Καλύτερα Θύτες παρά Θύματα Όταν το μαχαίρι βγαίνει από την τσάντα…

Καλύτερα Θύτες παρά Θύματα

Όταν το μαχαίρι βγαίνει από την τσάντα…

«Όταν μια γυναίκα σκοτώνει τον βιαστή της, τότε το αποτέλεσμα αυτής της πράξης δεν είναι ότι έχουμε μια δολοφόνο από τη μια πλευρά και ένα θύμα από την άλλη, αλλά έχουμε ένα νεκρό άνθρωπο από τη μια και έναν ελεύθερο άνθρωπο από την άλλη»[1].

Την Κυριακή 6 Ιούνη οι δύο έφηβες, 15 και 16 χρονών, συναντήθηκαν στο χωριό Κερκίνη Σερρών για να αναζητήσουν χρήματα ώστε να θέσουν σε εφαρμογή το σχέδιό τους να απομακρυνθούν από τα «προβληματικά οικογενειακά τους περιβάλλοντα» τους, όπως είπαν στις καταθέσεις τους στον ανακριτή. Συναντήθηκαν εκεί με έναν γνωστό του παππού της μίας, ο οποίος τις υποσχέθηκε ότι θα τις βοηθούσε οικονομικά αρκεί να κάλυπταν τις σεξουαλικές του ορέξεις επί πληρωμή. Όταν οι δύο κοπέλες αρνήθηκαν να προχωρήσουν σε αυτή τη συμφωνία, εκείνος προχώρησε μόνος του αρχίζοντας να τις παρενοχλεί. Οι νεαρές γυναίκες, δύο ανήλικα παιδιά στην ουσία που δεν έδρασαν εντός των καθορισμένων πλαισίων, κουβαλώντας ως μέσο αυτοπροστασίας ένα στιλέτο, το έβγαλαν και άρχισαν να τον μαχαιρώνουν για να τον ακινητοποιήσουν. Ο 80χρονος πέθανε. Οι κοπέλες συνελήφθησαν και σήμερα είναι προφυλακισμένες μετά από σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα στο αστυνομικό τμήμα Νιγρίτας. Περιμένουν εκεί να μεταφερθούν σε φυλακές ανηλίκων ή αναμορφωτήρια κατηγορούμενες για ανθρωποκτονία και ληστεία (καθώς του πήραν 10 ευρώ όταν προσπάθησαν να διαφύγουν).

Οι γκιλοτίνες της κοινωνίας είναι έτοιμες:

Κάποιοι ήδη λυπούνται ‘τα κοριτσάκια’ που δεν είχαν τη ‘σωστή διαπαιδαγώγηση’ – «φταίει η κοινωνία που έβγαλε τέτοια παιδιά» (και εννοούνε ‘τέρατα’), έτοιμοι να καταδείξουν κατανόηση για το ‘έγκλημα’ αν αποδειχτεί ότι υπήρξε σεξουαλική βία στη μέση. Κι αυτό φυσικά μόνο επειδή ήταν ανήλικες ελληνίδες[2]. Δυστυχώς στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται μέχρι τώρα και οι ντόπιες φεμινιστικές οργανώσεις οι οποίες θέλουν να είναι πιο δίκαιες και από τα ίδια τα δικαστήρια. Επιτυχία θεωρούν κι αυτές να τη «γλιτώσουν φτηνά» οι κοπέλες στην καλύτερη των περιπτώσεων ενώ ο πάλαι ποτέ ριζοσπαστικός χαρακτήρας τους έχει αναχθεί σε κοινωνικο-ψυχολογικές παροχές (όπως πχ η δουλειά των ΜΚΟ) και νομική στήριξη, αν φυσικά υπάρχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία. Η εποχή του «στην τσάντα το μαχαίρι/ τα αρχίδια του στο χέρι» έχει φαίνεται περάσει ανεπιστρεπτί. Αυτό δείχνει και η σιωπή που ακολούθησε από πλευράς οργανώσεων όταν αυτό το μαχαίρι βγήκε από την τσάντα και χρησιμοποιήθηκε. Που είναι τα αιτήματα για αθώωση των κοριτσιών; Οι ευχαριστήριες κινητοποιήσεις για τη δράση των δύο ανήλικων γυναικών που απήλλαξαν την περιοχή από έναν βιαστή; Μάλλον όλα αυτά χάθηκαν κάπου ανάμεσα στο νέο φρούτο «καμπάνια για τη Σαρία στη Θράκη» αλλά και τις περισπούδαστες ακαδημαϊκές αναλύσεις που λύνουν τα προβλήματα με τρόπο ακαδημαϊκό. Το κοινό σημείο όλων αυτών των αντιδράσεων είναι ότι όλες και όλοι ξεκινούν από την ακλόνητη σιγουριά τους ότι ήταν έγκλημα, αποτρόπαια πράξη έστω και δικαιολογήσιμη.

Ήταν όμως έγκλημα; Ποιο είναι το έγκλημα εδώ; Ή μήπως ήταν το μόνο σωστό πράγμα που έπρεπε να κάνουν ενόψει της ισχύουσας κατάστασης και των ισχυουσών ανθρώπινων σχέσεων σε τέτοιες κοινωνίες;

Τι είδους ανθρώπινες σχέσεις; Το χωριό απέχει μόλις 40χλμ από τη Βουλγαρία. Όλοι μας γνωρίζουμε τι σημαίνει αυτό για την άνθηση του σεξοτουρισμού των ανδρικών μελών του χωριού («πάμε στις βουλγάρες τις πουτάνες» λένε συνήθως ή κάνουν διπλή ζωή εκμεταλλευόμενοι τη φτώχεια των γειτόνων μας κλπ). Σε αυτό προστίθενται φυσικά οι ήδη επικρατούσες σχέσεις σεξουαλικής βίας στο ίδιο χωριό, όπως σε κάθε χωριό, σε κάθε πόλη της ελλάδας. Η γνωστή ατιμωρησία των δραστών. Η γνωστή εκμετάλλευση γυναικών, ενήλικων αλλά και ανήλικων. Τα ταξίδια στη Βουλγαρία εξάλλου έκαναν όλα αυτά τα θέματα απλώς καθαρότερα. Ακόμη και στα μικρά παιδιά διότι ως γνωστόν στην Ελλάδα θεωρείται το «να έχεις ξένη γκόμενα» ανδραγάθημα, φλυαρούν με κάθε λεπτομέρεια με υπερηφάνια στα καφενεία και αλλού για κάτι τέτοια, μιας και αυτό συμβάλει στην ‘ανύψωση’ ενός υποκειμένου στην τοπική κοινωνία. Αν προσθέσει κανείς στα παραπάνω και τον τουρισμό – εννοούμε το βλέμμα του ντόπιου σε αυτές που έρχονται από τις μεγαλουπόλεις και που τις θεωρούν ‘εύκολες’ – σε αυτόν τον επίγειο παράδεισο[3], ε τότε περιγράψαμε την κόλαση του Δάντη για τα παιδιά που εκ των πραγμάτων είναι αναγκασμένα να ζουν (αν μπορεί κανείς να το πει ζωή αυτό) εκεί. Ένας γείτονας άκουσε τον 80χρονο όταν άνοιξε την πόρτα του στις δύο κοπέλες να τις λέει «θα σας δώσω 5 ευρώ παραπάνω», ενώ «στις τσέπες του θύματος βρέθηκαν ένα παιδικό κοκαλάκι για τα μαλλιά σε σχήμα πεταλούδας, δύο ακόμη παιδικά λαστιχάκια για τα μαλλιά καθώς και τρεις γυναικείες τρίχες που δεν ανήκουν στις δύο κατηγορούμενες». Έτσι, παρόλο που ήξερε κι αυτός ο γείτονας, όπως και άλλοι στο χωριό και την περιοχή, τι συνέβαινε, το βούλωσε. Περίμεναν να τον σκοτώσει κάποια για να βγούνε να μιλήσουν; Κρίμα, δηλαδή, που οι κοπέλες δεν μαχαίρωσαν όλο το χωριό…

Όσο πιο ευαίσθητες αυτές οι ψυχές των έφηβων αυτών κοριτσιών, τόσο μεγαλύτερο το μίσος τους. Έτσι πάει εδώ. Όσο πιο πολλές οι γνώσεις τους για το τι τρέχει γύρω τους, τόσο πιο πολύ κατεβαίνει – αν και εδώ το σωστό είναι ότι ανεβαίνει – ο πήχης της ηθικής τους. Και γίνονται διαμάντια. Κοφτερά. Δυστυχώς σήμερα όπως φαίνεται  σχεδόν μόνον τέτοιες ηλικίες είναι ακόμη σε θέση να διαφυλάξουν κάποια υπολείμματα ανθρωπιάς και απόλυτης συνέπειας. Όταν 15χρονα παιδιά το σκάνε από το σπίτι, αυτό για την Ελλάδα είναι μια μεγάλη καινοτομία που μόνο με ακραίες καταστάσεις (αλλά και ακράδαντη αποφασιστικότητα και συνέπεια) μπορεί να εξηγηθεί. Για αυτό είναι ηρωίδες οι δύο μικρές γυναίκες. Ακόμα και να μην υπήρχε ιδιαίτερο πρόβλημα στις οικογένειές τους, η προαναφερθείσα κατάσταση αρκεί απόλυτα. Όμως και οι δύο επικαλέστηκαν για την απόφασή τους να φύγουν από τα σπίτια τους «προβληματικά οικογενειακά περιβάλλοντα». Μπορούμε όλοι και όλες μας να καταλάβουμε το εύρος της έκτασης και του πόνου που μπορεί να κωδικοποιήσει μια τέτοια αινιγματική φράση. Τέλος-τέλος, αυτή ακριβώς η φυγή τους είναι και η απόδειξη της βρωμιάς μέσα στην οποία μεγάλωσαν. Η ευαισθησία τους μπορεί να ονομαστεί μετέπειτα ‘ψυχική αστάθεια’ ή και να καμουφλαριστεί με το αιτιολογικό ‘εκδίδονταν έναντι χρημάτων’ – όλα αυτά ωστόσο δεν μπορούν να μας βοηθήσουν να εκτιμήσουμε τις πράξεις τους.

Για αυτό ξαναρωτάμε: Μήπως αντί για εγκληματίες είναι ηρωίδες; Μήπως πρόκειται για παραδείγματα προς μίμηση;

Κάποιοι άλλοι θα λυπηθούν για τον γέρο. Ξεχνώντας ίσως πως στη θέση του 80χρονου γέρου θα μπορούσε να ήταν ένας οποιοσδήποτε, μικρής ή μεγάλης ηλικίας, ανώτερης ή κατώτερης κοινωνικής τάξης, ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων και εντός ή εκτός επαναστατικών χώρων. Σε κάθε περίπτωση από αυτές, το μόνο που θα διέφερε θα ήταν τα μέσα με τα οποία οι δράστες (θα) προσπαθούσαν και (θα) ασκούσαν την εξουσία που είχαν στα χέρια τους (πχ την ηλικία, τα χρήματα, την ηγεσία σε μια μικρή ή μεγάλη πολιτική ομάδα) ενάντια σε αυτές ή αυτήν που (θα) θεωρούσαν αδύναμες/η. Μόνον στην πρώτη πράξη όμως – αυτήν που περιγράφουμε εδώ – είχαμε αυτή την ‘πράξη ελευθερίας’. Και αν μια κοινωνία – λέμε εμείς – έμαθε και μαθαίνει στις γυναίκες αυτές να γίνουν αποδεκτές ως αντικείμενα, θα έπρεπε μάλλον να δεχτεί και τώρα τις ίδιες να δρουν ως υποκείμενα. Αν μια κοινωνία συντηρεί και αποδέχεται πατριαρχική εκμετάλλευση και βιασμούς – κι όλα αυτά που στη νομική εκλεπτυσμένη ορολογία ονομάζονται ‘θωπείες’, ας αποδεχτεί και τώρα το μόνο δίκαιο και αιχμηρό – αιχμηρό σαν στιλέτο – τρόπο αντίδρασης στις ‘θωπείες’.

Κάποιοι άλλοι θα λυπηθούν για τις δύο έφηβες με το επιχείρημα ότι έτσι όμως καταστρέφουν την ίδια τους τη ζωή (φυλακές, αναμορφωτήρια κλπ). Αφενός τη ζωή τους την κατέστρεψαν άλλοι πριν από αυτή την πράξη και αφετέρου – το σημαντικότερο – αν πράγματι είναι έτσι, αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην αδυναμία (και την έλλειψη θέλησης) να ασκηθεί πίεση να αθωωθούν. Όμως, για άλλη μια φορά δυστυχώς, οι φεμινιστικές οργανώσεις για να μη χάσουν ίσως την πολιτικαλι κορέκτ ‘εγκυρότητά’ τους, δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουν σε τέτοια αιτήματα και μάλιστα με τέτοια επιχειρήματα. Οι του «χώρου» αντίστοιχα, ούτε να το σκεφτόμαστε. Αν είναι συνεπείς, ίσως θα πρέπει να αυτο-μαχαιρώνονται με στιλέτα μερικοί. Για αυτό θέλαμε με αυτό το κείμενο να ταράξουμε λίγο τα ήρεμα νερά τους.

Το κουκούλωμα τόσο των ακριβών περιστάσεων των γεγονότων όσο και των σχέσεων βίας στη μικρή αυτή κοινωνία του χωριού ήδη εφαρμόζονται.

Μέσα από το κείμενό μας αυτό θέλουμε να εκφράσουμε την άνευ όρων αλληλεγγύη μας στις δύο νεαρές γυναίκες και ζητάμε το ξεκίνημα ερευνών στο χωριό από ανεξάρτητες γυναικείες οργανώσεις γύρω από το παρελθόν του 80χρονου βιαστή αλλά και των υπολοίπων πιθανών δραστών στο χωριό Κερκίνη Σερρών καθώς τέτοιες περιπτώσεις όπως αυτή που βγήκε πρόσφατα στη δημοσιότητα δεν είναι συνήθως παρά η κορυφή απλώς του παγόβουνου:

– ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ, 15 ΚΑΙ 16 ΧΡΟΝΩΝ!

Terminal 119 – για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

Café Morgenland

[1] Δική μας παράφραση μιας φράσης του Σαρτρ για τους αποικιοκράτες

[2] Σε διάφορα ηλεκτρονικά φόρα ρωτάνε ήδη οι αναγνώστες της είδησης για το αν είναι ξένες ή ελληνίδες.

[3] «Δε θα πιστεύετε ότι υπάρχουν τέτοια τοπία στην Ελλάδα. Η Κερκίνη είναι ένας επίγειος παράδεισος. Δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί αγαπημένο σκηνικό για κινηματογραφικές παραγωγές, με κορυφαία την ταινία «το λιβάδι που δακρύζει» του Θόδωρου Αγγελόπουλου» [από διαφημιστικό ξενοδοχείου της περιοχής].

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s