αυτά ακόμη τα φαγητά που μας αρέσουν δεν είναι παρά κλεμμένες τούρκικες συνταγές και άρα θα ήταν ντροπή να βρίσκονταν εδώ.

Εντάξει, λοιπόν, πέρα από την ανεπιφύλακτη πίστη μας πως το ελληνικό πρόβλημα θα λυθεί κυρίως μέσα από τη δυναμική αυτοοργάνωση των μεταναστών ενάντια σε κράτος και όχλο, πιστεύουμε πως υπάρχουν δύο-τρία πράγματα που πρέπει να γίνουν. Το ένα από αυτά, αν είχε κάποιο νόημα η έννοια της ετερότητας, αυτό είναι – όπως έχουμε πει και παλιότερα – η θέσμιση του έτερου μέσα στο ταυτό. Στην δύστυχη κοινωνικοποίηση που έχει κανείς μέσα στον ελληνικό χώρο, δεν είναι περίεργο και μαλακισμένο, αλλά πολύ συχνά φυσικό και αυτονόητο πως όταν σκέφτεται τους μετανάστες και τις μετανάστριες τους σκέφτεται ως κάτι αρνητικά διαφέρον. Πράγμα απαράδεκτο και εμείς θα λέγαμε σιχαμένο. Όπως είδαμε και πριν, στην ανάλυση, είναι της μόδας πια το αρνητικά διαφέρον και ασυμβίβαστο βεβαίως με την καλή μας κουλτούρα να εκπροσωπεί ο ‘βάρβαρος σεξιστής (λαθρο)μετανάστης’. Σημεία των καιρών. Στη λούμπα του φεμινιστή ηγέτη της δεξιάς έπεσαν προσφάτως και ελευθεριακές ομάδες παραδεχόμενες… κάποιο ζητηματάκι με τους μετανάστες. Οι αναπαραστάσεις και τα λόγια δυστυχώς συνήθως προδίδουν τον κεκαλυμμένο ρατσισμό τέτοιων μοδών. Κι αυτό γιατί αυτές οι απόψεις (δεξιές, ελευθεριακές ή μη) είναι συνήθως δεσμευμένες σε ένα κλασικό φιλελεύθερο ρατσιστικό σχήμα με βάση το οποίο ο «καλός Άλλος» είναι εκείνα τα βασανισμένα παιδάκια της Αιθιοπίας, τα διψασμένα πρόσωπα των οποίων κοσμούν πλέον και τα μπουκαλάκια με νερό διάφορων καλόψυχων εταιρειών. Επίσης τον «καλό Άλλο» εκπροσωπούν οι ‘βιασμένες γυναίκες’, ‘οι γυναίκες που καταπιέζονται’ και που με λυπημένο βλέμμα («τα κακόμοιρα τα ματάκια τους» που λέει κι ο Βελόπουλος) μας παρατηρούν μέσα από τις χαραμάδες του τσαντόρ ή της μπούρκα. Αυτά τα παιδάκια, αυτές οι γυναίκες μας περιμένουν εμάς τους Δυτικούς (άντρες) να τις σώσουμε από τους «βαρβάρους» (μουσουλμάνους άντρες). Το κύριο χαρακτηριστικό τους στις αφηγήσεις με τις οποίες αυτά τα λυπημένα πρόσωπα φτάνουν εδώ είναι βεβαίως η παθητικότητά τους και ο ορισμός της ύπαρξής τους μέσα μια κατάσταση αναμονής της διάσωσής τους από εμάς. Βέβαια, υπάρχει και ο «κακός Άλλος», ο τρελαμένος ισλαμιστής, αυτός με άλλα λόγια που είναι πιο σκουρόχρωμος και κάθεται δίπλα μας στα αεροπλάνα με αποτέλεσμα να ιδρώνουμε… ή σε μερικές τέλειες περιπτώσεις αυτός που αρνείται να προβατοποιηθεί από τους αριστερούς σωτήρες του. Όπως έλεγαν οι Café Morgenland «Ο μόνιμος φόβος του αριστερού/αντιεξουσιαστή/αναρχικού είναι η περιθωριοποίηση του από αυτούς που θέλει να σώσει και ο μόνιμος εφιάλτης του η μετατροπή τού προστατευόμενου του από αντικείμενο σε υποκείμενο»[xxiv]. Δεν είναι τυχαίο πως ο πόλεμος στο Αφγανιστάν είχε για βασικό όπλο της ηθικής του νομιμοποίησης τη διάσωση των γυναικών του Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν. Και ίσως μας κάνει ένα κλικ παραπάνω για το πώς δομούνται αυτά τα σχήματα όταν σκεφτούμε πως ένα τέτοιο αντίστοιχο «Άλλο» θεωρούνταν και τα ίδια Βαλκάνια, μια δεκαετία πιο πριν, όταν πχ η έκφραση «Βαλκάνια, η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης» ήταν τότε κυρίαρχη. Αυτό που θα μπορούσε να γίνει εδώ είναι απλά να μη τρώει κανείς αμάσητη την προπαγάνδα που τον ταΐζουν ή ακόμη καλύτερα, όπως υπονοήσαμε, να αρχίζει να θεσμίζει το έτερο, το «Άλλο», στο ταυτό, στην ταυτότητά του, στους θεσμούς με τους οποίους έχει μάθει να ζει και να σκέφτεται. Αυτό δεν αφορά μόνο στις φιλανθρωπικές κουζίνες όμως που έχει αναλάβει εργολαβικά το ντόπιο αντιρατσιστικό κίνημα ταυτίζοντας τον αντιρατσιστή με αυτόν που έχει δοκιμάσει αφγανικά φαγητά. Πολύ πέρα από αυτό, πιο κρίσιμος είναι ο πειραματισμός της σκέψης και το σπάσιμο των στερεοτύπων γύρω από την ταύτιση του Ισλάμ ή του όποιου «Άλλου» με ότι το χειρότερο παρουσιαστεί στην ανθρώπινη σκέψη και πρακτική. Εντάξει, φτάνει με τα αυτονόητα. Μια άλλη ιδέα που μπορούμε να εφαρμόσουμε είναι η εξής… να το βουλώσουμε και να ακούσουμε τι λένε κάποιοι αυτοοργανωμένοι μετανάστες…

Για επιδόρπιο

«Σε ότι αφορά τους ντόπιους θεωρούμε ότι ο ρατσισμός θα πρέπει να απαντηθεί με το ίδιο νόμισμα. Μερικές φορές ίσως και πιο δυνατά για να παραδειγματιστούν και οι υπόλοιποι που θα απαξιώσουν τη ζωές μας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανένα, με στολή η χωρίς, να μας πάρει την αξιοπρέπεια και ακόμα πιο πολύ τη ζωή μας. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε παρά μόνο το τομάρι μας και αυτό πρέπει να το πουλήσουμε ακριβά.

Σε ότι αφορά τους ανθρώπους που μας υποστηρίζουν θεωρούμε ότι αλληλεγγύη στους μετανάστες είναι να προσφέρεις μια δουλιά, μια στέγη, χαρτιά (με λευκούς γάμου κλπ) ή έστω ένα φιλικό χαμόγελο, χωρίς να απαιτείς να ασπαστεί την ιδεολογική σου δοξασία.. Αλληλεγγύη είναι το να ξέρεις τι επιπτώσεις έχει στη ζωή μας η προσπάθεια εξασφάλισης χαρτιών και όχι η θεωρητική γνώση των συνθηκών που δημιουργούν τα προβλήματα μας. Αλληλεγγύη σημαίνει να κατανοείς ότι το να είσαι αλβανός ή βούλγαρος ή πακιστανός δεν είναι θέμα προσωπικής επιλογής, όπως το να είσαι εθνικιστής η διεθνιστής, αριστερός η δεξιός, αλλά παρόλα αυτά καθορίζει σε πρακτικό επίπεδο τις περισσότερες πτυχές της ζωής μας.

Κανένας δεν ήρθε εδώ για να γίνει το ιδανικό σου επαναστατικό υποκείμενο. Έτσι κι αλλιώς η πάλη ενάντια στο ρατσισμό και την εκμετάλλευση είναι καθήκον του καθενός που δεν ανέχεται αυτή τη πραγματικότητα στη δική του κοινωνία. Είναι πρωτίστως μια πάλη για να εξασφαλίσεις μια ανεχτή πραγματικότητα για τον εαυτό σου. Το να είσαι μετανάστης δεν είναι τιμή, είναι ντροπή οι άνθρωποι να χρειάζονται συνοδευτικά χαρτιά σαν να είναι κούτες με προϊόντα. Το σύνθημά μας πρέπει να είναι είμαστε όλοι ντόπιοι!»[xxv]

– Ενάντια στους Έλληνες κανίβαλους ρατσιστές!

Terminal 119
για την κοινωνική και ατομική αυτονομία
Μάρτης 2010

[Το κείμενο «Γιατί όλοι μας γουστάρουμε να μισούμε τον Καρατζαφέρη;» γράφτηκε το Φεβρουάριο του 2010 από μέλη του terminal 119, στα πλαίσια μιας σειράς δημοσιεύσεων μας ενάντια στους έλληνες κανίβαλους ρατσιστές. Συνοδεύεται από τρεις μεταφράσεις αντιρατσιστικών κειμένων της ολλανδικής ομάδας De Fabel van de illegaal (ο μύθος της παρανομίας): τα κείμενα «Ολλανδία: από την πολυπολιτισμικότητα στην αφομοίωση», «Φιλελεύθερος Ρατσισμός στην Ολλανδία» και «Ο Van Gogh ήταν ένας Αντιδραστικός Ανθρωπάκος». Οι μεταφράσεις αποδεικνύονται διδακτικές για την επιχειρηματολογία περί «μεταναστευτικού προβλήματος» που ακούγεται όλο και πιο πολύ στην Ελλάδα ενώ το κείμενό μας φιλοδοξεί να αναδείξει κάποιες μόνον από τις κυρίαρχες αιχμές του ελληνικού ρατσιστικού λόγου με αφορμή περιστατικά της τελευταίας τριετίας και ιδιαιτέρως της συζήτησης για το νομοσχέδιο για την Ιθαγένεια. http://www.terminal119.gr]

[i] Οι απειλές συνεχίζονται, Ελευθεροτυπία, 06/12/07, http://archive.enet.gr/online/online_print?id=31105656,51745144,45943800,32992440,3957720

[ii] Πέμπτη ρατσιστική επίθεση στα Χανιά σε δύο μήνες, ΤΑ ΝΕΑ, 11/12/07, του Γ. Κώνστα, http://www.immigrants.gr/news.asp?categ=12&chkEN=&chkGR=1&page=15

[iii] Δεκάδες συλλήψεις Αφγανών προσφύγων, 22 Ιανουαρίου 2008, http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=817790

[iv] Το τζαμί και το ντεκολτέ, 31/12/09, (σκατά στην) Λώρη Κεζά. Της αφιερώνουμε το μποντλερικό «τα χυδαία ντεκολτέ τους, διευκολύνουν τους εμέτους». Η Λώρη κατάφερε να παράγει ένα άρθρο που συμπυκνώνει απίστευτα στερεότυπα και προκαταλήψεις για το Ισλάμ και τους ‘ξένους’ εν γένει, δρώντας έτσι στην εμπροσθοφυλακή του ρατσιστικού όχλου. Σκουπίδια σαν κι αυτό πολιτισμικά και πολιτικά έχουν απείρως μεγαλύτερο κύρος και διάδοση φυσικά από τα σκουπίδια της χρυσής αυγής http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=270858&dt=31/05/2009 Ή δείτε και το πιο πρόσφατο «Η Αθήνα με μισεί», 11-17/03/10, του Στ. Τσαγκαρουσιάνου από τη γLifo, http://www2.libropage.com/edition/LiFO194, σελ. 8-9. Ο ρατσιστής φυσικά πιστεύει ότι τον μισούν οι ‘ξένοι’ (πάλι εδώ βλέπουμε το σχήμα ‘μεγαλύτερος ρατσισμός στην ελλάδα είναι ο ανθελληνισμός’), οι οποίοι ‘ξένοι’ στο άρθρο φέρονται να έχουν «καταλάβει» την Αθήνα, έτσι δικαιολογεί και το μίσος του καλύτερα. Οι ξένοι του κλέβουν την απόλαυση του να βιώνει την… πόλη του χωρίς σκατά, σκουπίδια, πρεζόνια και αλλοεθνείς. Το αθώο βιωματικό σκουπίδι που καταθέτει ο Τσαγκαρουσιάνος του σε μια από τις πιο πολυδιαβασμένες εφημερίδες στην Αθήνα, παραπέμπει σε περισσότερες σκούπες και καταστολή κατά των μεταναστών.

[v] Ακροδεξιοί χάραξαν αγκυλωτό σταυρό σε κοπέλα στα Χανιά, 25/02/10, http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CE%AF-%CF%87%CE%AC%CF%81%CE%B1%CE%BE%CE%B1%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%85%CE%BB%CF%89%CF%84%CF%8C-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%8C-%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AD%CE%BB%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%AC

[vi] Επίθεση σε μετανάστες στη Σπάρτη, Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Μετανάστες, 21/02/10, http://patras.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=7352

[vii] Δίκτυο Κοινωνικής υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών http://www.diktio.org/node/189

[viii] Για το νέο ρατσιστικό νομοσχέδιο, Πρωτοβουλία Προσφύγων, Μεταναστών/τριών και Αλληλέγγυων, 10/02/10, http://filoxenoi.wordpress.com/2010/02/10/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%AD%CE%BF-%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%87%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%BF/
[ix] Νομοσχέδιο για την ιθαγένεια: Ένα δηλητηριασμένο δώρο στους μετανάστες. Φύλλο 452 της εφημερίδας Νέα Ανατολή, http://oakke.gr/na452/ithagenia_452.htm .
[x] Ο ακροδεξιός συρφετός σηκώνει κεφάλι. Ιθαγένεια, ακροδεξιά και αριστερά, Κόκκινη Ορχήστρα, http://avantgarde2009.wordpress.com/2010/02/05/%CE%BF-%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%85%CF%81%CF%86%CE%B5%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%83%CE%B7%CE%BA%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B9/
[xi] Για την ιθαγένεια και τα πολιτικά δικαιώματα στους μετανάστες, Κ. Μαραγκός, 12/02/10 http://avantgarde2009.wordpress.com/2010/02/12/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B9%CE%B8%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA/
[xii] Πολιτογράφηση αλλοδαπών: 11 σύντομες απαντήσεις, Βασίλης Χρονόπουλος (από diavatirio.net), αναδημοσιεύτηκε σε πολλά μπλογκς και σάιτ, μεταξύ άλλων και εδώ http://epikairo.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2781:politografisi-allodapon3a-11-syntomes-apantiseis&catid=44:politikh&Itemid=27

[xiii] Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για τις αλλαγές στο νομοσχέδιο για τους μετανάστες και τις εξελίξεις που αφορούν την FRONTEX , 05/02/10, http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/anakoinosh_toy_grafeioy_typoy_gia_tis_allages_sto_nomosxedio_gia_toys_metanastes_kai_tis_ekselikseis_poy_aforoyn_thn_frontex?morf=1&tab=1

[xiv] Εξίσου επικίνδυνοι ο εθνικισμός και ο κοσμοπολιτισμός, 09/02/10, http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/h_omilia_ths_gg_ths_ke_toy_kke_al_paparhga_sth_syzhthsh_sth_boylh_gia_thn_ithageneia_kai_th_metanasteytikh_politikh

[xv] Ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνη Σαμαρά στην προ ημερησίας διάταξης Κοινοβουλευτική Συζήτηση για την Ιθαγένεια και τη Μεταναστευτική Πολιτική, Αθήνα, 8 Φεβρουαρίου 2010, http://www.nd.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=58401&Itemid=92

[xvi] Κ. Βελόπουλος, 11/03/10, Βουλή των Ελλήνων. Συνεδρίαση Ολομέλειας. ΙΓ’ περ., σύν. Α’, συνεδρ. ΠΒ’, 2010. σελ. 135-139.

[xvii] Για του λόγου το αληθές όχι μόνο αυτός ο λόγος δεν έχει ίχνος προοδευτικού λόγου αλλά είναι εξορισμού στην υπηρεσία του πογκρόμ. Η «γυναίκα» στα πλαίσια του λόγου αυτού δεν είναι κάποια εμπρόθετη υποκειμενικότητα αλλά αντιθέτως η «γυναίκα-εθνική μήτρα» ή η «γυναίκα-παθητικό αντικείμενο». Για την απαιτητική αναγνώστρια παραπέμπουμε στην ιστορική γενεαλογία αυτού του είδους ρατσιστικού λόγου ο οποίος ανιχνεύεται και στις απαρχές της ίδρυσης του αμερικανικού κράτους με κύριο στόχο βέβαια τους «μαύρους βιαστές» αλλά και τους «Ινδιάνους βιαστές» που σύμφωνα με την πλουσιότατη βιβλιογραφία «απήγαγαν λευκές γυναίκες». Για κατατοπιστικές λεπτομέρειες της παραπάνω συζήτησης, σε σύγχρονα μάλιστα πλαίσια, δείτε το εξαιρετικό «‘Βρίσκομαι Ενδιάμεσα’: το σώμα ως παράδοξο σε αφηγήσεις απαγωγής από εξωγήινους» της Patricia Felisa Barbeito στον τόμο ‘Η παραγωγή του κοινωνικού σώματος’ που επιμελούνται οι Α. Χαλκιά και Μ. Μιχαηλίδου, (2005, Κατάρτι & Δίνη, Φεμινιστικό Περιοδικό).

[xviii] Τα συγκεκριμένα αποσπάσματα του Θ. Πάγκαλου μεταδόθηκαν μαγνητοφωνημένα στην εκπομπή ‘Ελληνοφρένεια’ στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ στις 08/04/09 και προέρχονται από πρωινή τηλεοπτική εκπομπή σε συνέντευξη με τους δημοσιογράφους Οικονομέα, Καμπουράκη.

[xix] Γκάφα Χρυσοχοϊδη μάζεψαν Παπανδρέου, Πετσάλνικος http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=09/02/2010&id=130109

[xx] http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1025389

[xxi] Ναι ρε, Αλβανοι! Café Morgenland, Φλεβάρης 2007 http://www.cafemorgenland.net/archiv/2007/2007.02.16_ne%20re%20alwanoi.htm

[xxii] Ο εξορκισμός της Ακροδεξιάς , Ιός της Ελευθεροτυπίας, 11/10/09, http://www.iospress.gr/ios2009/ios20091011.htm

[xxiii] Terminal 119, 1ο τεύχος – http://www.terminal119.gr/cgi-bin/load.cgi?Terminal_119-Issue_1.zip

[xxiv] Ναι ρε, Αλβανοι! Café Morgenland, Φλεβάρης 2007 http://www.cafemorgenland.net/archiv/2007/2007.02.16_ne%20re%20alwanoi.htm

[xxv] Πόσους ρατσιστές χωράει η Ελλάδα; Στέκι Αλβανών Μεταναστών, 08/07/09, http://steki-am.blogspot.com/2009/07/normal-0-microsoftinternetexplorer4_08.html

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s